waarom in 1 keer…

waarom in 1 keer als het ook in 24 keer kan. ofwel, uw blogger in studio-mode.

of het nou een concentratieprobleem is, een gebrek aan basis techniek of een dieper liggende karaktereigenschap, ik weet het niet precies. maar zolang ik al de beschikking heb over opname-apparatuur/in studios werk, gaat opnemen van zelfs het meest simpele dingetje in een veelvoud aan takes.

voorbeeld: ik besloot daarstraks om een vrij eenvoudige slaggitaarpartij te vervangen in duisternis (de klank was zozo). de 1e take was redelijk, maar moest over door wat timing probleempjes. take 2 was rommelig, take 3, 4, 5 en 6 haperden binnen 2 maten, en een uur later had ik eindelijk die ene partij erop staan.

een simpele rekensom leert ons dat the beatles in diezelfde tijd die ik nodig ga hebben voor dat ene liedje (met -en vraag me niet waarom- 9 gitaarpartijen plus 1 baspartij) in staat waren hun hele plaat please please me erop zetten. zij waren met 4, en dat waren andere tijden, en ik ben hen niet, en… nou ja, je snapt wat ik bedoel.

met name de concentratie kost me veel moeite. ik zit een maat vooruit te denken, bedenk dat een ander geluid ook kan werken, kijk naar een snaar en denk “knap hoe ze dat maken”, word boos over een eerder gemaakte of nog te maken foutje, zie iets, hoor iets, denk iets, denk niets, twijfel, ben overmoedig. kortom, geen concentratie. ik ben kennelijk meer man dan andere mannen; ik kan niet eens één ding tegelijkertijd.

mijn 1e keer in een echte studio [erik poep buiten beschouwing latend] was in raamsdonksveer, op 5 meter van de geboortegrond van mijn pa, met the hatch, ofwel met desmond, martijn en edwin. tot grote frustratie van martijn [die aardig wat tijd nodig had voor 8 maten slappen in what do you mean] en van mij [die als ik het me goed herinner op een gegeven moment te horen kreeg dat het de laatste take was] ramde edwin zijn partijen er in maximaal 2 takes op. en zo gaat het nog steeds.

ik heb er een handje van moedeloos te worden van dit soort dingen. ik heb me voorgenomen om gewoon door te zetten, of het voor een andere keer te laten zijn, maar in ieder geval niet op te geven of er moedeloos van te worden. de enige die er last van heeft ben ik. de computer protesteert niet, de financier protesteert niet, de rest van de band protesteert niet, en frits al helemaal niet.

anyway, edwin heeft gisteren een paar juweeltjes afgeleverd voor bas en gitaar, en wat editen hier en daar. dus daar heb ik gisteren en vandaag wat aan gewerkt. en ik heb een remake van duisternis gemaakt, dat nu een heel eind op spoor is.

als ik zin en tijd heb komt binnenkort de studio update die ik al een tijdje schuldig ben. ik heb de komende week een paar dagen vakantie, hoeveel en wanneer weet ik niet precies, en er staan wat klusjes gepland.

oh, nog een laatste ding. in het kader van de nostalgie ben ik van plan om mijn ouwe trouwe yamaha mt3x 4track recorder uit de diepe krochten van de annex op te dreggen, en deo volente de oude spine demos naar cubase om te zetten.

4 track

aanvullend:
en om het allemaal weer in de juiste perspectieven te plaatsen: na plaatsing van deze entry kwam ik al zappende bij een ron jeremy docu op sbs uit. hij beschrijft daar hoe hij zich concentreert tijdens de uitoefening van het belangrijkste onderdeel van zijn beroep. concentratie lessen van ron jeremy. uhm, juist.

over tekstschrijven

ik hou van herhaling in een zin: stap voor stap/niets voor niets/een voor een (hoewel ik die herhaling naar mijn idee te vaak gebruik). hetzelfde geldt voor alliteratie en klankrijmen, of hoe het ook heet.

langzaam aan begin ik steeds meer plezier te vinden in het schrijven in de beperking van liedjes; die kleine ruimtes van coupletjes, refreintje en bruggetjes, werkend met let-ter-gre-pen en cadansen, beeldspraak en net geen platitudes.

over tekstschrijven dus.

op miraculeuze wijze is het me gelukt om het eerder genoemde (link?) elbow nummer een andere kant in te sturen. voorlopige titel: “als de avond valt”. de regel stap voor stap/zoek ik m’n weg hing al een tijdje in de lucht. en gisterenavond was er ineens een nieuwe melodie, een couplet en een half refrein. vannacht in bed snel een eerste versie afgemaakt.

en nu ben ik aan het schaven. langzaam komt er een thema naar boven. zo werkt het vaak bij mijn teksten; een paar zinnen, een vaag idee, en daarna wordt het meestal vanzelf duidelijk waar het over moet gaan.

Lees verder

gat in hand

eigenlijk zou ik beter moeten weten, maar ik heb weer geld bij thomann binnen gesmeten, in ruil voor dingen die ik niet nodig heb. maar ach, recessie, zakelijke zorgen, onzekere toekomst en een kast vol zooi, niets blijkt me tegen te houden. u zegt gat in hand, ik zeg ja.

toegevoegd aan de uitdragerij: lanikai concert ukulele, tamboerijn, metallophon, eitje, slee bellen (met 23 bellen en een losse), een electro harmonix voice box, wat losse dingen en mps200 e-drums. ik kan niet drummen. für keine meter. ganz nicht.

die voice box is trouwens een geweldig ding. ik heb hem nog niet helemaal door, maar een rondje youtube laat horen wat de mogelijkheden zijn, althans als je talent hebt.

welkom in deze wereld faas, broer van ezzie.

faas

er komt een studio update binnenkort, echt. verder is ‘t allemaal mwah op het moment. mwah. ‘k voel me mwah. dingen gaan mwah. ‘t leven is mwah.

klote klote klote kanker.

oh ja, afgelopen vrijdag is voorheen in ‘t wild voor een gezellig samenzijn inclusief bier bij mekaar gekomen. goed om de jongens weer eens te zien en te horen. alsof er geen jaar tussen afscheid en nu zat (we hebben mekaar nog wel gezien en gesproken daarna, maar niet meer compleet.)

er waren wat verschillende ideeën over eventueel eens repeteren en nog eventueler eens optreden. we zitten weer op één lijn; een keertje repeteren prima, een gelegenheidsoptreden vooruit, maar geen terug naar vroeger. in ieder geval niet voor mij [nu]. trouwens, ik heb geen versterkers meer.

en die 3 weken vakantie van deze zomer? het wordt 1 dag, misschien 2.

ziek en zo

goh, ‘t is lang geleden dat ik me zo beroerd heb gevoeld als in de laatste dagen. het gaat inmiddels wel weer een beetje, dankjewel, maar ik ben drie dagen vooral bezig geweest met het me bewegen in een cirkel van maximaal 30 meter rond het toilet. en voor het 3e jaar in successie heb ik een feestje bij berti & monique moeten laten schieten. die zullen ook wel denken.

ik heb met enige regelmaat last van gevoelige darmen, en dat uit zich bij mij meestal als ik een tijdje met stress te doen heb. of als die stress ineens is weggenomen.

afgelopen woensdag zijn enkele belangrijke beslissingen genomen en er is een flinke last van mijn schouders. da’s alles wat ik er over kan zeggen in het publieke domein. ‘s avonds begon mijn fysieke ongemak. misschien was het een virusje of bacterie of zo. ach.

ajudeplu #2

tal zegt ajudeplu. de aria pro II slb2/b is ook de deur uit. kitaira, een jongedame van een jaar of 17, gaat hiermee de wereld veroveren. leuk.

ik heb de bas op 03/11/90 bij dijkmans gekocht. martijn en ik deden toen op de nieuwe veste aan zo’n bandjesproject van leo van lieshout [zie ook the loads] mee. en een workshop dingetje [o.l.v. ex-q65 peter vink] in de hood van breda [haagse beemden], wat ondanks enige potentie een vroege stille dood stierf.

anyway, de gedachte was “bassisten zijn meer gewild dan gitaristen” [ik weet het, dat lees je niet vaak]. maar veel denkwerk zat er niet achter.

na een jaar of 2 in de lokale coverband “never again” (dichter bij plat entertainment ben ik niet gekomen) had ik het wel gezien, en werd de bas alleen voor demos te voorschijn gehaald. probleem van de bas bij opnames was dat het eigen geluid te weinig diepte gaf, en met eq-en werd het laag rommelig.

dus toen ik een paar jaar terug een semi-akoestische fender bg32 aanschafte verhuisde de slb2 definitief naar de verder meer gevuld rakende annex, wachtend op vandaag.