Vijf jaar later

DWDW #27: Vijf jaar later

Aan het begin van de week

Na een flinke week en een prima (en pittig) weekend wacht nu een rustigere week. Eentje om de wonden te likken (wat fysieke ongemakken, niet echt onverwacht na twee optredens binnen 24 uur en weinig slaap daartussen), het hoofd leeg te maken en voorzichtig naar ‘morgen’ te kijken. En, omdat het ‘vijf jaar later’ is, enkele momenten van reflecteren.

04/07/2022

Sakker, dat was een prima weekend, met twee optredens, veel lachen, weinig slaap en een hoop gesjouw. Dat moeten we vaker doen. En dat meen ik. Ik speel veel te weinig, ik mis het podium, het plezier, de interactie en alles wat erbij komt.


Remco Campert is overleden.

Ik lees het pushbericht over Campert’s heengaan als Here Comes the Flood speelt, afkomstig van Robert Fripp’s album Exposure. Ik kende het lied in deze versie al lang voor ik het origineel op het car album hoorde. Het is altijd een belangrijk lied voor me geweest. Ontdaan van de protserige bombast van de Bob Ezrin versie wordt Here Comes the Flood tijdloos en komt Peter Gabriel tot de essentie van een van zijn beste songs.

When the flood calls
You have no home, you have no walls
In the thunder crash
You’re a thousand minds, within a flash

Don’t be afraid to cry at what you see
The actors gone, there’s only you and me
And if we break before the dawn
They’ll use up what we used to be

Here Comes the Flood, Peter Gabriel

Bericht van een wapenbroeder, een bericht van serieuze aard en eentje waar ik flink van schrik. Gelukkig is het goed afgelopen en is hij aan de beterende hand. Het stemt tot nadenken.

05/07/2022

Gisteren was een uitbuikdag. Niet dat ik niets gedaan heb, alleen lag het tempo lager en heb ik werk doorgeschoven naar later. Later is deels vandaag, deels morgen. Wat ik gisteren wel gedaan heb, is het weekend samengevat (DWDW #26). Alleen nog niet online gezet. Want een beetje twijfel over een paar dingetjes. Nu dus wel.

‘t Wild

Mijn versterker, een gitaar en wat ander los spul liggen nog in de repetitieruimte. Bovendien is het afscheid na de Wildse Kermis altijd wat rommelig en zo ook deze keer. En we hebben nog een paar dingen door te nemen voor na de vakantie. Voor zover er redenen nodig zijn om bij elkaar te komen, zijn dat er al voldoende. Zonder Edwin, die op het laatste moment verstek moet laten gaan. Wat kletsen over gisteren en morgen, en kijken wat er in de koelkast ligt.

Listen now. When people talk listen completely. Don’t be thinking what you’re going to say. Most people never listen. Nor do they observe.

Ernest Hemingway

06/07/2022

Als ik wakker word, merk ik dat mijn oorsuizen weer vrijwel op ‘normaal’ niveau is. Gelukkig. Ik was even bang dat het zondag té hard gegaan was.

Schrijven, organiseren, adviseren, etc. En de TdF. En tennis.

Serie du jour: The Cleaning Lady (2022) **

Vorige week schreef ik erover. Nou, ik ben aan het begin van aflevering 4 afgehaakt. Onvoldoende aanknopingspunten om er nog meer tijd in te steken.

07/07/2022

Regen? Ja dus. Genoeg om de hardloopschoenen weer uit te trekken en het nog een dagje uit te stellen.

Het wekelijks overleg is op donderdag deze keer, gevolgd door een bespreking met een oude bekende die het een en ander voor ‘ons’ gaat doen. Lopende zaken, een paar nieuwtjes en wat huiswerk.

Bye Bye Boris

Na de chaos en blijvende ontwrichting waarin zijn grote voorbeeld Trump de VS achterliet na zijn vier jaar wanbeleid, corruptie en nepotisme in het Witte Huis, is Boris Johnson, de man die het Verenigd Koninkrijk ‘bevrijdde” van het Europese juk, nu ook eindelijk opgestapt*. Na leugen op leugen, incident op incident, rel op rel – enfin, het moge allemaal bekend zijn. En anders vat Jonathan Pie (Tom Walker) het in deze vijf minuten adequaat en helder samen.

* Ook al zoiets nauwelijks verteerbaars: Johnson treedt weliswaar af, hij blijft tot nader orde aan als Prime Minister. mogelijk tot diep in het najaar. Leg het maar uit.

Serie du jour: State of the Union (2019) ***½

Bij toeval stuit ik op State of the Union. Rosamund Pike en Chris O’Dowd spelen een koppel dat elkaar elke week in de kroeg ontmoet voor ze naar hun huwelijkstherapie gaan. Normaal niet iets waarbij ik zou blijven hangen, ‘relatiegedoe’. Deze keer wel. De afleveringen duren zo’n 10 minuten, het is tragikomisch en het zit goed in elkaar. Niet gek, want naast die twee goede acteurs kun je de regisseur (Stephen Frears) en de schrijver (Nick Hornby) ook wel om een boodschap sturen.

08/07/2022

Wakker met het bericht over de moord op Shinzo Abe, oud minister-president en een van de belangrijkere naoorlogse politici van Japan. Vreemd verhaal.

#572 Rebooting week 10.1
08:00u Interval run 4,6 km (18HL-2WL-10HL-cooldown) – 28:05 min. – Route De Linie – 15C, zon
Eerst een protesterende spier in mijn kuit (misschien was dat gespring van zondag op die flatbed toch niet zo’n goed idee…). En gisteren (een beetje) regen. En geen zin.
Vamos! Voor de zekerheid een weekje in de herhaling, vandaar 10.1. Niets ingeleverd, zo blijkt. Lekker gelopen. ✓

If it ain’t broke, don’t fix it*

Ik had gisteren een briljant idee: laat ik terwijl ik aan project werk eens een software update draaien. En ineens trok mijn pc het niet meer. Die pc staat al een tijdje op de nominatie vervangen te worden, maar 1) ik hik op tegen alles opnieuw installeren, 2) ik weet niet precies wat ik nodig heb en/of wil hebben, en 3) ik ben krenterig. Het begint nu een beetje vervelend te worden. Dus… Laten we het erop houden dat ik een goede deal afwacht.

Enfin, die software update. Het betreft het voortreffelijke DaVinci Resolve, een video editing tool van Blackmagic Design. De meest recente update wil iets van een driver waar mijn computer geen sjoege van kan maken. “Nou Tal, dan ga je toch gewoon terug naar die vorige versie?” Zo simpel is het niet. Niet in mijn wereld. Want zo’n update wil nog weleens dingen overschrijven die niet overschreven hadden mogen worden. Dus volledig de-installeren en hopen dat de versie die het wel deed, het opnieuw zal doen. Alleen, welke versie was dat ook alweer? Gelukkig zijn eerdere versies gewoon via de site van BlackMagic Design te downloaden. Het is even zoeken -en lang wachten, want dat duurt en duurt en duurt- voor ik een werkende versie heb gevonden.

Het werkt weer. En dus kon ik vanmorgen een nieuwe versie van een 40 seconden durende filmpje assembleren. Inclusief news ticker. Hopelijk komen er meer van dit soort projectjes, alleen al omdat het leerproces anders een iets te kostbare exercitie is geweest.

* Ik onderschrijf die stelling trouwens niet. Dat iets niet stuk is, wil nog niet zeggen dat het niet beter kan. Sterker, mijn stelling is dat het altijd beter kan, of dat in ieder geval onderzocht moet worden óf het beter kan. If it ain’t broke, improve it.

Film du jour: The Rhythm Section (2020) ***

Blake Lively doet het goed (op haar als Engels bedoelde accent na) in de hoofdrol van The Rhythm Section, een verder ondermaatse action thriller, die ook nog eens als een nachtkaars uitgaat. Het is nauwelijks te geloven dat deze film uit de koker van de makers van de James Bond films komt.

geëmbed van imdb.com
geëmbed van imdb.com

09/07/2022

Vijf jaar later

Het is vandaag vijf jaar geleden dat ik besloot mijn leven te veranderen. Niet van het ene op het andere moment. Want zoiets heeft tijd nodig. Wel markeert de nacht van 8 op 9 juli het begin van die verandering.

Wat ik veranderd heb? Ik ben gezonder gaan leven, zowel fysiek als mentaal. If it ain’t broke, improve it.

Fysiek betekent het dat ik ben gaan hardlopen, nauwelijks meer drink, bewuster eet. Mentaal is het complexer. Dat is een ongoing proces, met ups en downs, accepteren en niet accepteren, de grote boze buitenwereld, enzovoorts. Therapie gaf me handvatten, mindfullness maakte me bewuster, overzicht hielp me berusten, knopen tellen leerde me over prioriteiten op sociaal gebied.

‘Vijf jaar later’ is (voor mezelf) een goed moment om even stil te staan bij de weg die ik heb afgelegd, wie ik nu ben en dat ik er überhaupt nog ben.

Ik ben niet waar ik wezen wil, figuurlijk en ook letterlijk. Of ik daar ooit ga komen? Geen idee. En nu kan ik wel die niet-de-bestemming-maar-de-reis bla bla erbij halen, het gaat om meer dan alleen wil en berusting.

Ik ga er verder niet veel woorden aan besteden, niet hier.

‘Vijf jaar later’ is ook een goed moment om dit journaal te overzien. Het bijna dagelijks bijhouden van dit publiekelijk journaal, een egodocument, heeft me geholpen. Aanvankelijk als stok achter de deur bij het hardlopen, vrij snel daarna als een middel om gedachten te ordenen en om van me af te schrijven. Ik houd al sinds jaar en dag een dagboek bij, met daarin onder andere wat in dit journaal voorbijkomt, alleen dan ongefilterd.

Het zou zo maar kunnen dat dit de laatste DWDW is. Na vijf jaar is het mooi geweest, denk ik.


Het onkruid groeit hard. Tijd om stappen te ondernemen.

If it ain’t broke, improve it

Per mijn eerder geponeerde stelling ben ik toch nog eens aan de slag gegaan met die news ticker. Immers, wat zou je anders doen op een zaterdagavond?

Video-editing is, zoals veel van mijn vaardigheden, iets dat ik voldoende onder de knie heb om iets simpels in elkaar te zetten en waarin ik me met meer tijd en zin -en werk- verder zou kunnen bekwamen.

Ik ben een generalist. Eentje die snel verveeld raakt. Tegelijkertijd, ik houd er niet van als ik niet alles heb gedaan om het beter te maken. Dat wringt nog wel eens.

Bewegende tekst is lastig in video-editing. Iets in de rendering maakt dat de tekst niet soepeltjes van onder naar boven (aftiteling) of rechts naar links (news ticker) gaat. Dat probleem doet zich ook voor in die video die ik gisteren gemaakt heb. Dus… volgens mij kan die video beter. Bovendien zal ik niet de enige zijn die met dit probleem worstelt.

Google en YouTube erbij. Echt veel wijzer word ik er niet van. Ik schijn beter af te zijn door met het ingebouwde Fusion te werken. Dus doen we dat. Voor het eerst. Om het resultaat te kunnen zien, zal Resolve het project moeten renderen. Dat duurt om de een of andere reden veel en veel langer dan zonder die Fusion dinges. Sterker, we gaan van minuten naar uren, en van uren naar dagen. Ik laat de computer snorren en zie morgen wat het resultaat is van al dat werk. Nee, niet gevloekt. Nou, bijna niet.

10/07/2022

Goh, dat gebeurt me niet vaak. Met tranen in de ogen wakker worden. Dat reflecteren ging kennelijk vannacht nog even door. En dus vanmorgen nog/ook/weer.

#573 Rebooting week 10.1
10:30u Interval run 4,7 km (18HL-2WL-10HL-cooldown) – 28:02 min. – Route De Linie – 19C, bewolkt
Niet geweldig, wel mooi tempo. ✓

F1, TdF, Wimbledon. Een drukke zondag.

Nog even terug naar dat video-editing. Toen ik vanmorgen de stand van zaken bekeek, was de computer nog volop bezig en zo te zien was het eind ook nog lang niet in zicht. Uiteindelijk toch maar weer terug naar de edit fase, compounds maken, en alle mogelijke hobbels wegpoetsen. Dat blijkt te werken, want het renderen gaat nu wel binnen een paar minuten. Alleen is het eindresultaat slechts een fractie beter. Helaas. Voorlopig laten we het zo.

De week die was

Vijf jaar later, vijf jaar wijzer. Belangrijk genoeg om -ook hier- even bij stil te staan. En dan te zwijgen. Alles is gezegd.

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse


Nawoord

Inderdaad, ik ben gestopt met het delen van DWDW op Facebook. En de wekelijkse DWDW entries zijn korter en inhoudelijk bescheidener, voornamelijk omdat ik nog geen zin heb cold turkey te gaan. Voorlopig dus de weg van de geleidelijkheid. Ik kijk het even aan.

Deze week luidde ook een periode in van toenemende somberheid en berusting, over persoonlijke en existentiële kwesties. Over het hoe en wat is dit plaats noch tijd. Ofwel, niet hier en niet nu.

AA
28/07/2022

#NowPlaying

Exposure (1979) – Robert Fripp ****
Last Night in the Bittersweet (2022) – Paolo Nutini *** (tweede helft is beter dan de eerste)
An Album to Benefit Preservation Hall & The Preservation Hall Music Outreach Program (2010) – Preservation Hall Jazz Band ****
Zappa/Erie (1974-1976/2022) – Frank Zappa ****

*= bah | **= mwah | ***= oké | ****= aanrader | *****= top | *****=verplicht luisteren/kijken