Midlife crisis of een klein pikkie?

De week #13

In juli 2017 ben ik begonnen met hardlopen. Om een beeld te houden van de voortgang (en als stok achter de deur) houd ik sindsdien de trainingssessies in deze wekelijkse afleveringen bij. Inmiddels is het ook een kapstok voor andere zaken en gebeurtenissen.

Aan het begin van week #13

Buiten een rit voor de broer staat er weinig gepland. Dat is geen ramp – ik voel dat hoofd en hart aandacht nodig hebben. En het lichaam natuurlijk: week drie van de ‘Fitter worden’-training. Er staan een paar pittige sessies gepland. We zullen zien wat de week brengt.

Lees verder
den bosch

onderweg met tal: een dag in den bosch

Het staat al zo lang op mijn to-do-lijstje: ‘s-Hertogenbosch. Aanvankelijk is het plan om woensdag na mijn afspraak bij een klant de stad in te gaan. Maar dat stuit op praktische problemen.

Met het busje het centrum van Den Bosch in? Geen probleem. Maar het busje in het centrum van Den Bosch parkeren? Nope. Óf te laag (doorrijhoogte parkeergarages= max.190 cm – hoogte bus= >197 cm), óf te vol (bijvoorbeeld met andere busjes), óf vergunninghouders, óf te ver lopen (en het miezert). Grrr… Zoveel tijd heb ik sowieso niet, er staat nog iets op de agenda voor de middag, dus het zal voor later zijn.

 

Later is vandaag (donderdag). Ik heb tijd, ik heb zin, dus op naar Den Bosch!

Auto in de fraaie St.-Jan parkeergarage, even naar de Parade en de Sint-Jan om de benen te strekken, en dan door naar het hoofddoel: het Noordbrabants Museum. Een dikke twee uur veelal mooie (en af en toe minder mooie) en diverse kunst. Daarna vijftig minuten en één kopje koffie (korte versie: niet al te beste bediening) in de binnentuin van het museum. Wel lekker in de zon gezeten. Vervolgens naar het naastgelegen Design Museum Den Bosch. Een beetje dwalen door de stad. En dan de Sint-Janskathedraal in. Was al een tijdje geleden. Kers op de taart. ‘n Fijne dag.

Lees verder

Satriani

de stoeprand

Vanavond naar de afsluitende avond van de Sena Performers European Guitar Award (SEGA) in Gebouw-T te Bergen op Zoom. Dit jaar gaat de award naar Joe Satriani, één van de belangrijkste rockgitaristen van de voorbije dertig jaar. En toevallig ook werkgever van mijn vrienden Mike Keneally en Bryan Beller. Op Wikipedia lees je meer over Joe. En ook al ken je zijn werk niet (wat ik me best kan voorstellen), misschien heb je weleens van hem gehoord als zijnde de man die Coldplay op vermeend plagiaat aansprak.

Ik ken de muziek van Satriani uit de tijd dat wij allebei nog haar op onze kruin hadden staan. Een aantal geweldige gitaar instrumentals, speltechnisch van een andere wereld, inclusief duikvluchten en veel pielen. Na verloop van tijd had ik het wel gehoord en ik heb hem daarna ook niet echt meer gevolgd. Tot voor een paar jaar terug, toen eerst Mike en later ook Bryan in Satriani’s band gingen spelen.

Mike Keneally? Bryan Beller? Vrienden? Ja, hoe vat ik dit in een paar zinnen samen? Ik leer Mike kennen als gitarist/toetsenist in de 1988 band van Frank Zappa. Later speelt hij -samen met Bryan, en ook Joe Travers (nu ook bij Satriani)- in Z, de band van de zonen Zappa. En hij heeft dan inmiddels al een paar soloplaten gemaakt. Bizar virtuoos, eclectisch en humoristisch. Bryan speelt vanaf midden jaren negentig in Mike’s bands.

Lees verder

fz

frank

Cynisme is vermoeiend. Ik ben daar geleidelijkerwijs en door schade en schande achtergekomen. Laten we het voortschrijdend inzicht noemen. Cynisme stoot af. Het is een negatieve manier van omgaan met de realiteit, de wereld, de mensen, jezelf. Cynisme staat vooruitgang in de weg. Voor gelijkgestemden kan cynisme in eerste instantie een bindende factor zijn. Op termijn loopt dat echter ook spaak. Maar verder, nee, het is een houding die -zodra het structurele vormen aanneemt- op het gebied van genieten van het leven weinig goeds oplevert.

Toen ik een jaar of 14 was, ontdekte ik de wereld van Frank Zappa. Wonderlijke muziek, dadaïstische absurditeit, complexe structuren, humoristische teksten, banaliteit, briljant gitaarspel, eruditie, genialiteit, intelligente veelzijdigheid. En -vaak verpakt in sarcasme- cynisme.

frank zappa
embedded from zappa.com

Lees verder

Het Gat van den Ham

somewhat, somewhere, somehow

Terug van sessie #2. Verhelderend op sommige punten, ingewikkelder op andere. De eerste handvaten zijn er. Nu er in de praktijk mee werken.

Eigenlijk was het mijn bedoeling om op de weg naar huis een half uurtje te wandelen bij het Gat van den Ham. Om het hoofd de kans te geven alles een beetje te rangschikken en om van de omgeving te genieten. Maar zonder plu regende het net iets te hard, dus alleen kort gestopt voor een paar foto’s.

“Somewhat, Somewhere, Somehow”

Een bericht gedeeld door Antal Adriaanse (@antaladriaanse) op

De verrassing van de dag was dat StuBru een track draaide waarvan ik al tientallen jaren titel en uitvoerenden zocht. “Mathar”. Ergens begin jaren negentig was het een “hitje” op StuBru. Het is altijd blijven hangen. Eindelijk.

Lees verder