We dansen verder

DWDW #26: We dansen verder

Aan het begin van de week

Deze week repeteren en twee optredens met YTMIDM. Dan is het alweer bandvakantie. Het wordt tijd om eens wat plannen te gaan maken, Tal. We dansen verder. Eerst maar eens zien wat er maandag uit de koker komt.

Old friends have gone
They’ve gone their separate ways
Our dreams hold on
For those who still have more to say

Summer’s Gone, The Beach Boys

27/06/2022

Naar Breda voor het wekelijks overleg, deze week op maandag. En met huiswerk terug naar Studio Tal, in de zeikende regen.

Een teken van leven, als je er al niet meer op rekent.

28/06/2022

#569 Rebooting week 10
08:00u Interval run 4,6 km (18HL-2WL-10HL-cooldown) – 28:02 min. – Route De Linie – 14C, zon
De stijgende lijn is progressief, zo merk ik. Vlot rondje.

Aan de slag met het huiswerk, gevolgd door meer huiswerk. Leuke klusjes. Druk druk druk.

Repetitie YTMIDM

Het was even spannend, met Ton en z’n elleboog. Gelukkig is alles voldoende geheeld om te kunnen drummen. Dat het niet geheel pijnloos is, zien we af en toe aan Ton’s gelaat. En of het verstandig is, weet ik niet. Ton vindt dat het kan, dus dan kan het.

Het is onze enige repetitie in voorbereiding op de twee optredens van komend weekend, na een maand ‘stilstand’. Om het nog wat spannender te maken, spelen we zaterdag en zondag niet dezelfde sets én hebben we zondag een gastzangeres. Dus we hebben veel door te nemen vandaag. Dat gaat vlot en efficiënt. Het meeste zit in het collectieve geheugen. De liedjes met Maddy lopen lekker. En de rest zit ook wel goed.

De derde helft is zoals altijd prettig. De verlenging ook, dus ruim na middernacht thuis.

29/06/2022

Niet best geslapen, somber, stil. De was draait, de zon schijnt, ik werk.

Wimbledon is begonnen en Muguruza ligt er alweer uit. Da’s wel jammer. Tot nu veel leuke partijen, op 3, soms 4 zenders. Ik kijk met een half oor en luister met een half oog.

Serie du jour: The Cleaning Lady (2022)

Ik ben begonnen aan een nieuwe serie op HBO Max. Een beetje clichématig, maar wel aardig. Het komt traag op gang, met veel uitleg – misschien dat dat het is. Ik ben wel benieuwd waar het naar toe gaat.


Seasons come, seasons go

Geef ik ruimte, dan ben ik te afwachtend. Pak ik door, dan ben ik te pusherig. Ondertussen schrijdt de tijd voort. Seizoenen komen, seizoenen gaan.

30/06/2022

#570 Rebooting week 10
08:00u Interval run 4,7 km (18HL-2WL-10HL-cooldown) – 28:02 min. – Route De Linie – 18C, zon
Stroever dan dinsdag. De warmte, denk ik. Wel iets sneller, dus da’s oké.

Een flink deel van de dag bezig met werk. En met de strijk. En met van alles aan gedachten.

01/07/2022

Deborah Harry (Blondie) is vandaag 77 geworden. Ik voel me -eventjes- best oud.

Last van mijn onderrug. Hoe en wat, geen idee. Ik voel me -eventjes- best oud.

De wapens waarmee ik dit weekend ten strijde zal trekken, zijn mijn zwarte Strat en mijn zilveren Gretsch. Die Strat heeft net nieuwe snaren, dus die kan zo mee. De Gretsch staat sinds eind mei ingepakt in een hoekje. En er was iets mee, maar wat? Als ik de snaren vervang, weet ik het weer: één van de tuners is niet helemaal jofel. Niet dat ie heel snel ontstemt. Solide voelt het echter ook niet. Een keer ergens tegenaan gestoten, denk ik. Misschien al langer geleden dan gedacht. Voor nu laat ik het zo. Snaren erop, rekken en strekken, klaar.

Le Grand Départ

Niet per se de meest spectaculaire grote ronde, wel de grootste: de Tour de France, vandaag van start gegaan. Helaas voortaan zonder het commentaar van Michel Wuijts, want die moest met pensioen. José de Cauwer (72), die hoefde niet met pensioen, want freelance. Gelukkig is Wuijts opgevolgd door Renaat Schotte, ook een goeie. Toch, het is niet meer zoals het was.

Enfin, het draait om de gladiatoren. En die zijn begonnen. “Parijs is nog ver!”


Dat van de seizoenen: het eerste halfjaar van 2022 is voorbij gevlogen.

02/07/2022

#571 Rebooting week 10
10:15u Interval run 4,6 km (18HL-2WL-10HL-cooldown) – 28:02 min. – Route De Linie – 19C, zon
Rug houdt het redelijk. Een beetje stroef vandaag. Tempo is goed. Warm!

Het plan is om het rustig aan te doen vandaag. Om de rug te ontzien, om relaxt naar vanavond en morgen toe te werken, en omdat niets moet. Achteraf had het rustiger gekund, want om kwart over vier stap ik toch nog een beetje gestrest de auto in. Eenmaal onderweg ben ik die stress trouwens snel kwijt; radio aan, blik op de weg, zin in de avond.

Optreden Duikclub de Waterman, Geffen

Eerst laden. We rijden met twee busjes; we gebruiken onze eigen PA en we willen vannacht zo min mogelijk hannesen bij het lossen.

Het verbaast me telkens weer hoe eindeloos uitgestrekt en onbekend de polder tussen ‘t Wild en Oss e.o. is. Talloze wegen die naar -in dit geval- Geffen leiden. Het clubhuis van de duikclub ligt aan de Geffense Plas. We spelen buiten, aan het water, het is mooi weer en we hebben er zin in.

Om ons te helpen bij het opzetten en goed inregelen van de PA en het licht, is Noll er ook bij. Dat is niet alleen fijn omdat hij weet hoe het moet, maar ook omdat Noll een van de aardigste mensen is die ik ken/wij kennen. Het opbouwen gaat vlot, vlotter dan verwacht. Toch is het aardig wat werk, zeker met ook het licht erbij. En we komen gaandeweg ook wat kleine kinderziektes tegen (te weinig van dit, te veel van dat, balkje om de monitor hoger te zetten, dat soort dingen). En Ton heeft stoeldienst; hij mag zijn arm niet onnodig belasten – wijzen mag wel 😉 .

Rond een uur of 8 staat alles klaar, soundcheckje, laatste puntjes op de i, en klaar. Noll ziet en hoort dat het goed is, en gaat op huis aan. Hij heeft een drukke tijd achter de rug en we zien hem morgen ook weer in ‘t Wild. Bovendien is het hele idee van een ‘eigen’ PA en licht dat we het zelf kunnen. Dat gaat wel lukken.

De duikclub viert haar 50-jarig bestaan. Eigenlijk stond dat voor februari vorig jaar gepland. Het verhaal is bekend. Gelukkig kan het nu alsnog. Er is drank, eten, vuurkorfjes, een loterij. Goed verzorgd. We spelen voor een gemêleerd gezelschap, ik denk zo’n 80 mensen. Een paar bekenden, een aantal mensen die ons al eens gezien zullen hebben, en een groep die niet weet wat er gaat komen.

Rond kwart voor 10 gaan we het podium op. We krijgen de boel snel op gang en eenmaal los houden we ze ook goed vast. We zijn het niet verleerd. Ton’s elleboog houdt het, al lijkt het af en toe meer pijn te doen dan hij wil toegeven. Bikkel. Ergens na half 1 spelen we Bloed Zweet en Tranen, bedanken het publiek en nemen afscheid.

Een goed optreden voor leuke mensen, op een mooie locatie en met een schitterende backdrop. Aan het water. Waar ook de muggen graag zijn. Die ons in de loop van de avond steeds beter weten te vinden. Irritant. Alleen steken ze niet. Dus dat is dan weer een meevaller.

Afbreken en opruimen kost zo’n anderhalf uur. Dat zal in de toekomst misschien wat sneller kunnen, maar beter goed dan snel. Ik ben ondertussen wel al een beetje aan het rekenen. Want morgen om 12 uur is het weer verzamelen bij Ton. En voor zowel mij als Luc is het drie kwartier rijden. We zijn om half 3 terug bij de repetitieruimte, lossen wat gelost moet worden, groeten elkander en gaan ons weegs.

Om half 4 thuis. En vervolgens nog een klein uur wakker.

03/07/2022

Om 10 uur eruit, de ochtendrituelen, schone kleding in de tas, en om kwart over 11 de deur uit. Min of meer fit. Wel zin.

Optreden Zevende Wildse Kermis, ‘t Wild

Waarom we al om 12 uur ter plaatse moeten zijn? Omdat Story, de band die voor ons speelt, ook letterlijk voor ons speelt. Dus wij bouwen eerst op en doen onze soundcheck, en dan zetten zij hun spullen ervoor en doen hun ding (drummer en bassist spelen overigens wel over onze spullen). In een andere situatie zou dat niet handig zijn. De Wildse Hut is nauwelijks 500 meter van Ton vandaan, dus na opbouwen, soundcheck en een bak koffie kunnen we naar huis (Edwin, Berti) of het terras bij Ton (Luc, ik) gaan, of Story zien spelen (Ton). Noll doet het geluid, hij weet wat wij willen en wij weten wat hij wil, dus zijn we in een mum van tijd klaar. Paar uurtjes hangen op het terras, pilsje erbij, perfect weer, windje. Lekker middagje.

Tegen zessen spelen we de eerste set, voor een vol terras, veel bekende gezichten. Ze doen aardig mee, wat op ‘t Wild betekent dat ze het enorm naar hun zin hebben. Het is zevende Wildse Kermis en ook de zevende keer dat we op de kermis spelen. We kennen onze pappenheimers. En we hebben ze weleens taaier gehad hier.

Maddy, hier goed bekend, zingt in de tweede set een aantal liedjes mee, en dat doet ze prima. Die tweede set dendert door. Net als het publiek. Dat is goed, maar het is ook hard werken, na gisteren, de korte nacht en het lange wachten.

Daarbij komt dat mijn geluid in die eerste set niet fantastisch is – ik denk dat het ‘zaalgeluid’ het podiumgeluid in de weg zit. Wat zeker niet helpt, is dat de dj al vanaf het begin van de middag op oorlogssterkte draait, over dezelfde PA. En het lijkt alsof het volume na onze eerste set nog een beetje is opgeschroefd.

Als we aan de tweede set beginnen, is mijn podiumgeluid weg. Gewoon niks meer van over. Alles gaat hard. Een grote brei.

We gaan door. Deels op de tast, deels door bij te draaien. En een beetje compenseren. Buiten dat gaat die tweede set prima, zowel op als voor het podium. Stijn, ook kind aan huis, speelt net als vorige maand Piano Man mee, we spelen onze toegiften en we sluiten af met BZ&T. Dankjewel! Tot volgend jaar!

Podium af en meteen oordoppen in, om te redden wat er nog te redden valt van mijn gehoor*. Het maximaal ‘veilige’ geluidsniveau bij concerten is 103 decibel (met gehoorbescherming!). Ik heb 116 decibel op de decibelmeter. Gemiddeld. Da’s best veel. Geen idee waarom het zo hard moet. En het kan nog harder.

* De oren van Tal (klik/tap om te openen)

Ik heb niet goed voor mijn oren gezorgd. Als kind tussen de vrachtwagens, geen gehoorbescherming bij boren, werken met de cirkelzaag of tussen de machines bij SVM, de Walkman altijd op 10, bij concerten vooraan, etc. En in bands spelen, vaak met niet denderende geluidsinstallaties en halfdove geluidstechnici, is ook niet echt bevorderlijk. We waren er toen nog niet zo mee bezig. Inmiddels weten we beter. Berouw komt naar de zonde.

Gevolg is in ieder geval dat mijn gehoor achteruitgaat. Ik houd er rekening mee. Ik had het sowieso al lastig om in gezelschap mensen goed te verstaan. En de laatste jaren meer dan voorheen. De leeftijd speelt een rol, en misschien de genen ook.

Rick Beato, die vaak zinnige dingen zegt, vertelt hiernaast over zijn tinnitus problemen. Net als hij heb ik tinnitus, en met ons veel andere muzikanten. Ofwel oorsuizen. In mijn geval hoge ruis en lichte piep in beide oren, links iets meer piep, rechts iets meer ruis. Bij mij is het er eigenlijk altijd, soms minder, soms meer. Het is vervelend. Er valt voor mij mee te leven.

Net als Beato kan ik me het moment herinneren waarop tinnitus kwam, om daarna nooit meer weg te gaan. Het was een repetitie met YTMIDM, kort nadat we weer begonnen waren. We hadden een niet geweldige geluidsinstallatie en een bepaald frequentiegebied kwam loeihard door de speakers. Ik stond in lijn met één van die speakers. Toen ik naar huis reed, hoorde ik een andere piep in mijn oren dan ‘normaal’. De volgende dag was ie er nog. En sindsdien is ie niet meer weggegaan.

Nu (dinsdagochtend, dus een kleine twee dagen na de kermis) is de tinnitus meer aanwezig dan wat ik tegenwoordig als normaal beschouw. Waarschijnlijk zakt het de komende dagen. Hoe dan ook, dit was een zwaar weekend voor de oren. En ja, ik heb oordoppen en ik draag ze. Sterker, ik heb sinds de repetitie die ik hierboven beschrijf jarenlang met oordoppen in gerepeteerd en opgetreden. Met de nieuwe installatie en met een goed podiumgeluid is het niet nodig. Mijn oordoppen dempen goed, maar het speelt niet lekker als je maar een deel van het geluid hoort. En hoezeer ik koptelefoons en earbuds ook haat (vermoeiend en fysiek ongemakkelijk), ik overweeg nu toch om over te stappen op in-ear monitors.

Bescherm je oren. En nog belangrijker, bescherm de oren van je kinderen. Want de schade die je op jonge leeftijd oploopt, sleep je de rest van je leven achter je aan.

(Open deur? Nou, dan had je ze zondag met de kleine op de arm voor de speakers langs moeten zien lopen…)

Als het wat rustiger wordt, kunnen we afbreken en opruimen. De 500 meter gaan te voet, het wordt allengs stiller en de oordoppen kunnen eruit. Ik ben om kwart over 11 thuis.

Het was een mooi weekend. En meteen ook de afsluiting van het seizoen. ‘We’ hebben vakantie. Na de zomer zien we verder.

Meer foto’s vind je op de FB pagina van De Wildse Hut (link).

Vijf jaar geleden was het optreden op de Wildse Kermis een wake-up call, een week later gevolgd door een flinke snok aan het roer. Daarover misschien volgende keer meer.


Tussen de bedrijven is er een berichtje uit overzees gebied. Of ik de grote oversteek toch maar wil maken, ondanks de hoge kosten, onze agenda’s en allerlei andere praktische zaken. “We bedenken wel wat.” Nog niets definitiefs, want ingewikkeld (natuurlijk). We dansen verder.

De week die was

Poeh. Een flinke week. Een hoop woorden. Met vertraging.

Genoeg voor nu. We dansen verder.

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse


#NowPlaying

n/a

*= bah | **= mwah | ***= oké | ****= aanrader | *****= top | *****=verplicht luisteren/kijken