You feel like home

DWDW #17: Kleine stapjes

Aan het begin van de week

Na een drukke week is het deze week terug naar de reguliere programmering.

Gras groeit niet harder door eraan te trekken

25/04/2022

Henny Vrienten

Verdomme!

26/04/2022

You feel like home

Op tijd de deur uit voor het wekelijkse overleg, dit keer weer in Breda. Kleine stapjes, vooral. Om 11 uur terug, dingen doen, werken.

Repetitie YTMIDM

Sommige liedjes zijn lastig in een goede vorm te gieten. En bij sommige liedjes is die goede vorm er vrijwel meteen. Born to be Alive valt in de tweede categorie. Met het origineel valt niet veel te doen. Ik hoorde een tijdje terug een laidback, vrij swampy cover van het liedje, en dat zette ons op het spoor. Onze versie heeft een soortgelijke groove maar is ook sneller, puntiger en net iets spannender. Goed, dat is na één repetitie. Of het daadwerkelijk een blijvertje is, gaan we zien.

27/04/2022

Koningsdag? Klusdag!

28/04/2022

Een paar dingen geparkeerd. Eerst even afkoelen.

Vandaag Inside

Toen Vandaag Inside in januari begon, heb ik een paar keer gekeken. Hoewel het over dé actualiteit zou gaan, was het toch nog veel voetbal. Daar kwam later wat meer evenwicht in. Ik kan de rechtsige, met kantine- en kleedkamerpraat doorspekte en vaak niet bovenmatig geïnformeerde meninkjes van Derksen en Gijp plus tafelgasten meestal redelijk plaatsen en er mijn schouders bij ophalen. Zoals ik dat (met name de vaak niet bovenmatig geïnformeerde meninkjes van de gasten) bij Op1, Jinek en andere soortgelijke keuvelprogramma’s ook kan en doe. En om Henny Vrienten te citeren: er zit een knop op je teevee.

Meer over Vandaag Inside (klik/tap om te openen)

Ik heb de afleveringen van Vandaag Inside van dinsdag en woensdag niet gezien. Kennelijk rakelde Johan Derksen dinsdag een bizar en warrig verhaal op over iets dat 50 jaar geleden zou zijn gebeurd, om een punt te maken over iets* waar hij geen punt over had moeten maken. En woensdag kwam er een andere, afgezwakte versie. Geen excuses.

* Dat iets is o.a. de aanhoudende tumult rond Johnny de Mol, vermeend serieel vrouwenmepper en zoon van Talpa baas John de Mol, betaalheer van Derksen c.s., grote man achter The Voice, bedenker van Big Brother, machtigste man in medialand.

De anekdote was ongepast, stuitend en kwetsend, net als het weglachen door de omstanders. Indien het voorval daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, was en is wat Derksen vertelde strafbaar. Als verhaaltje is het op zijn minst bedenkelijk. Tegelijkertijd, andere tijden, anekdotisch en Derksen-praat (korrel zout op zijn plaats).

Hoe dan ook, zowel de bekentenis/anekdote als het gebruik ervan om dat punt te maken, getuigden van een flagrant gebrek aan empathie voor slachtoffers van seksueel geweld, grensoverschrijdend, seksistisch en denigrerend gedrag. En een immense afstand tot de huidige tijdgeest.

In de uitzending van vandaag trok Derksen een boetekleed aan, daarbij de slachtofferrol niet mijdend. Geen excuses. Gijp leek niet het idee te hebben dat hij een grens had overschreden door ginnegapperig olie op het vuur te smijten. En een gelaten Genee slaagde er niet in om het gestrande schip nog enigszins in veilig water te krijgen. De verstandige woorden (ja, ik schrik er zelf ook van) kwamen van Angela de Jong: “Dit heeft niet met de ‘cancel-cultuur’ te maken. Jullie zijn in je eigen mes gevallen.

Als je een podium hebt, heb je een zekere verantwoordelijkheid. Dat betekent niet dat je aan zelfcensuur moet doen, of dat er überhaupt sprake van censuur mag zijn. Enige terughoudendheid en ‘awareness’ bij wat je vanaf je podium over je publiek uitstort, is op zijn plaats. Anders zijn er blaren waar je op moet zitten, zoals Derksen c.s. nu aan den lijve ondervinden.

Enfin, Vandaag Inside stopt. Ik heb er gemengde gevoelens bij. Derksen heeft het zelf laten ontsporen, en niet zo’n beetje ook. Het was één van de weinige programma’s waarin van alles vrijuit over tafel ging. Zoals Genee zei: vaak op het randje en regelmatig eroverheen.

Vroeger heette het politiek incorrect. Vroeger, toen je de koningin nog in de kont kon neuken…

Verder wat Eus zaterdag in zijn column schrijft. Alles. Van begin tot eind.


Tijden veranderen. Mores, moraliteit en ethiek veranderen. Inzichten en denkbeelden veranderen. Dat lang niet iedereen daarin meegaat, is iets om rekening mee te houden, om goed over na te denken en vooral ook om aan te blijven werken. Racisten, seksisten, egoïsten, xenofoben, hooligans, goedpraters, horken, plurken, hufters, hersenloze witte mannetjes – ze zijn er, in grote getalen.

Het neemt niet weg dat die cancel-cultuur en dat woke-gedoe een beetje aan het doorslaan zijn. Elke discussie wordt overgenomen en gegijzeld door de hardste schreeuwers en gaat grotendeels voorbij aan het inhoudelijke en aan de nuance. Inclusief doodsbedreigingen, wat kennelijk dan weer wel mag, als je aan de ‘goede’ kant staat.

De samenleving wordt steeds onverdraagzamer.


Oh ja, en ondertussen zit fervent vrouwenmepper Dion Graus nog altijd namens de PVV in de bankjes van de Tweede Kamer. Al heeft dat niet rechtstreeks met het bovenstaande te maken, het kan nooit kwaad om nog eens te benoemen.

Ik heb voor mijzelf een simpele regel als het gaat om gedrag of benadering: ik vraag me af hoe ik het zou vinden als het mijn dochter, lief of moeder was. Dat werkt vrij goed.

29/04/2022

#545 Rebooting week 2.5
08:15u Interval run 3,1 km (6HL/1WL, 7HL/1WL, 6HL/1WL) – 19:03 min. – Route Witteweg – 7C, fris en grijs
Door resp. matig plannen en vermoeidheid kwam het er woensdag en donderdag niet van. Dus een flink gat naar afgelopen zondag. Toch gaat het vrij redelijk. Kleine stapjes…

Got Back

Paul McCartney wordt dit jaar 80. Net als Brian Wilson (2 dagen jonger dan PM), Bob Dylan, The Who, The Stones en tal van andere oude knakkers, is McCartney in 2022 weer in arena’s en stadions te zien en te horen.

Meer over Got Back (klik/tap om te openen)

Zoals een vriend van me ooit over Brian Wilson zei: “Al kijkt hij warrig voor zich uit en gorgelt ie wat in de microfoon, dan is het nog steeds BRIAN WILSON, daar op dat podium.” Bij Brian Wilson komt dat al jaren aardig in de buurt van hoe zo’n show eruit ziet.

Ik heb McCartney één keer live gezien, in november 1989, in Ahoy. Ik had kaartjes voor het veld geregeld via de Beatles fanclub. Niet mijn favoriete live band; wat steriel en oubollig. Maar fokking Paul McCartney! Het was een prima show. En een mooie herinnering.

Het publiek komt al decennia niet meer voor PM’s meest recente werk (al zijn er weinig artiesten die na 60 jaar nog steeds goede platen maken). Ze komen voor de legende, voor nostalgie, voor The Beatles, en voor 2+ uur kanjer na kanjer aan liedjes.

Toen PM begin jaren nul weer ging toeren, met een prima band, heb ik er nog weleens over gedacht om naar een show te gaan. Er was altijd wel iets waardoor ik niet kon, wilde of simpelweg op tijd kaarten kon regelen. En ik houd ook niet zo van megaconcerten.

Recenter is daar nog iets anders bijgekomen: zijn stem. Hij kan/kon nog redelijk goed schreeuwen (zijn Little Richard stem), maar zijn zangstem is een schim van wat ie ooit was. Dan bewaar ik liever de herinnering aan die keer in 1989. Denk ik.

Gisteren was de aftrap van de Got Back tour. Eigenlijk zou PM in 2020 de wereld weer rond gaan, maar we weten waardoor dat niet doorging. En ik kan me goed voorstellen dat je je livecarrière niet verplicht en in stilte wil afsluiten. Alleen schrok ik toen ik PM vorig jaar met Foo Fighters zag en vooral hoorde optreden. Die toch al behoorlijk gehavende en fragiele stem (vergelijk Egypt Station en McCartney III met New) was er niet beter op geworden. Dat was (leek) een impromptu optreden, dus aan voorbereiding of training van zijn stem zal PM niet al teveel gedaan hebben. Maar toch…

Kortom, mijn verwachtingen waren niet hooggespannen. Het viel gelukkig enigszins mee. Dat iemand van bijna 80 niet meer zingt en klinkt als de jonge wereldveroveraar die hij ooit was, is een gegeven. McCartney is jong, fit en energiek. Er staat een legende op het podium. Een legende die bijna 3 uur lang onafgebroken liedjes zingt die in ons DNA zijn verankerd. Vooruit dan maar…

En dan dit…

Serie du jour: The Flight Attendant

The Flight Attendant

The Flight Attendant

Twee nieuwe afleveringen van The Flight Attendant op HBO Max! Prettig chaotisch, humor, mooie ontdek-je-plekje beelden, Kaley Cuoco. Prima voor zo’n vrijdagavond.

30/04/2022

01/05/2022

#546 Rebooting week 2.5
11:30u Interval run 3,1 km (6HL/1WL, 7HL/1WL, 6HL/1WL) – 19:04 min. – Route Witteweg – 12C, beetje zon
Niet helemaal jofel. Eenmaal op weg gaat het vrij aardig. Afvinken en door!

Een van de grootste uitdagingen in mijn leven is om op het juiste moment te spreken en -misschien belangrijker- te zwijgen. Het zijn kleine stapjes. Vooruit. Achteruit. Naar links. Naar rechts.

De week die was

Weet je, ik ben alweer een tijdje aan het twijfelen of ik nog met dit egodocument wil doorgaan. Weinig te melden, zoals je ook hierboven ziet. En zo boeiend is het allemaal niet.

Volgende week nog eens drie dagen als Parts Pro de weg op. Voorlopig voor het laatst. Wie weet heb ik dan iets meer te vertellen.

Dat was ‘t. Doei.

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse


#NowPlaying

Lieg me de waarheid (2022) – Rick de Leeuw ***
McCartney III (2020) – Paul McCartney ****
Fiesta de la Vida (2022) – Barry Hay & JB Meijers *½ (ik heb het album niet afgeluisterd)
Truth & Soul (2022) – Michelle David & The True-Tones **½
Zeit (2022) – Rammstein *** (nichts Neues unter der Sonne)
Chloë and the Next 20th Century (2022) – Father John Misty ***
Trails of Fails (2022) – Anouk **½ (½ eraf voor de rijmelarij)
Get Back (The Rooftop Performance) – The Beatles ****
Chaos and Creation in the Backyard (2005) – Paul McCartney ****½
HX (2022) – Moss ***
The Roxy Performances (2018) – Frank Zappa ****

*= bah | **= mwah | ***= oké | ****= aanrader | *****= top | *****=verplicht luisteren/kijken