Komt uit uw zetel!

Journaal #17: Stilstand is achteruitgang

Aan het begin van de week

De week begint opnieuw met een rit op de Parts Pro bus. Verder weinig concreets. Als het weer het toelaat misschien naar buiten. En de actualiteit volgen, als ik veel zin heb.

26/04/2021

Op stap met de Parts Pro bus. De ene maandag is de andere niet. Vorige week was niet geweldig, om tal van redenen. De rit van vandaag is weliswaar ook niet echt spannend, ik voel me in ieder geval een stuk beter. En het lukt aardig om te genieten van de kleine dingen, zoals de zon, blauwe lucht, het aarzelende groen in de bomen. Voor het eerst in een eeuwigheid (of misschien voor het eerst, ik weet het niet) naar Sleeuwijk, om op een particulier adres iets in een kliko te leggen. Daarna binnendoor via Almkerk terug naar het Roomse deel van het Land van Altena, en dan door naar een laatste adres in Baarle Nassau. Ja, zo kom je nog eens ergens.

En over ‘ergens’ gesproken, áls ik tijd en gelegenheid heb en áls ik in de buurt ben, stop ik meestal even bij de Bleeke Heide, tussen Chaam en Ulicoten. Soms vijf minuten, soms iets langer. Tijd voor een mandarijn en water, een blik in de verte, het hoofd leeg. Een stukje contemplatie, zeg maar. Enfin, ik vind het een mooi plekje. En vandaag om even na te denken over de toekomst. De horizon staat op 31 december.

Hondenoren

In 2003 kocht ik een Epiphone Casino, een Koreaan uit de Peerless fabriek. Een fijne gitaar om te bespelen, maar nukkig en ontzettend microfonisch. Die beide eigenschappen maken het een gitaar die live moeilijk te gebruiken is, zeker als het wat harder gaat. Met dat nukkige valt op zich te leven. Sterker, een beetje knokken met een gitaar vind ik wel een uitdaging. Het microfonische, het rondzingen, dat is een terugkerende frustratie, met als gevolg dat de gitaar tegenwoordig nog maar af en toe uit de koffer komt. Zonde.

16/04/2016 - Polderpop, Manege, Maren-Kessel
16/04/2016 Polderpop, Manege, Maren-Kessel foto: Belinda
Meer over de Epiphone Casino (klik/tap om te openen)

Tijd om er iets aan te doen.

Dat rondzingen komt door de volledig open klankkast en door de pickups. De klankkast zit al vol met schuimrubber maar dat weerhoudt het hout niet van resoneren. Daar valt iets aan te doen, bijvoorbeeld door een paar blokjes hout tussen de voor- en achterzijde te klemmen zodat er meer verband is. Van lotgenoten begrijp ik dat de resultaten wisselend zijn. En omdat de pickups van mijn Casino vrij microfonisch zijn, lijkt het aanpakken van de P90’s een betere weg om te bewandelen. Zelfs waxpotten (volplempen met kaarsvet) helpt al om dat microfonische te onderdrukken. En zoals bij de meeste gitaren van onder 1500 euro kun je sowieso veel bereiken door kritisch naar de hardware te kijken en deze eventueel te vervangen, in dit geval dus die 90’s.

De pickups van de Epiphone Casino zijn P90‘s die in verchroomde dog ear covers zijn gesoldeerd. Die covers versterken weliswaar het microfonische karakter van de P90’s, maar ze zien er ook wel erg kek uit. Zelf solderen en waxpotten zou kunnen. Alleen blijven het dan nog steeds vrij goedkope en niet al te geweldige P90’s. Het lastige is dat vervangende P90’s in verchroomde dog ear covers nauwelijks te vinden zijn.

De oplossing

Uiteindelijk ben ik terechtgekomen bij The Creamery Handwound Pickups, een bedrijfje in Manchester dat pickups (incl. dog ear covers) met de hand maakt, order voor order, klant voor klant. Redelijk binnen budget. Levertijd is behoorlijk. Dus even wachten. Ben benieuwd. En wordt vervolgd.

Ik denk trouwens dat ik ook de pots, bedrading en andere elektronica ga vervangen. Dat is wel een pittig klusje, want alles moet via de f-gaten en de gaten voor de pickups. Daar ga ik nog even over nadenken. Ook dat wordt vervolgd.

Aanvullend:
Inmiddels heb ik contact gehad met The Creamery. Jaime zegt dat vervanging van de pots en bedrading van mijn 2003 Casino niet nodig is. Oké. Eerst de pickups. De rest kan altijd nog.

27/04/2021

De stompzinnigheid van een deel van de NL-ers is onbeschrijfelijk groot. Breda. Tilburg. Arnhem. En natuurlijk Amsterdam. Want “je moet toch wat”…

Vanaf morgen worden de eerste versoepelingen doorgevoerd. De terrassen gaan open (van 12 tot 6), er kan zonder afspraak gewinkeld worden en er mogen per dag weer twee mensen op bezoek komen. En vanavond voor het laatst de avondklok.

Op zo’n dag als vandaag kun je zien dat ‘we’ maar weinig besef hebben van wat eigen verantwoordelijkheid inhoudt. IC’s liggen vol, druk op de ziekenhuizen is onverminderd immens, besmettingen lopen niet terug. Zuipen!

Die versoepelingen komen te vroeg.

Film du jour: De beentjes van Sint-Hildegard (2020)

Eerst dit: ik ben geen liefhebber van Herman Finkers. Laat ik dat nuanceren: ik ben geen liefhebber van de theatershows van Herman Finkers. Ik kan me van een van zijn recentere shows (oudejaarsconference 2015?) herinneren dat ik heb gekeken zonder een enkele keer te lachen. Dat zegt ongetwijfeld meer over mij dan over hem, want volle zalen en een rollende lach. Het is niet mijn humor.

De ‘serieuze’ Finkers, bijvoorbeeld als hij geïnterviewd wordt of als hij een gedicht voordraagt of een verhaal vertelt, die weet me wel te boeien. Sterker, naarmate onze jaren vorderen, begrijp ik hem steeds beter en hoor ik hem graag. Zoals gisteren bij de Vooravond.

Toen De beentjes van Sint-Hildegard in productie was, hoorde ik via via al goede berichten. En de recensies waren lovend. Ik wilde ‘m in de bioscoop gaan zien, maar daar stak corona een stokje voor. Geen zin om met constante aandacht voor de omgeving en een beetje krampachtig naar een film te kijken. Ieder z’n ding. De bezoekersaantallen waren ondanks de coronabeperkingen indrukwekkend (700.000), zeker voor een NL film, grotendeels in een streektaal.

Vanavond op de buis.

Wat een mooie film! Afwisselend zwaar en luchtig, verrassend en voorspelbaar, drama en komedie. Een goed verhaal, mooie beelden, sterke dialogen, rustig tempo. Blij hem gezien te hebben. Aanrader.

Met mij keken zo’n 2½ miljoen mensen naar de film.

Gemist? Terugkijken kan hier.

28/04/2021

Een kwestie van prioriteiten.

Bwa de vivre

Niet depressief maar ook niet vrolijk. Niet hopeloos, maar ook bepaald niet gelukkig. Alles is afgevlakt. Vreugdeloos. Doelloos. Geen momenten van spetterende vrolijkheid. Een leeg gevoel.

Ken je het gevoel? Nou, ik wel. Zeker nu, in coronatijd.

Er blijkt een woord voor dit gevoel te zijn: languishing. Languishing is a sense of stagnation and emptiness. Zoals zoveel Engelse woorden laat het zich niet zo eenvoudig vertalen. Letterlijk vertaald is het ‘wegkwijnen’ of ‘kwijnend’. Bij StuBru kwamen ze met bwa de vivre als vertaling. Da’s een goeie.

Op een schaal van depressie tot levenslust zit languishing ergens middenin. Het risico van languishing is dat langzaam kunt wegglijden in het gevoel, zonder het goed en wel te beseffen. En dan kan het alsnog richting depressie of burnout gaan.

Wat kun je eraan doen?

  • De eerste stap is het gevoel benoemen. Als iemand vraagt hoe het met je gaat, zeg dan niet ‘goed’ als dat niet zo is.
  • Probeer een ‘flow’ te vinden, iets waarin je even volledig kunt opgaan. Dat kan werk zijn of een boek of sport.
  • Tracht zonder afleiding te werken, creëer structuur. Als je een productieve dag hebt, krijg je extra motivatie en voldoening.
  • Concentreer jezelf op kleine doelen. Bijvoorbeeld een kruiswoordraadsel oplossen of een zinvol gesprek voeren.

Bron: NYT/StuBru

Languishing. Bwa de vivre. Weer iets geleerd. Nu zorgen dat het beter wordt.

Het terras is geopend

De versoepelingen

Dat de terrassen weer open zijn, betekent niet dat je vandaag meteen een terrasje moet nemen. En dat de winkels weer open zijn, betekent niet dat je vandaag meteen moet gaan winkelen. Dat de avondklok is ingetrokken, betekent niet dat je vandaag meteen na tienen buiten moet zijn. Wat is de overtreffende trap van hersenloos?

Close Up: Jay Myself: Photography, the Bank, and Me

Stephen Wilkes volgde fotograaf Jay Maisel maandenlang bij het ontruimen van zijn monumentale pand met een gigantische kunstverzameling in New York City. En passant vertelt Stephen over Jay’s leven.

Ik ben een tv kijker van de oude stempel, van het lineair tv-kijken. Terugkijken of on demand is maar mondjesmaat aan mij besteed. Dus mis ik regelmatig mooie of interessante documentaires die tegenwoordig veelal zijn weggemoffeld in de late avond. Want kunst, wetenschap, verdieping, “da’s niet wat de mensuh willuh…” De infantilisering van de publieke omroep lijkt een doel op zich. Enfin, dit heb ik dus vanavond gemist. Ga ik morgen terugkijken. En wel hier: NPO Start

29/04/2021

Weer een debat (klik/tap om te openen)

Even terug naar begin april: iedereen haat Rutte en niemand wil nog met hem samenwerken. Onder druk wordt alles vloeibaar*. Dat was daags na dat debat op 1 april al duidelijk. Naast druk lijken gezond verstand, vele kopjes koffie/thee (al dan niet in gezelschap van Tjeenk Willink) én enkele zorgvuldig gelekte zaken de gemoederen iets bedaard te hebben. Zoveel is na het (ellenlange en pittige) debat van vandaag wel duidelijk. En dat is een goede zaak.

Gezien de staat van de natie, de diverse crises die momenteel spelen en de grote vraagstukken die voor ons liggen, is politieke navelstaarderij het laatste wat we momenteel kunnen gebruiken. De weg der geleidelijkheid heeft -zeker in de complexe periode waarin we momenteel verkeren- de voorkeur boven bruusk het roer omgooien, nieuwe start en andere weinig doordacht populistisch geblaat.

Dit staat los van wat ik van Rutte c.s., het beleid van de afgelopen jaren en de huidige politieke moraal vind. Het staat ook los van de oorzaken en gevolgen van de aanleiding voor dit debat: de overheid die zijn burgers als fraudeurs beschouwt tenzij het tegendeel bewezen is.

Dat het debat maar in beperkte mate ging over de slachtoffers van het hardvochtige en ‘verschrikkelijke’ toeslagenbeleid van fiscus en kabinet, tja…

* Die uitdrukking klopt overigens niet. Sterker, in de meeste gevallen geldt het tegenovergestelde.

YOU ARE THE PLASTIC ONO BAND

Hij is binnen: John Lennon/Plastic Ono Band: The Ultimate Collection. Zes cd’s, twee blu-ray’s, dik boek.

Sprakeloos.

John Lennon/Plastic Ono Band

Het gaat uren, dagen, weken kosten om alles tot me te nemen, met -naast de liner notes- het dikke boek en de notities en correcties (1, 2) van insider Mike bij de hand.

30/04/2021

Run #481
08:00u Ochtend run 2,8 km – 18:04 min. – Route Witteweg – 6C, grijs
We zijn weer begonnen, na ruim 3 (eigenlijk 4) maanden stilstand. Het zal duidelijk zijn: stilstand is achteruitgang. Poeh…
Gemiddelde snelheid: 6’27″/km

Un peu deprimé.

01/05/2021

Pedalen van Tal

Normaal gesproken begin ik met de layout en een boorplan, maak vervolgens de enclosures in orde en pas daarna komt het eigenlijk bouwwerk aan de beurt. Ik heb nu twee projecten in een andere volgorde aangepakt. De ene omdat ik een fout geboorde enclosure een nieuwe bestemming wil geven, en daarvoor is het handig om te kunnen passen. En omdat ik afwijk van het ontwerp komt het allemaal wat nauwer. Wat ik wilde is gelukt, dus ik kan de enclosure nu verder in orde maken en het pedaaltje afmaken. Klinkt trouwens als een klok. Bij de andere wijk ik ook af van de opzet, dus ook hier is een beetje pas- en meetwerk nodig. Een middagje solderen dus. Wordt vervolgd.


De versoepelingen die voor 11 mei gepland waren, zijn naar een later moment doorgeschoven. Het kabinet zet er even de rem op. Zolang die daling waarop gehoopt wordt nog niet duidelijk is ingezet, lijkt mij dat de enige juiste weg.

Gisteren weer een verschrikkelijk verhaal gehoord over een kerngezonde dertiger die een week na een eerste hoestje was komen te overlijden. Twee kindjes, jonge vrouw, ouders, bedrijfje. Het kan echt geen kwaad om nog even voorzichtig te blijven. In ieder geval tot we allemaal gevaccineerd zijn.

02/05/2021

Terugblik

Run #482
11:15u Ochtend run 2,8 km – 17:45 min. – Route Witteweg – 9C, lichtbewolkt
Goh, over die stilstand en achteruitgang: dat gaan we dus niet nog eens doen, zo’n pauze. ‘t Is hard werken, zelfs zo’n kort stukje.
Zonder bestemming geen reis, dus op naar de 5 kilometer. Hoe en wanneer zien we nog wel.
Gemiddelde snelheid: 6’20″/km

Met de versoepelingen van deze week is ook de Hubo XL op de hoek weer ‘gewoon’ geopend. Het is gedaan met de rust op zondag.

Aan het einde van week #17

Geen slotwoord.

Komende week staan er naast het ‘normale’ werk opnieuw enkele ritten op de Parts Pro bus op het planbord. Zin in. Vooruit!

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse


#NowPlaying

Zonder toelichting, alleen een waardering (die wekelijks kan veranderen).

*= bah | **= mwah | ***= oké | ****= aanrader | *****= top | *****=verplicht luisteren

Chaos and Creation in the Backyard (2005) – Paul McCartney ****½
She Walks in Beauty (2021) – Marianne Faithfull, Warren Ellis ***
Draft (2021) – Luwten ****
Fijn zo (2021) – Stéphanie Struijk ****


De cijfers van april

Hardlopen
Totale afstand: 2,8 km
Gemiddelde snelheid: 6’27”/km
Aantal runs: 1

Gewicht
Gemiddeld: 70,6 kg (+/+ 0,6)