Hello Goodbye

DWDW #50: Hello Goodbye

Aan het begin van de week

Vorige week leek ondanks het trieste familienieuws positief afgesloten te kunnen worden. Nieuws van zondag zet daar een dikke streep door. Knoop in de maag. En al is het van een totaal andere orde, ook de zakelijke zaken zitten me niet lekker.

Zaterdag optreden met The Nowhere Boys in Rijsbergen. Eindelijk weer eens live spelen.

Embrace the fuckery

Pennyworth

12/12/2022

Aan de slag! En al snel loop ik vast. Pappen en nathouden zal nog wel lukken, voor structurele stappen zijn een plan en handvaten nodig.

13/12/2022

Op de koffie in ‘t Wild. T&Y gaan een paar weken naar Canada, dus goed om elkaar nog even te zien. Ik neem meteen ook mijn spullen mee; misschien wil ik zaterdag mijn AC30 gebruiken. En we repeteren voorlopig toch niet.


Hoorde je dat? Dat was een flinke zucht van verlichting. Bericht van de liefste: er is inderdaad iets behoorlijk mis, maar het is niet wat de artsen vermoedden en waar ze zelf doodsbang voor was.

14/12/2022

Crisis? What crisis?

De tijden dat ik hier in detail ging over zakelijke en/of persoonlijke kwesties ligt al een tijd achter ons. Daar komt ook geen wijziging meer in. Dus volsta ik met de mededeling dat deze 14e december één van mijn meest deprimerende dagen in ruim vijf jaar is geworden.

Repetitie NWB

Natuurlijk zijn drie uren te weinig om de setlijst volledig door te spelen, zeker als er ook nog nieuwe liedjes op die setlijst staan. We zijn een eind gekomen. Bovendien hebben we zaterdag nog een soundcheck. Meer stem over dan vorige week. Minder last van mijn rug. Het was min zeven in Rijsbergen. En da’s koud!

Bij thuiskomst een korte nabespreking van de dag met pa, inclusief van de Crisis? What crisis? perikelen. Het helpt niet. Met een pestgevoel naar bed. Weinig slaap, veel woelen.

When I try to get through
On the telephone to you
There will be nobody home

Nobody Home, Roger Waters

15/12/2022

Een min of meer vrije dag. Om half twaalf de uitvaart van mijn oom, met daarvoor en daarna te weinig tijd (en zin) om nog iets zinnigs te doen. De uitvaart was zoals de meeste uitvaarten: een combinatie van droefheid en berusting en een prettig weerzien met familie. Koffie met pa en de broer en dan nog even naar Breda om een auto op te pikken.

16/12/2022

Oké, de knuppel gaat het hoenderhok in. Ik ben niet koekoek…

17/12/2022

Brrr…

Optreden The Nowhere Boys

Het Kaffee verandert van eigenaar. Wij nemen afscheid met een avondje Beatles. Omdat Revolver net een remix heeft gekregen, hebben we een aantal liedjes die we nog niet speelden ingestudeerd. De setlijst bevat deze keer sowieso wat meer ‘later’ werk. Iets pittiger om te spelen, ook wel uitdagender.

Opbouwen om vijf uur. Dus om half vijf de koude en mistige vooravond in. De AC30 blijft thuis. Het is een klein podium, we zijn met z’n zevenen of achten, (en 1000 gitaren) en compact is ook wel handig. Het blijkt een goede beslissing, want het is passen en meten. Dat lukt. Soundcheck, nog een aantal liedjes doornemen, omkleden en gereedmaken.

De eerste set, met veel Revolver materiaal, zet de toon, gaat lekker, vlot. We spelen voor een man of vijftig (denk ik), familie en vrienden, Beatles liefhebbers en Kaffee bekenden. Bij Good Day Sunshine merk ik dat mijn stem het lastig begint te krijgen (sommige van die zangpartijen zijn zo godvers hoog…) en dus zoek ik na die eerste set de rust van de ‘kleedkamer’ op. Het is kwart voor tien.

Aan het begin van de tweede set struikelen we een beetje over Hello Goodbye (iets te weinig repetitietijd gegeven). Daarna is het vol gas door de greatest hits, met als afsluiter Golden Slumbers/Carry That Weight/The End. Ja, pittig, dat zei ik. En pittig, dat geldt ook voor een van de toegiften: Because, met een driestemmige en complexe melodie die door een ondergerepeteerde band wordt gezongen. Het lukt. Even is het stil.

We sluiten af met Can’t Buy Me Love. Het is kwart voor twaalf. Een korte nabespreking, een glas bier, opruimen, nog een glas en op het gemak de kou weer in.

Een leuk optreden, lekker bandje, mooie liedjes.

Het brengt het totaal voor 2022 op een teleurstellende zeven optredens. Natuurlijk, in de eerste drie maanden zaten we nog onder lockdown. Toch, zeven -met twee bands!- is weinig.

18/12/2022

Een teleurstellende afsluiter van een toernooi dat niet had mogen plaatsvinden. De FIFA en Qatar hebben de winnaar die ze wilden hebben. Dat maakt Messi de grootste van zijn generatie en waarschijnlijk zelfs van de laatste paar decennia. Messi is niet de grootste aller tijden. Dat was die andere Argentijn.

Dooi. Gelukkig.

Film du jour: Black Adam (2022) **½

Een verhaal met gaten. Weinig tot de verbeelding sprekende hoofdpersonen. CGI effecten waar het geld van afdruipt en die niet al te best zijn. Een hele zit. Bij DC hebben ze het nog niet echt in de knuisten.

Gelukkig, geen vervolg.

De week die was

Een week van emoties. Van chagrijn en opluchting, van teleurstelling en tevredenheid, van hello en goodbye.

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse


#NowPlaying

Carl & The Passions / So Tough (1972) – The Beach Boys ***½
The Thunderthief (2001) – John Paul Jones **
Born Again (1979) – Randy Newman **½
Land of Dreams (1987) – Randy Newman ***
Sticking Out of My Back Pocket (12/2022) playlist – Paul McCartney ****
The Blues Don’t Lie (2022) – Buddy Guy ***
You Can’t Do That On Stage Anymore, Vol.3 (1989) – Frank Zappa ***½
You Can’t Do That On Stage Anymore, Vol.2 – The Helsinki Concert (1988) – Frank Zappa ****

*= bah | **= mwah | ***= oké | ***½=oké (en voor herhaling vatbaar) | ****= aanrader | *****= top | *****=verplicht luisteren/kijken