De toekomst begint nu

Journaal #42: De toekomst wacht op niemand

Aan het begin van de week

Mogelijk heb je het gemist: vorig weekend (9 oktober) ben ik na een optreden in het donker gestruikeld over een rits gitaren en ander gerei. Daarbij heb ik een paar ribben gekneusd en hebben mijn spieren een optater gekregen. Niets dramatisch, niets ernstigs, alleen hinderlijk en vervelend. Het ach en wee in cursief.

Een week die vooral in het teken van de toekomst zal staan. En donderdag ben ik gastspreker tijdens een webinar over veilig online bankieren.

Waarom?
Waarom niet,
da’s waarom!

18/10/2021

Meer last dan gisteren. Ik denk dat ik vannacht een onhandige draai heb gemaakt, of verkeerd heb gelegen, of zo. De pijn in mijn rug heeft zich zo’n 15 cm naar de zijkant verplaatst. En ook aan de voorkant is het allemaal net iets pijnlijker. Zucht. Auw!

Er zijn films die ik maar één keer hoef te zien. Venom* is zo’n film. En dan speelt Tom Hardy ook nog eens de hoofdrol, ook al geen aanbeveling. Gelukkig realiseer ik me dat op tijd. In plaats daarvan naar mooie muziek geluisterd.

* Naar verluid is de sequel nóg slechter. Da’s knap.

Met stille trom

Een Amerikaanse vriendin meldt dat ze erachter is gekomen dat een gezamenlijke ‘internetbuddy’ in januari overleden is. Het is de vierde in relatief korte tijd. Ik heb door de jaren heen regelmatig contact met hem gehad, in recentere jaren minder dan daarvoor. Die ooit hechte community (‘Forheads’ – fans van Mike Keneally & Beer For Dolphins) is elkaar nooit helemaal uit het oog verloren. Maar je ziet het, we komen er pas 9 maanden later achter.

19/10/2021

Alles een beetje beter. Als ik doorstap voel ik dat in mijn ribben en rug. Van hardlopen zal zeker deze week nog niets komen. De repetitie van vanavond gaat -gelukkig (sorry jongens)- niet door. Een gitaar bungelend aan de schouder zie ik nog niet zitten.

Spotify New Music Friday NL (15/10/2021)

Ik merk de laatste tijd dat ik veel muziek ‘mis’, vooral omdat StuBru het niet draait en ook omdat de radio gewoon niet zo vaak meer aanstaat. Dus staat vandaag de Spotify New Music Friday NL playlist op. Met de next-knop onder de vinger. Ik pik er -onder de knop- een paar uit.

New Music Friday NL - op dinsdag (klik/tap om te openen)

  • Adele‘s langverwachte single Easy On Me: het is meteen duidelijk dat het Adele is, dat het erg goed is, en dat het een kneiter van een hit wordt. Piano, beetje strings en bass en een kick en die stem. Maarrrr… (los van de tekst) het had ook op 19, 21 of 25 kunnen staan. Misschien is 30, het nieuwe album, avontuurlijker.
  • Stromae laat ook weer van zich horen met de single Santé. Wat ik bij Adele schreef, geldt hier eigenlijk ook. Meteen herkenbaar, goed, hit. Niets nieuws.
  • Ik schreef vorige week al over Coldplay. Pompeuze inhoudsloze drek. Let Somebody Go, met Selena Gomez, is de nieuwe single. Er is heel goed over nagedacht. 10 schrijvers, 6 producers. Dat zegt genoeg.
  • Joy Crookes met Trouble, van haar debuutalbum Skin. Leuk liedje, Britse jazzy soul. De vervormde klank van de synthbass is stikirritant.
  • Chills van Banji. NL bandje, indiepop, beetje funky. Schuurt wat tegen Chefs Special aan. Alleen leuker.
  • Troostliedje van Maaike Ouboter. Bij Maaike weet je wat je zo ongeveer gaat krijgen: klein, intiem, verhalend, beeldend. Zal niet verrassen, zal wel verwarmen. Haar nieuwe album Harnas van glas is vandaag verschenen. Benieuwd.
  • Waar ik ook naar uitkijk is Flying Dream 1, de nieuwe elbow. Die verschijnt volgende maand. Six Words is alvast de nieuwe single. Aardige single. elbow gaat ook niet verrassen. Hun stijl is met de eerste plaat ingezet en die houden ze vrij consequent vast. In hun geval vind ik het best.
  • I’m Sorry van Blanks is een mooi klein liedje – piano, akoestische gitaar, en een beetje strings zo te horen. Fijne stem. Ik dacht eerst dat het Brits was. Hij komt uit Vleuten-De Meern…

De rest is voor een andere keer.

Film du jour: Red Sparrow (2018)

Bij het zien van de trailer twijfel ik: heb ik die nu al gezien of niet? Kennelijk alleen de tweede helft, voor een deel in ieder geval. Hoe dan ook, vanavond van begin tot eind. Komt ie:

Red Sparrow is een spionage thriller, gezien vanaf de Russische kant, met Jennifer Lawrence in de hoofdrol. De film heeft een spannend plot, de kijker wordt regelmatig op het verkeerde been gezet, de cinematografie is sober, grauw en grijs, en er wordt weinig aan de verbeelding overgelaten. Ingrediënten voor een goede spionage film, zo je zeggen. In de uitvoering gaat het echter regelmatig mis. Resultaat is een kille, fletse film, met dito karakters, af en toe geforceerd, en iets te veel gelijkenissen met andere films in deze categorie. En die “Russische” accenten… Beter niet doen.

Aardig voor een repetitieloze dinsdagavond. Geen hoogvlieger.

geëmbed van imdb.com
geëmbed van imdb.com

The Reverend Al Green

Op de bank, gitaar op schoot, zoeken naar welk liedje in mijn hoofd en handen zit, en deze bijzonder prettige oorwurm vinden. Perfectie.

Er zijn weinig zangers die zo bij me binnenkomen als Al Green. Het kwartet albums dat hij tussen 1971 en 1973 uitbracht*, die platen zijn stuk voor stuk zo enorm goed, zo essentieel, zo persoonlijk, zo life-affirming, zo hoopgevend, zo… zo… zo… wow!

* Al Green Gets Next to You, Let’s Stay Together, I’m Still in Love with You, Call Me

20/10/2021

Wat pijntjes en ongemak in de nacht. Eenmaal uit bed helpt rekken en strekken om op gang te komen. Het gaat vooruit, met kleine stapjes.

Project 2022: punten op verschillende i’s. Het is een gedegen, onderbouwd en helder verhaal geworden. Nog een laatste check. Klaar. ‘Send’ – het spel is op de wagen.

Film du jour: CHAPPiE (2015)

Ik was/ben een liefhebber van Die Antwoord, de Zuid-Afrikaanse hip hop groep. Meer van de muziek en het geluid dan van het schorriemorrie-achtige image dat ze zich hebben aangemeten (of zoals ze zijn, wat waarschijnlijker is – hoe dan ook, het ziet er niet uit). Die Antwoord heeft iets eigens, iets origineels. En die raps in het Afrikaans knallen door de speakers. De ellende bij dit soort acts is dat ze zichzelf op een zeker moment serieus gaan nemen en/of dat het een bedrijf wordt. En dan krijg je kledinglijnen, films, eigen tv series, solo projecten en -het ergste- opgeschoonde herhalingen van zetten.

Ik dwaal af. CHAPPiE dus.

CHAPPiE is een dystopische scifi film, met in de belangrijkste rollen een robot, die twee van Die Antwoord, Dev Patel (Slumdog Millionaire), Hugh Jackman en Sigourney Weaver. Ik had de film ooit eens op het lijstje gezet, en daarna alles erover vergeten. Eerder deze week was ie op tv. Ik viel er net na het begin in, maar hij zou tot kwart voor 1 duren, een beetje te laat naar mijn zin. Tal heeft z’n slaap nodig. Dus vanavond de rest.

CHAPPiE speelt zich af in Zuid Afrika, het is in het Engels maar met een vet Zuid-Afrikaans accent, en het is weinig Hollywood. De actie en het (dunne) verhaal even buiten beschouwing latend, het had iets weg van New Kids Turbo, en in dit verband is dat niet positief bedoeld. Puberachtig, plat, eendimensionaal en vaag. Qua beeld is het eigenlijk best aardig (voor zover je dat van de ellende en puinhoop in Zuid Afrika kunt zeggen), de actie is ‘leuk’, en af en toe kan er een glimlach vanaf. Het verhaal is dun, flinterdun. Daarbij is geen van de hoofdpersonen ‘likeable’ of sympathiek of krachtig, zelfs die sukkelige simpele robot niet. De film is net interessant genoeg om te blijven kijken. Boven het verhaal hangt een groter thema lijkt een groter thema te hangen, maar je moet echt verdomd hard je best doen om daar iets van te kunnen maken. Iets wat Neill Blomkamp (maker van District 9 en Elysium – originele en interessante films) bepaald niet gelukt is.

21/10/2021

Een onrustige nacht, ook door de storm die buiten woedt. Zeurend ongemak. Alles met beleid en met aandacht.

Ja, die storm. Het is vannacht flink tekeer gegaan. Veel takjes en bladeren in de tuin, op de oprit, op de auto. Zo te zien geen schade. Een tuinstoel in de vijver. En natuurlijk, bij het uit de vijver vissen voel ik mijn ribben. Au!

Webinar

Ik was vanavond gastspreker tijdens het Kompas Webinar Veilig online bankieren. Weer eens wat anders, en leuk om te doen.

Meer informatie vind je hier.

Echt wennen zal het nooit, mezelf terugzien en -horen. Oefening baart kunst, al is er in mijn geval nog aardig wat oefening nodig om er echt iets van te maken. Nou ja, we hebben de tijd.

Bernard Haitink 1929-2021

Het is een trieste dag voor de muziek. Bernard Haitink, de beste dirigent die Nederland heeft voortgebracht en een van de grootste dirigenten ter wereld, is overleden.

Haitink heeft nadrukkelijk zijn stempel gedrukt op de klassieke muziek, zowel bij het Koninklijk Concertgebouworkest als bij de andere orkesten die hij leidde. Zijn Beethoven, Brahms en Mahler cycli zijn beroemd en geroemd. Mahler staat hier in de kast.

Een indrukwekkende man.

Lees hier een uitstekende necrologie: The Times, 22/10/2021

22/10/2021

Uit bed rollen en de eerste meters maken, dat gaat nog niet vanzelf. Daarna beginnen de kleine stapjes vooruit merkbaar te worden. Met links iets optillen lukt nog niet zonder pijn. Blijkbaar hebben die ribben en spieren echt een flinke klap gehad.

Om even te testen hoe het erbij staat, ‘huppel’ ik elke ochtend naar de brievenbus. Vanochtend gaat dat voor het eerst zonder al te veel pijntjes. Yay! Nog een paar dagen en ik ga weer eens hardlopen.

Zappa Gear

Nou moe! Staat dat boek hier al bijna twee jaar in de kast, kom ik er nu pas achter dat ik in het lijstje met bedankjes sta. Via een bevriende FB-er. Hoe ik in de lijstje terechtgekomen ben, is me trouwens een raadsel. Het zal iets uit de affz nieuwsgroep tijd zijn geweest, denk ik. Of iets met Keneally. Of Thunes. En ik heb ooit eens een Zappa gear pagina op mijn site gehad. Ergens in de oudheid. Toen je nog moest inbellen.

Get Back

Here jezus! Vanaf het moment dat die Let It Be box bij de eerste kopers aankwam, is er gedoe over de Get Back (Glyn Johns) 1969 mix. Daar is mee gerommeld, op de een of andere manier is er met knip- en plakwerk een soort van hybride 1969/1970 van gemaakt. Het hoe en waarom was onduidelijk. Naar nu blijkt heeft de Japanse SHM box wél de volledige 1969 mix, zonder edits. De hybride versie, die de wereld (behalve Japan) is ingegaan, heeft daarentegen een betere geluidskwaliteit, maar niet overal.

Meer over de 'Get Back' clusterfuck (klik/tap om te openen)

Het vermoeden is dat Glyn Johns (die zijn eigen mix 50 jaar na dato heeft gemasterd) voor het knip- en plakwerk verantwoordelijk is, en dat de Japanners een eerdere versie van de masters hebben gebruikt. Of dat ze bij Apple Corps er een zooitje van gemaakt hebben. Dat laatste is niet onwaarschijnlijk. In ieder geval zou het niet de eerste keer zijn. Hoe dan ook, de Japanse versie is de authentieke Glyn Johns 1969 mix van het Get Back album.

Dan is nu de vraag of en hoe ‘ze’ dit gaan oplossen. Bij de tweede Capitol box zijn ook verkeerde monomixen gebruikt, en die hebben ze toen vervangen. (Een box waarvan ik dacht dat ie hier ergens achter in de kast stond, maar die ik kennelijk destijds niet eens heb aangeschaft. Foei Tal. Kennelijk geen échte fan…) Al zal -ongetwijfeld op instigatie van de penningmeester van Apple/Universal- waarschijnlijk gesteld worden dat de Japanners de verkeerde versie hebben… We zullen zien.

geëmbed van The Daily Beatles
geëmbed van The Daily Beatles

“Waar maak je je druk om, Tal?” -Nou, ik maak me hier niet druk om. Dat Get Back album is weliswaar vanuit historisch oogpunt belangrijk (in het Beatles universum bedoel ik), vaker dan een handvol keren ga ik er niet naar luisteren, want mwah. Alleen heb ik 112 euro betaald voor een box met 164 minuten muziek. Da’s veel geld. En dan mag het wel goed zijn, toch?

Wat een clusterfuck.

23/10/2021

Op één zij. De hele nacht. Het lijkt (een beetje) te helpen, want ‘links’ voelt beter dan na de voorgaande nachtelijke avonturen. Hopen dat dit werkt.

Bij het scheren voel ik het en even later zie ik het: een kras op het gezicht en un peu de bloed. De cassette van mijn Braun moet vervangen worden. En snel ook. Deze heeft het wat langer (22 maanden) volgehouden dan de originele (15 maanden). Nummer drie is onderweg. 32 euro. Zucht. Die vervangende cassettes hebben nu al meer gekost dan het scheerapparaat.

Een bozig berichtje:
V. “Waarom hoor ik niets meer van je?”
A. Omdat ik altijd degene ben die het initiatief neemt.
V. “…”
A. …

You took your lucky break
And broke it in two

Too Many People, Paul McCartney

24/10/2021

Net als gisteren: de nacht op één zij, ‘links’ ontzien. Weer wat beter.

Mooi, ik kan weer scheren. Dat doen ze goed bij Coolblue.

October

Ik heb de laatste 10 à 15 jaar steeds minder op met U2. Vroeger, tot en met Pop, was ik een liefhebber van U2. Ik vond dat ze met All That You Can’t Leave Behind een stap terug zetten, voor veiligheid, voor zekerheid gingen. Het grote gebaar was geen middel meer, het was het doel geworden. Eigenlijk is het daarna ook niet meer goed gekomen tussen mij en U2. Gevolg is dat ik niet alleen ben afgehaakt, maar ook hun oudere albums niet meer draai.

Vanmorgen keek ik uit het raam en nestelde October zich in mijn hoofd. Een track van een album dat ik misschien al 25 jaar niet meer gedraaid heb. Ik luister nu naar de 2008 remaster, via Spotify, en die klinkt verdraaid fris. Jammer van die kartonnen drums.

Op die eerste drie albums zijn ze duidelijk nog aan het zoeken naar vorm, inhoud en raison d’être. Niet alles is geweldig. En zeker dat October is een lastig album. Beter dan ik me herinnerde. Blij dat ik het album weer gevonden heb. En wat een geweldig liedje is dat October!

Naar buiten!

De tuin in, bladeren vegen, wat takjes en stormtroep opruimen. Een beetje voorzichtig, dan lukt het wel. Een kliko vol.

En dan pa achter zijn scherm vandaan gehaald, de auto ingeduwd en een rondje langs al dan niet bekend terrein. Die ritjes leveren meestal aardige verhalen uit het verleden op, veel nieuwe indrukken (de wereld verandert zo snel) en op zo’n mooie herfstdag als vandaag is de wereld met al die kleuren nog net iets fraaier dan normaal. Een geslaagd ritje*.

* Voor de geïnteresseerden: we zijn begonnen in Den Hout, dan via Oosterhout en Dongen langs Rijen naar Gilze, door Alphen naar Chaam, dan naar Ulicoten en via Meerle (niet gestopt, het was al na vijven), Galder en Rijsbergen naar de Ettensebaan, en over de A16 terug naar huis. Voor mij de laatste jaren bekend terrein, voor pa soms meer dan 30 jaar geleden dat hij er voor het laatst geweest was.

F1 US Grand Prix

Wat. Een. Geweldige. Race!

Aan het einde van week #42

Zoals gezegd, een week die in het teken van de toekomst stond. Een flinke stap is gezet. Komende week horen we of er een vervolg komt.

En ik denk dat ik dinsdag maar weer eens ga hardlopen.

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse


#NowPlaying

Zonder toelichting, alleen een waardering (die wekelijks kan veranderen).

*= bah | **= mwah | ***= oké | ****= aanrader | *****= top | *****=verplicht luisteren

Get Back (1969 Glyn Johns mix) (2021) – The Beatles ***
Happier Than Ever (2021) – Billie Eilish ****
Director’s Cut (2011) – Kate Bush ****
Mozart: Violin Concerto No.5 in A major, K.219 & Shostakovich: Violin Concerto No.1 in A minor, Op.77 (1956/2017) – David Oistrakh, Evgeny Mravinsky, Leningrad Philharmonic ***½
Puccini: Tosca (2014) – The Covent Garden Opera Chorus and Orchestra, Alexander Gibson, et al ***½
Changes One (1975) – Charlie Mingus ****½
Changes Two (1975) – Charlie Mingus ****½
I’m Still in Love with You (1972) – Al Green *****
The Belle Album (1977) – Al Green *** (een ½* eraf voor de matige mix)
The Great Un-American Songbook, Vol. III (2020) – Ed Palermo Big Band ****
Orchestral Favorites 40th Anniversary (1979/2019) – Frank Zappa *****
Wazoo (2007) – Frank Zappa ****
Arclight (2016) – Julian Lage ***
By the Time I Get to Phoenix (1967) – Glen Campbell ***½
American VI: Ain’t No Grave (2010) – Johnny Cash ***½
American V: A Hundred Highways (2006) – Johnny Cash ****½
Wooden Smoke (2001) – Mike Keneally ****
October (1981) – U2 ***½
Ram (1971) – Paul & Linda McCartney *****
Live (1972) – Donnie Hathaway ****