You can do anything, but stay off of my blue suede shoes

De week #14

In juli 2017 ben ik begonnen met hardlopen. Om een beeld te houden van de voortgang (en als stok achter de deur) houd ik sindsdien de trainingssessies in deze wekelijkse afleveringen bij. Inmiddels is het ook een kapstok voor andere zaken en gebeurtenissen.

Aan het begin van week #14

Lopende zaken, resp.afwikkeling en opstart van een paar projecten, administratie en -ahem- IB aangifte. Plannetje om naar Breda en/of de grote stad te gaan, voor een ‘change of scenery’ en een frisse neus. Maar het zal afhangen van de agenda. En mijn humeur.

En week vier van de ‘Fitter worden’-training. Eind deze week is een ijkpunt. Ik ben aan deze training begonnen om mijn uithoudingsvermogen stapsgewijs op te krikken. Maar al die oefeningen hebben weinig zin als ik steeds maar moeite blijf houden met vier, vijf of meer kilometers.

Lees verder

omkijken

omkijkensinds een paar jaar vat ik rond 31 december mijn voorbije jaar hier samen; omkijken dus. het zal verre van volledig zijn. en ik zal proberen het kort te houden. wat ongetwijfeld niet gaat lukken.

vorig jaar (2013) was één van de zwaarste jaren van mijn leven; een jaar van teleurstellingen, tegenvallers, tranen, beslissingen, berusting en eindes. daarmee is 2014 het eerste jaar van een volgend hoofdstuk, een jaar in het teken van een nieuw begin, met een paar valse starts.

voor zover er een plan bestond voor 2014 was dat vooral bijtanken, proberen te ontspannen, en met positieve dingen bezig zijn. dat is in beperkte mate gelukt.

eerst wat vooraf ging
eind 2013 heb ik na 25 jaar de activiteiten en boedel van mijn bedrijf beëindigd en verkocht. deels gedwongen door omstandigheden (l’economie), deels door het besef dat het tijd was om het roer om te gooien. de aardigheid was ervan af. de voorgaande jaren hadden er zowel op zakelijk als persoonlijk vlak flink ingehakt. en dat laatste jaar was simpelweg ellendig.

ik heb er geen spijt van.

ik
moe. murw. gebroken. alleen. alles wat er gebeurd was, en wat er met name die eerste maanden nog bij kwam, had zo’n beetje alle resterende energie opgeslurpt. m’n accountant vergeleek het met een rouwperiode. dat klopt aardig. vraag is wanneer het weer leuk wordt. en misschien wel of het weer leuk wordt. Lees verder

nicholas winton

een naam die je misschien niet kent, een verhaal waarvan je misschien niet weet.

de nu 105-jarige nicholas winton redde in 1939 maar liefst 669 veelal joodse kinderen uit het door nazi-duitsland bezette tsjechoslowakije. hij regelde onderdak in groot-brittannië en zorgde voor een veilige tocht door vijandelijk gebied.

hierbij dient de weinig frisse rol van nederland vermeld te worden (na de kristallnacht werden alle joodse vluchtelingen bij de duits/nederlandse grens tegengehouden en terug naar duitsland gestuurd). *

hij heeft dit jarenlang geheim gehouden, tot zijn vrouw in 1988 een gedetailleerd verslag vond, inclusief namen van de kinderen en hun ouders (van wie velen door de nazis werden vermoord), en de namen en adressen van de britse families die de kinderen in hun gezinnen hadden opgenomen.

in een aflevering van het bbc programma that’s life werd nicholas winton -die van niets wist- verrast toen enkele tientallen mensen die rondom hem zaten opstonden en door hem 50 jaar eerder geredde joodse tsjechoslovaakse kinderen bleken te zijn.

Lees verder

“proud”

tussen de bedrijven door heb ik een nieuw liedje opgenomen: “proud“. het idee voor de muziek dateert van begin november; typisch zo’n idee wat in 10 minuten zijn vorm vindt en met maar een paar kleine aanpassingen de eindstreep haalt. niet specifiek bedoeld voor de testpiloten, meer iets voor mezelf.

ik wilde de tekst schrijven rond de hechte en bijzondere vriendschap-op-afstand die ik inmiddels bijna 15 jaar heb met jamie. in het engels, want ze is amerikaanse. en ze was vrijdag jarig, dus een soort van cadeautje.

de laatste keer dat ik een liedje voor iemand opnam werd ik prompt ontvriend. gelukkig deze keer niet.

wat hoor je?
drums, percussie, bass, akoestische gitaren, electrische gitaar, hammond, rhodes, blazers en zang.

mijn laatste min of meer geslaagde poging om een engelstalige tekst voor een eigen nummer te schrijven dateert volgens mij van een jaar of 15 terug. ik heb daarna nog wel af en toe vertaald en geschreven, maar dit was de eerste serieuze tekst in lange tijd. en hoewel mijn engels best in orde is voelde ik me toch wat ongemakkelijk bij het schrijven. en ik heb me aardig wat -ahem- dichterlijke vrijheid gepermitteerd om de boel kloppend te krijgen. dus hinkt het nu op twee gedachten. niet ideaal, maar goed.

edwin wil het toch wel op de shortlist hebben, dus misschien gaat er toch een nederlandse tekst komen. dan kan ik hopelijk het verhaal wat helderder kan maken. moet zij natuurlijk nog wel nederlands leren.

05/12/12:
tja. en dan, uit het niets, is er duisternis. het liedje heeft vandaag een heel andere lading gekregen. een vriendin van jamie is niet meer. 25 jaar jong. arm kind.