Tegenlicht

Journaal #44: Tegenlicht

Aan het begin van de week

Het beloven een paar spannende weken te worden, op persoonlijk en algemeen vlak. Wachten, vooral op anderen. Niet ideaal, maar het is niet anders. Ondertussen staan er repetities, met YTMIDM en The Nowhere Boys, een paar klusjes en -afhankelijk van de fysieke staat- hervatting van de hardlooptraining.

To thine own self be true

Hamlet, William Shakespeare

01/11/2021

Gatver! Joost Eerdmans zit bij Goeiemorgen Nederland. Rechtsig gebazel van een matig geïnformeerde beroepsopportunist. Met zo’n begin van de dag kan het daarna alleen maar beter worden.

Solidariteit en principes

Ik was begonnen aan een inleiding voor de nieuwsbrief van een van mijn klanten. Die inleiding wilde ik aan corona wijden. Vooral omdat de besmettingscijfers en de bezetting in de ziekenhuizen weer alarmerende vormen aannemen. De verwachtingen zijn somber gestemd. En het kabinet doet wat het nu al meer dan anderhalf jaar doet: aarzelen, twijfelen en slecht communiceren.

Al schrijvende kwam ik tot de conclusie dat dit meer iets was voor een persoonlijk podium. Die inleiding is inmiddels herschreven (een stuk luchtiger) en de nieuwsbrief kan straks gewoon naar de geabonneerden zonder dat anti-vaxxers en feitenontkenners onder hen zich tegen de haren ingewreven voelen.

Het zette me aan het denken.

Over solidariteit en principes (klik/tap om te openen)

Solidariteit is het bewustzijn dat alhoewel individuen verschillende taken, interesses en waarden hebben, de orde en samenhang van de maatschappij afhangt van het elkaar kunnen vertrouwen voor het uitvoeren van die specifieke taken. Dit houdt in dat individuen inzien dat het verdedigen of het verder helpen van andermans belangen uiteindelijk in het belang van het individu zelf is.

Bron: Wikipedia

Onze maatschappij is gestut op solidariteit. Afhankelijk van politieke en sociale achtergrond hebben we onze eigen inzichten over de mate en invulling van solidariteit. De kern is echter dat we voor elkaar zorgen en daarmee voor onszelf.

Dat uitgangspunt, solidariteit, maakt de huidige discussie over al dan niet (verplichten van) vaccineren een principieel en dus lastig vraagstuk. Principes zijn doorgaans niet zonder consequenties.

Alleen staan die consequenties haaks op het solidariteitsprincipe. Immers, we zorgen voor elkaar. Kortom, het schuurt. Zeker ook omdat ‘we’ het niet al te nauw nemen met feiten en waarheden, en omdat kabinet en parlement vooral duiken en weinig doen om de neuzen enigszins in dezelfde richting te krijgen.

Het lijkt een eeuwigheid geleden, maar het is nog maar een jaar geleden dat de afkondiging van een avondklok leidde tot gewelddadige rellen, aangemoedigd door parlementariërs, rechtse duiders en krachten uit verdachte landen.

Waar gaat dit eindigen? Ik maak me zorgen.

Koppenbergcross – GP Jolien Verschueren

Lekker, op zo’n herfstachtige maandag (1 november, Allerheiligen). Na Overijse meteen nog een pittige cross. Bij de vrouwen is het zwaar, veel modder, maar droog. Bij de mannen is het zwaar, veel modder, en dan gaat het regenen. Een mooie opmaat naar het EK in Drenthe komend weekend.


Een observatie van zakelijke aard. Wat ik al een beetje vreesde: er zit meer licht tussen de respectievelijke zienswijzen dan gedacht. Dat, en een zekere onrust die ik vrijwel meteen had en niet meer kwijt ben geraakt, zeggen me dat enige terughoudendheid voorlopig op z’n plaats is. Kaarten tegen de borst.

Repetitie YTMIDM

Repetitie! Voor deze keer op maandag! Stond in de memo…

We moeten het tijdelijk zonder kachel doen in de repetitieruimte, dus ik had me extra dik aangekleed. Dat bleek niet nodig, want Ton heeft van die ouderwetse podiumverlichting aan het plafond hangen. Van voor de LED tijd. Toen een goede lichtshow nog veel weg had van een zonnebrandstudio, de apparatuur nog groot, zwaar en analoog was, en er een aparte stroomgroep nodig was om de boel draaiend te houden (Ton heeft zonnepanelen op het dak liggen, dus Moeder Natuur draagt zorg voor stroomvoorziening).

Een kijkje in de keuken (klik/tap om te openen)

We zijn volop bezig met nieuw materiaal en met materiaal uit de oude doos, die we een nieuwe kans willen geven. Zo stond voor vandaag good old Baggy Trousers op de lijst. Bij de eerste doorspeel wisten we meteen waarom het liedje de oude doos ingegaan was. Maar we zijn betere muzikanten geworden, we hebben de tijd en we lopen zeker niet weg voor een uitdaging. Voor mij zijn dit soort ska-liedjes best lastig; het lukt me niet goed om van het ene ritmische patroon naar het andere over te schakelen en dan wordt het een struikelpartij. Des te meer reden om het wel te spelen.

Naast de oude doos hebben we ook een flinke lijst met ‘nieuw’ materiaal, een stuk of 40. En daar komt regelmatig wat bij. Uitgangspunten zijn dat we het een leuk liedje vinden, dat we er iets mee denken te kunnen en dat het enigszins bekend is.

Een mooi voorbeeld van zo’n nieuw liedje is To Love Somebody van The Bee Gees. En ja, ‘nieuw’ is een relatief begrip, voor een liedje dat ouder is dan ik ben. Maar je kent het, niet? Precies!

To Love Somebody is een dankbaar liedje; je hebt het introotje, het akkoordenschema, een ijzersterke melodie en die waanzinnige harmony vocals. Meer heeft het liedje niet nodig. Barry en Robin Gibb schreven To Love Somebody destijds met Otis Redding in gedachten (of voor Otis Redding, al verklaart dat niet waarom The Bee Gees het al ruim voor Otis laatste vlucht als single uitbrachten). En hoewel hun eigen versie al best soulful is, voor die tijd, hoor ik in mijn hoofd Otis en de MG’s (en onze polderbenadering daarvan). Ton tikt af, we spelen het liedje, zetten nog wat puntjes op de ‘i’, en klaar. Alleen de samenzang nog (zie hieronder). En nuances, die we zullen vinden door het blijven spelen. In alle eenvoud een briljant liedje. Met een betekenisvol refrein.

Lekker gerepeteerd.

Serie: Agent Carter (seizoen 2, 2016)

Een paar weken terug heb ik in een paar avonden seizoen 1 van Agent Carter erdoorheen gejaagd. Dit weekend was het de beurt aan seizoen 2 (10 afleveringen van telkens 40 minuten…). Seizoen 1 was niet bijzonder, mijn verwachtingen voor seizoen 2 waren niet al te hoog.

Deze tweede serie zit ondanks een redelijk verhaal over de hele linie slechter in elkaar, zowel qua script als uitvoering. Houterig, gehaast, geforceerd, overdreven. Op het parodiërende af. En flets. Wat ook niet helpt, is dat deze series voor ABC ontwikkeld zijn, en dat elke aflevering tjokvol reclameblokken zit en het scenario daar constant naartoe werkt. Dat verstoort de flow van het verhaal. En hoewel ik Hayley Atwell graag zie en ze een prima actrice is, ook zij viel me in deze serie tegen.

Gelukkig is het bij deze twee seizoenen gebleven. Ondanks de cliffhangers. Het had veel meer, veel beter kunnen zijn. Een gemiste kans.

Agent Carter - geëmbed van imdb.com
Agent Carter – geëmbed van imdb.com

02/11/2021

Bah. Koud. Herfst koud. Anders dan winter koud. Vies koud. Triest koud. Bah.

Het is 2 november: 17 jaar geleden werd Theo van Gogh vermoord. 17 jaar geleden overleed Gerrie Knetemann. 28 jaar geleden verscheen The Yellow Shark, Frank Zappa’s laatste album bij leven. Hoewel The Yellow Shark hier en daar een beetje uit balans is, krijgt het album vandaag de maximale waardering, simpelweg omdat ik de punten uitdeel. En omdat ik met tranen in de ogen luister.


Zorgwekkende berichten van over de oceaan: de vader van mijn beste vriendin heeft na een hartaanval een drievoudige bypassoperatie moeten ondergaan. Hij ligt niet goed. Gelukkig is hij in goede handen. Het geeft een onmachtig gevoel, hier.

Een uurtje later meldt J dat vader de nacht doorgekomen is. Hij is inmiddels bij kennis en het gaat iets beter. Kleine stapjes.

Repetitie The Nowhere Boys

Bijna vier uur repetitie, op één bak koffie en een kwartiertje pauze. Zo lang staan, weliswaar met een lichte gitaar om de nek, dat hakt er momenteel best in. En omdat we veel in die bijna vier uur wilden doen, is het constant oog op de bal. Kortom, moe.

Gelukkig hebben we nog een band repetitie, voor we met de harmonie gaan repeteren (1x repetitie en 1x generale). Want we hebben niet alles kunnen doen. Overigens is er ook nog een kink in de kabel, want onze drummer is verhinderd voor de generale. Heel verhaal, doet er niet toe. Het wordt weer zo’n kielekiele 95% optreden.

Morgen de notities uitwerken. En dan ga ik proberen om dagelijks te oefenen, om zo alles in m’n kop en in m’n vingers te stampen. Het meeste is parate kennis. Maar (puntenaftrek, ‘maar’ moet uit mijn vocabulaire, zoals dat met ‘moeten’ in belangrijke mate al gelukt is) het is veel, het komt van ver en de vingers zijn stroef.

Nu even een dagje geen Beatles.

03/11/2021

Gisteren weer een persconferentie. Vandaag de fallout. En maar zeiken… Je zou na 20 maanden toch denken dat de ernst van die pandemie zo onderhand tot een ieder was doorgedrongen?

Geschubde inktzwam

04/11/2021

Vannacht in een moment van onoplettendheid (lees: slapend) op mijn linkerzij gedraaid en mijn ribben weer een tik gegeven (lees: wakker van de pijn). Kortom, een stap terug. Een tegenvaller.

Ik vertrek

Het blijft een fascinerend programma. Soms bekruipt me een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Of ik schud mijn hoofd bij zo veel naïviteit. Af en toe voel ik leedvermaak, al probeer ik dat zo veel mogelijk uit mijn systeem te krijgen. Vooral heb ik respect voor het incasserings- en uithoudingsvermogen van de vertrekkenden. Geregeld vraag ik me af hoe ik met de situatie om zou gaan. En vaak is er een glimlach, als ze aan het eind van de aflevering hun zaakjes aardig op orde blijken te hebben. Of als ik op de site lees hoe het hen verder is vergaan.

05/11/2021

Rondje tuin.

Herfst

Voyage

Als je het album los van het grotere verhaal ziet en -vooral- beluistert, dan voegt het weinig toe aan het oeuvre van ABBA. Sterker, het is een middelmatig album. Begrijp me niet verkeerd, het is vakwerk, knap geschreven liedjes, knap gearrangeerd. Alleen heb ik geen liedjes met echte eeuwigheidswaarde gehoord, toch wel een USP van ABBA. De arrangementen zijn niet bijster verrassend, behoorlijk leunend op eerder werk, alsof ze er per liedje een sjabloon op hebben gelegd. En de niet te onderschatten klank van de band (ABBA werkte in de actieve jaren met vaste muzikanten) heeft ruimte gemaakt voor een meer anoniem klinkend geluid.

Dat wordt in zekere mate gecompenseerd door de onmiskenbare klank en blend van de stemmen. Die sound is wat ABBA ABBA maakt. Beide stemmen zijn voller geworden, iets dieper. Ze hebben wel wat aan kracht ingeboet, wat niet vreemd is. Af en toe meen ik pitch correctie te horen. Dat doet niet af aan de klank. Zeer zorgvuldig gemixt, tot op de vierkante millimeter. Goed in elkaar gezet.

Meer over ABBA (klik/tap om te openen)

Je kunt je vraagtekens zetten bij het artistieke gehalte van dit album. Dat is bij ABBA altijd een lastig iets geweest; de commercialiteit wint het meestal van de inhoud. Want commercieel, dat is Voyage zeker. Sterker, het druipt ervanaf. En met dat hologram project (ABBAtar) dat binnenkort in Londen live gaat (ABBA Voyage), is dit album ook onderdeel van een goed in elkaar gezette marketing strategie.

Blijft de vraag wat ‘we’ hier mee aan moeten. Had het niet gedaan, denk ik. Die acht albums en handvol compilaties volstaan. Was Voyage van het niveau van de betere van die acht albums geweest, dan kon je het inderdaad als een mooie epiloog zien. Dat is Voyage echter niet.

Er zit bijna veertig jaar tussen de laatste grote hit van Andersson/Ulvaeus en deze tien liedjes (waaronder in ieder geval één afdankertje uit 1978). Dat hoor je. Hits schrijven is naast een gave ook een ambacht. En dat ambacht, de skills, moet je bijhouden.

Eerder schreef ik: Voegt het (ABBAtar) iets toe aan het verhaal? Niet echt, hooguit een mooie epiloog. Doet het afbreuk aan het verhaal? Absoluut niet, het is goed genoeg.

Tegelijkertijd zie ik ook wel dat miljoenen mensen naar iets nieuws van ABBA hebben uitgekeken. Niets mis mee, vraag en aanbod en zo. Alleen maakt het dit album niet meer dan het is: middelmaat.


Oh, en over middelmaat gesproken: die nieuwe single van U2! Wat een verschrikkelijke drek! Het lijkt haast een afdankertje van Coldplay…

06/11/2021

Piep. Kraak. Nee, van hardlopen komt voorlopig nog niets. Eerst maar eens goed herstellen.

Sologitaar, kon ik het maar

De laatste keer dat ik opgenomen heb zal een jaar of 3 terug zijn geweest. Eigenlijk heb ik medio 2017 afscheid genomen van de studio, van opnemen en dingetjes inspelen. Om een boel redenen. Of ik het mis? Niet echt. Enfin, da’s voor een andere keer.

Kameraad Belker had me een paar maanden terug een liedje met de titel Tegenligger, Tegenlicht toegestuurd met de vraag een solo in te spelen. Of ik al iets gedaan had, was de vraag eerder deze week. Het was me een beetje ontschoten. En ik zat er ook wel tegenaan te hikken.

Kom Tal! Een solo-tje opnemen zal wel lukken. Toch?

Versterker, pedalen en gitaar. Microfoon. Stof van de interface. Cubase project aangemaakt. Uitgaand signaal: prima. Nu nog het inkomend signaal. Kanalen toewijzen: vijf keer Blue Screen of Death. Wat ik ook probeer, de pc lust die dure Alesis IO26 interface niet meer. De laatste driver update dateert van 2010 en ik gok erop dat daar (en bij Alesis – waardeloos bedrijf) de oorzaak ligt. Of bij de Firewire kaart. Of ‘t is onwil. Een dik uur zoeken en opnieuw opstarten, met weinig resultaat. Zonder kanalen toe te wijzen lukt het wel om iets op te nemen, maar bij saven weer een BSoD. Hartstikke instabiel dus.

Ten langen leste ASIO4All maar weer geïnstalleerd. Van eerdere gedonder met die drivers herinner ik me dat latency bij ASIO4All een probleem was. Nou, dus niet meer. Of in ieder geval niet voor dit project.

Verdomd, het werkt! Victorie! Gitaar stemmen, sound maken, opnemen.

Studio

De (Bredase? Bavelse?) filosoof P.van Dorst indachtig: sologitaar, kon ik het maar.

Live kan ik me meestal aardig door een gitaar solo heen bluffen. In de studio, op ‘tape’, ligt dat anders – dat is (in theorie) voor eeuwig. Ik heb geleerd dat je een gitaar solo het beste als een verhaal in het verhaal kunt benaderen. God, hoe vertel ik dit verhaal?

Na een kwartier vallen er twee kwartjes: 1) ik heb alle tijd, en 2) het chagrijn van toen ligt ver achter me. Ik neem de tijd en maak mijn hoofd leeg. Het wordt een aardig verhaal, ik knok met nuances en timing dingetjes en ik neem mezelf voor om meer te gaan spelen. Een uurtje ‘prutsen’. En klaar. Opschonen, controleren, strik erom. Redelijk tevreden over het uiteindelijke resultaat. Ik hoop dat Des er iets aan heeft.

The Lyrics: 1956 to the Present

Het dichtste dat Paul McCartney bij een autobiografie zal komen, is deze rijke selectie van zijn teksten, met toelichting en foto’s. Twee boeken, >900 pagina’s, 4 kilo. Incl. p&p €52,40, 8 euro goedkoper dan bij bestelling (laagste prijs garantie). Blij mee.

The Lyrics - Paul McCartney
The Lyrics - Paul McCartney

Trouwens, opnieuw een licht eigenaardig logistiek traject: besteld in Duitsland, verzonden vanuit Groot-Brittannië, via België (Europa) naar Frankrijk, en van Frankrijk naar Nederland.

Film du jour: Focus (2015)

Ik zag van de week het begin, maar het zou nachtwerk worden. Vanavond maakt dat niets uit, er is niets op de buis en de Nacht van de Popmuziek kan me -zoals elk jaar- gestolen worden.

Focus is een crime comedy met in de hoofdrollen Will Smith en Margot Robbie. De film lijdt een beetje onder het wat drukke (veel plotwisselingen) en weinig diepgravende verhaal, wat dan weer redelijk gecompenseerd wordt door het acteerwerk, veel bling op het scherm en de prima soundtrack.

Aardige film, weinig pretenties, niks mis mee.

geëmbed van warnerbros.com
geëmbed van warnerbros.com

07/11/2021

Met mijn hoofd in The Lyrics, het EK Veldrijden op de achtergrond, daarna Radio 4. Een sobere zondagmiddag. Geen zin om iets te ondernemen. Un peu de chagrin. Lichtelijk beurs. En zulks.

Aan het einde van week #44

Komende week eerst dinsdag repetitie met YTMIDM en dan eind van de week twee repetities met The Nowhere Boys. En dagelijks (proberen te) oefenen. Veel muziek dus. Verder woensdag vroeg eruit. We moeten om 7 uur in Gent zijn. Ja, ‘s ochtends.

Tot de volgende!

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse


#NowPlaying

Zonder toelichting, alleen een waardering (die wekelijks kan veranderen).

*= bah | **= mwah | ***= oké | ****= aanrader | *****= top | *****=verplicht luisteren

The Yellow Shark (1993) – Frank Zappa *****
Everything Is Healing Nicely (1999) – Frank Zappa ****½
Blue Banisters (2021) – Lana Del Rey ***
II (2015) – Ben von Wildenhaus ****
Complete Collection (official playlist) (2021) – Billie Eilish ****½
I Don’t Live Here Anymore (2021) – The War on Drugs **½ (2e poging)
Voyage (2021) – ABBA **½
Sling (2021) – Clairo ****
Feel Flows (Disc 5) (2021) – The Beach Boys ***½
Harnas van glas (2021) – Maaike Ouboter ****
Monk’s Dream (1963) – Thelonious Monk Quartet *****