Sabbatical

sabbatical

Toen ik begin 2017 dit artikel schreef over de muzikale impasse waarin ik me op dat moment bevond, had ik niet gedacht dat die impasse zo lang zou gaan duren. Sterker, na dat voorjaar lijkt ze een vrij permanent karakter te hebben gekregen. Ik ben mijn enthousiasme kwijt, zowel voor liedjes maken als ze opnemen.

Na een korte pauze hoopte ik dat het afmaken van “Dichtbij” me zou helpen dat enthousiasme te hervinden. Het tegenovergestelde was echter het geval. Hoewel ik tevreden ben met het eindresultaat, en in ieder geval met mijn bijdragen, bleken de release en alles wat volgde (zijnde niets) de laatste ferme duw. Streep eronder. De Testpiloten zijn terug in ruste.

En dat geldt ook voor mijn eigen muziek. Niets te melden. Liedjes blijven onafgemaakt. Teksten ongeschreven. Verhalen onverteld. De (virtuele) studio is gesloten. Een sabbatical. Voor onbepaalde tijd. En daarna zien we wel weer.

moeten

Toen ik begin dit jaar een (langdradig) excuus artikel schreef over de muzikale impasse waarin ik me op dat moment bevond, had ik niet gedacht dat die impasse zo lang zou gaan duren. Sterker, na dit voorjaar lijkt ze een vrij permanent karakter te hebben gekregen. Het is geen writer’s block. Nee, ik ben mijn enthousiasme kwijt, zowel voor liedjes maken als ze opnemen.

Goed, dat is allemaal voor een andere keer. In het artikel staat iets waarmee ik de laatste weken weer meer bezig ben:

Begin vorig jaar (2016) heb ik me voorgenomen alleen nog te doen 1) wat ik leuk vind, 2) wat geld oplevert, of 3) wat ik leuk vind en wat geld oplevert. Dat was met name een zakelijk voornemen. Maar eigenlijk geldt het ook voor privé. Van leuk, geld en leuk/geld is nog niet zoveel terecht gekomen, maar het voornemen staat.

“Het voornemen staat”. Nog altijd. Zakelijk blijft het een loffelijk streven. Privé speelt het steeds meer en steeds vaker een rol in de afwegingen en de keuzes die ik maak.

Niets moet. Ik moet niets. Ik ben aan het leren om het woord ‘moeten’ uit mijn vocabulaire te weren. Let maar eens op. Je zult in de recentere artikelen het woord ‘moeten’ niet veel tegenkomen. En geloof me, het verandert hoe je tegen ‘alles’ aankijkt.

Probeer het maar eens. Je zult merken dat het best moeilijk is. Het maakt je er bewust van dat heel veel eigenlijk niet een kwestie van ‘moeten’ is, maar van ‘willen’. Het is een keuze. Jij bepaalt.

Goed, ik moet (!) het me zelf ook nog blijven vertellen. Maar het gaat om de achterliggende gedachte, en die begint me stap voor stap duidelijker te worden.

de man op de maan

de man op de maan

Of ik kan omschrijven hoe ik me voel, vraagt ze. Ik twijfel. Misschien later. Het gesprek gaat sowieso nog niet echt lekker. “We hebben de tijd”, zegt ze. Over twee weken verder.

In de auto op weg naar huis schiet het me te binnen. Ik heb er ooit een songtekst over geschreven.

De Man Op De Maan

Een korte nacht
Heb geen oog dichtgedaan
Ik kijk naar buiten
Een helder zicht op de aarde

Ik heb geen naam
Woon aan de donkere kant
Ik ben de man
Op de maan

Ben hier gestrand
Weet geen weg terug
Alles verloren
Veel te lang op de vlucht

Ik heb geen naam
Woon aan de donkere kant
Ik ben de man
Op de maan

©2009 A.Adriaanse – Alle rechten voorbehouden

Lees verder

De Testpiloten - Dichtbij

post-release blues

Dichtbij - De Testpiloten (DTEP03)Ik weet niet of andere muziekmakers er last van hebben, maar voor mij is het een terugkerend fenomeen: de post-release blues. Waar heb ik het over?

Een week geleden verscheen de EP “Dichtbij” van De Testpiloten, het op en af studio project met compaan Edwin.

We hebben onze tijd genomen voor deze EP; van plan tot eindresultaat een goed jaar (met onderbrekingen, dat wel). En hoewel de release niet het hoofddoel was, is het toch een belangrijk moment. Immers, de EP werd pas echt toen ik op de knop “uploaden” klikte en partner Distrokid de EP bij de online stores en streaming services afleverde. Tot dat moment kon ik nog (en ging ik) terug om dingen te veranderen. De release maakt de EP een feit.

De volgende stap is dan het wereldkundig maken van de EP. Nu betekent in ons geval “wereldkundig maken” dat we ons beperkte netwerk op de hoogte brengen. Met “we” bedoel ik dan vooral “ik”, want collega E is niet zo van de social media. Sowieso lijkt dit project meer mijn ding dan het zijne.

De stilte is oorverdovend. Ook van hen die er toe doen.

Natuurlijk weet ik dat de mensen niet bezig zijn met De Testpiloten. “Leuk”, zullen ze zeggen. “Een keer luisteren”. “Wie? Oh, ja, je deed iets met muziek.” En laat ik eerlijk zijn, zo kijk ik zelf ook naar berichtjes op social media. Steeds meer. Ik ben de laatste die iemand iets mag en zal verwijten.

Hoe dan ook, het is een anti-climax. De post-release blues. Telkens weer. En dat kan ik me beter niet aantrekken. Niet doen, Tal.

De Testpiloten - Dichtbij

dichtbij – nieuwe muziek van de testpiloten

Dichtbij - De Testpiloten (DTEP03)Hij is er! De nieuwe EP “Dichtbij” van De Testpiloten is vanaf vandaag -Moederdag- verkrijgbaar.

Of, zoals ik het op de site van De Testpiloten verwoord:

Ze zijn snel, de online stores. Binnen een half uur nadat ik de EP bij DistroKid (onze distributeur) had afgeleverd en zij hem verwerkt en bij de online stores en streaming services aangeleverd hadden, was “Dichtbij” al in de iTunes store te vinden. Mooi op tijd voor Moederdag.

Ondertussen hebben de belangrijkste andere stores en streamers de EP inmiddels ook “live” staan. En de rest gaat ongetwijfeld snel volgen.

Mooi! Ook weer geregeld.

Lees hier meer over “Dichtbij”. Je vindt er ook links naar de belangrijkste online stores en streaming services.

We zijn benieuwd naar wat je van de EP vindt. Laat een berichtje achter op onze Facebook pagina of stuur ons een mailtje. En zegt het voort!

Antal

Lees verder

Schrijven en schrappen

schrijven en schrappen

“In Groningen” Schrijven is schrappen / Writing is deleting

Een bericht gedeeld door Antal Adriaanse (@antaladriaanse) op

Een oude schrijverswet is: “schrijven is schrappen”. In het geval van “In Groningen” is het schrijven begonnen in 2009. Het schrappen volgde kort daarop.

De zin “In Groningen ging iets stuk” heb ik er ooit eens uitgegooid toen Edwin en ik het hadden over het Groningen debacle van 2007. Ik had een tijdje daarvoor het liedje al geschreven, en dat wachtte nog op een betere melodie en een tekst. Edwin schreef, ik schrapte, en uiteindelijk kwam het liedje op de plank te liggen. Een paar jaar terug heb ik nog een schrijf/schrap poging gewaagd. Maar weer terug op de stoffige plank.

En onlangs heb ik het lied weer van die plank gehaald. Na een paar dagen schrijven en schrappen heb ik nu een vrijwel volledig nieuwe tekst. En een iets andere benadering van de muzikale invulling. Bijna af. Misschien nog één keer schrijven en schrappen…