I just believe in me

Journaal #47: I don’t believe in Beatles

Aan het begin van de week

Na de >2.500 woorden van vorige week wil ik het deze week een korter en compacter houden.

22/11/2021

The day after the night before. Ik heb de agenda vrijwel leeg gehouden voor vandaag. Tijd voor schrijfwerk, organiseren en opbergen.

Film du jour: The Company You Keep (2012) ***

Een solide en ingehouden politieke thriller van en met Robert Redford. Ik twijfelde even of ik zou kijken, omdat enkele recente Redford films me niet echt konden bekoren. The Company You Keep valt wat dat betreft mee, al speelt Redford (dan ca.74) iemand die dik tien jaar jonger moet zijn, en dat wringt af en toe. Gelukkig niet zo erg als in A Walk in the Woods (dat kon echt niet). Er zitten een paar onnodige uitlegscenes in de film – tja, Amerikaans, hè? Prima cast, wat de film goed doet. Rustig tempo, met stiltes. Aardige film.

geëmbed van wikipedia.org
geëmbed van wikipedia.org

23/11/2021

Via Raymond heb ik van beide concerten van afgelopen zondag opnames binnen. Met name concert #2 is over de hele linie goed, beter dan ik verwacht had, zowel qua spel als klank. Tevreden. Het zijn soundboard opnames, dus geen exacte weergave van wat het publiek in de zaal heeft gehoord. Wel handig voor de wedstrijdanalyse. In de (dagelijkse) woorden van mijn oude luitenant: “Een paar puntjes van aandacht, soldaat Adriaanse“.

Adele

Vorige week beluisterde ik voor het eerst 30, het nieuwe album van Adele. Twee keer achter elkaar. Een prima album, vond ik. Vandaag ben ik net iets minder onder de indruk. Ik merkte dat ik zat te wachten op de tracks die ze met Inflo opnam, die avontuurlijker zijn dan de rest van het album. Eens kijken hoe dat over een paar dagen is.

De promotiecampagne is ondertussen in volle gang. En dus is Adele vanavond op de buis, met een anderhalf uur durende commercial special, Adele One Night Only, waarin fragmenten van een concert voor genodigden worden afgewisseld met een tenenkrommend Amerikaanser-dan-Amerikaans ‘openhartig‘ interview met de onvermijdelijke Oprah. Ik kwam er halverwege in.

Ik vind Adele als zangeres en liedjesschrijver fantastisch. Dat vrij platte Londense gerebbel tussen (en tijdens) de liedjes vind ik minder. En die gekke tegenstrijdigheid van ‘glamour’ en ‘gewoon’ bij dat interview in Oprah’s rose garden; Oprah is trouwens ook heel gewoontjes gebleven…

24/11/2021

Met bloemen en een knipoog…

Knip/plak

In eerste instantie dacht ik dat de opnames van de beide concerten na een keer of wat beluisteren zouden verhuizen naar mijn immer uitdijende archief. Een paar berichtjes in de NWB appgroep brachten me op het idee om een soort van hybride concert samen te stellen, met elementen van beide concerten. De beste versie van een lied, soms een couplet, hier en daar enkele maten. Gelukkig zitten beide opnames qua klank vrij redelijk bij elkaar, zodat de edits niet echt opvallen. Morgen de mixdown ‘masteren’ en in blokjes hakken en dan kan de boel naar de band.

Film du jour: Tomb Raider (2018) **½

Het is me niet helemaal duidelijk of dit een remake, een retake of een reboot van de Tomb Raider films is. Die twee met Angelina Jolie waren best te pruimen, al hielden de verhalen van beide films niet over van spanning, verbeeldingskracht en originaliteit. Dat geldt ook voor deze Tomb Raider.

Angelina Jolie’s Lara Croft ging door muren, met humor, een traan en een knipoog. De Lara Croft die door Alicia Vikander wordt neergezet, kent aarzeling en twijfel, maar is ook vastberaden en eigengereid. Daar hadden ze meer mee kunnen en moeten doen.

En er is iets vreemds met deze film: de eerste helft draait om Lara, in de tweede helft wordt ze -bijna letterlijk- vermorzeld door de bombastiek (sic) en het stuurloze scenario. Aardig wat actie, af en toe spannend, en visueel ziet het er -meestal- goed uit. De karakters zijn één-dimensionaal, oppervlakkig, op het karikaturale af. Het verhaal is vederlicht. En weer zo’n irritant opzetje naar een onvermijdelijke sequel (Tomb Raider: Obsidian). Twee lange uren.


Het is vandaag 30 jaar geleden dat Freddie Mercury overleed.

25/11/2021

Zorgen over morgen

Enig ongeduld is mij niet vreemd. Mijn zorgen over de oorverdovende stilte worden gedeeld. We zijn inmiddels vier weken verder. Vandaag komt er een beetje schot in de zaak. In ieder geval voor het grote plaatje. Nog geen duidelijkheid waar het ‘ons’ en ‘mij’ betreft. Hoe dan ook zal het er na 1 januari anders uitzien.

Booster

Bouwjaren 1939 en vroeger kunnen zich melden voor een boosterprik. Pa kan volgende week zijn shot halen. We kunnen niet wachten.

Kennelijk is de Gezondheidsraad van mening dat de slecht beschermde Janssen-klanten (ofwel: ikke) geen voorrang hoeven te krijgen en gaat de boosterprik campagne van oud naar jong. Dus ergens in het nieuwe jaar. Het heeft allemaal geen haast, hè?

Ondertussen komen er uit Zuidelijk Afrika verontrustende berichten, over varianten die nóg besmettelijker en lastiger te beheersen lijken te zijn dan de Delta variant. Waar gaat dit naartoe en komen we hier ooit nog vanaf?

Film du jour: The Beatles: Get Back Part 1

Het is zo ver: deel 1 van Peter Jackson’s drieluik. Ademloos. 2½ uur lang.

26/11/2021

Ik ben geen vaste slaper. Al jaren niet meer. Meestal ben ik een paar keer per nacht even wakker. Dan probeer ik mijn hoofd leeg te maken, draai me op een andere zij en val na een tijdje weer in slaap. Los van piekernachten.

In de eerste maand na de val werd ik ‘s nachts bij zo ongeveer elke beweging even wakker. Meerdere malen per nacht. Erg vermoeiend. Pijn vreet energie. Gelukkig lijken ribben en spieren nu eindelijk aardig hersteld en gaat bewegen vrijwel pijnloos. Alleen ‘s nachts, liggend, dat wil nog niet. En dat gaat ten koste van mijn nachtrust. Ik voel het aan mijn energiepeil. Ik merk het aan mijn humeur. Ik zie het aan de wallen onder mijn ogen.

Nell

Nell Smith is een 13-jarige Flaming Lips fan die samen met de band Where the Viaduct Looms, een Nick Cave cover album, heeft gemaakt. Vandaag verschenen. Bijzonder. Vreemd. En goed.

13…

geëmbed van pias.com
geëmbed van pias.com

Persconferentie

Grommend voor de buis. Daadkracht? Doorpakken? Heldere boodschap? Consistentie? Man man man.

Het (in hun jargon) eerlijke verhaal is dat er nu mensen onnodig komen te overlijden omdat een kleine groep engnekken het land in gijzeling houdt.

Houd je aan de basisregels!

  • Houd 1½ meter afstand
  • Was je handen vaak en goed
  • Blijf thuis bij klachten en laat je testen
  • Zorg voor voldoende frisse lucht

En als je dat nog niet gedaan hebt: laat je vaccineren!

Film du jour: The Beatles: Get Back Part 2

Deel 2 van Peter Jackson’s drieluik, waarschijnlijk het meest interessante en explosieve deel. Bijna 3 uur lang.

Opnieuw ademloos. Met ondersteuning. Waardoor het laatste uur een beetje vaag is geworden.

27/11/2021

Ja, en dan zou je nu verwachten dat ik vanavond naar deel 3 van Get Back heb gekeken. Dat heb ik uitgesteld. Hoewel het voor normale mensen misschien een beetje vreemd klinkt, die 5½ uur film heeft er op allerlei manieren flink in gehakt. Dat leg ik later nog wel uit, denk ik. Het laatste deel gaat sowieso onbevredigend eindigen en daar heb ik even geen zin in. Bovendien heb ik een andere documentaire klaarstaan, eentje waar ik ook al een hele tijd naar uit heb gekeken.

Film du jour: Brian Wilson: Long Promised Road (2021) ****

Context (klik/tap om te openen)

Ik ben van jongs af aan fan van The Beatles. Dat begon -in mijn herinnering- met liedjes als Let it Be of Hey Jude die op de woensdagmiddag op Hilversum 3 gedraaid werden, volgens mij bij de KRO. Het zal 1975 geweest zijn. En bij oom Henk en tante Bep stond Sgt Pepper’s in de kast, en als we daar logeerden, kwam die plaat tevoorschijn. Fascinerende klanken, fascinerende hoes.

Mijn eerste bewuste herinnering aan The Beach Boys dateert van ongeveer diezelfde tijd: Sail On Sailor. Het duurde echter tot diep in de jaren tachtig dat ik me onderdompelde in de genialiteit van Brian Wilson. Eerst met Pet Sounds, daarna met vrijwel alle albums die daarna kwamen, bootlegs, boeken, etc.

Waar de muziek van The Beatles in mijn DNA zit, is die van Brian Wilson in mijn hart te vinden.

Het vrij recente autobiografische boek I Am Brian Wilson: A Memoir is wat mij betreft verplicht lezen, al is het de vraag hoe groot Brian’s rol bij het schrijven daadwerkelijk was. Ik vermoed dat elk woord door BriMel (Melinda) gelezen en goed bevonden is.

Brian Wilson is nauwelijks te interviewen. Zijn antwoorden zijn kort (vaak één woord), letterlijk, bizar en ontwijkend. Hij is berucht om zijn Brianisms, een combinatie van humor en unieke kijk op de wereld. En hij is altijd nerveus en -naar eigen zeggen- ‘scared’.

Hij hoort al vanaf zijn 21e stemmen in zijn hoofd, wat pas veel later in zijn leven werd herkend als het gevolg van een combinatie van schizofrenie en manisch depressiviteit. In de tussentijd hebben drugs, drank en destructie, plus verkeerde medicatie, nog veel meer schade aangericht. Dat de man nog enigszins kan functioneren is al een wonder. Dat hij nog steeds muziek maakt, optreedt en op zijn manier gelukkig lijkt, is verbazingwekkend.

De nieuwe documentaire Brian Wilson: Long Promised Road van Brent Wilson (geen familie) is een -voor zover mogelijk bij Brian Wilson- persoonlijk en vrij eerlijk portret. Interviewer Jason Fine is geduldig, graaft niet diep, laat stiltes vallen en geeft ruimte. Hij kent Brian goed genoeg om te weten wat wel en wat niet werkt. Daarnaast is er archiefmateriaal, overbodige commentaren (Nick Jonas? WTF?), fragmenten van concerten en beelden van LA en omgeving.

Wat de film goed laat zien is dat elke dag een gevecht is voor Brian. Hoe moeilijk en complex zijn leven is, zowel voor hemzelf als zijn omgeving. Er is ook veel dat niet wordt aangeroerd. En veel wijzer worden we niet. Het is eigenlijk heel simpel: ga je te ver, dan zwijgt Brian.

Toch, ik denk niet dat wij, buitenstaanders, ooit dichter bij Brian Wilson zullen komen. Alleen daarom al is de film een aanrader.

Ga je kijken, dan helpt het om het verhaal van Brian Wilson enigszins te kennen.

geëmbed van imdb.com
geëmbed van imdb.com

28/11/2021

Een mooie terugblik, een week later, op de FB van Harmonie De Eendracht:


Sir Frank Williams, oprichter en oud teambaas van het roemruchte Williams Racing team, is overleden.

Aan het einde van week #47

Over dat streven om het korter en compacter te houden: da’s dus niet echt gelukt. En dan heb ik nog dingen geschrapt.

Weinig aan toe te voegen.

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse


#NowPlaying

30 (2021) – Adele ****
Raise the Roof (2021) – Robert Plant/Alison Krauss ***
Flying Dream 1 (2021) – elbow ****½
Texas Sun (EP, 2020) – Khruangbin & Leon Bridges ***½
The Colour of Spring (1986) – Talk Talk *****
Coming Home (2015) – Leon Bridges ***
The Bridge (2021) – Sting ***
A Day at the Races (1976) – Queen ****½
Jazz (1978) – Queen ****
Untitled (Rise) (2020) – SAULT ****
Home (2020) – Romare ***
The Mothers 1970 (2020) – Frank Zappa ****
The Lost & Found Tapes: Compilation Album (2021) – Tim Knol ***½
Where the Viaduct Looms (2021) – Nell and The Flaming Lips ****
The Basement Tapes (1975) – Bob Dylan & The Band ***½
That’s the Way God Planned It (1969) – Billy Preston ****
Extension of a Man (1973) – Donny Hathaway ***½
Quiet Fire 50th Anniversary Edition (1971/2021) – Roberta Flack ***½

*= bah | **= mwah | ***= oké | ****= aanrader | *****= top | *****=verplicht luisteren/kijken