Voorbij

Terugkeek #47: Voorbij

In juli 2017 ben ik begonnen met hardlopen. Sindsdien houd ik de trainingssessies in deze wekelijkse afleveringen bij. Ondertussen is het al een tijdje een kapstok voor andere zaken en gebeurtenissen. Soms prietpraat, soms serieus. Het leven, zo u wil.

Aan het begin van week #47

Geen inleiding. Voorlopig belooft het een stille week te worden.

16/11/2020

Als ik dit schrijf is het maandagochtend half 11. Alle gesprekken tot nu gingen over ziekte, ouderdom en de dood. In de inbox wacht een mailtje waar de honden geen brood van lusten. En het regent. Ik heb Radio 4 opgezet, op het tweede scherm draait een slideshow van foto’s van mooie mensen en fijne herinneringen, en de rest van de dag ga ik alleen nog met positieve dingen bezig zijn. Koffie!

Pedalen van Tal: zijpad

Toen de homestudio nog in vol bedrijf was, is één van de twee Alesis studiomonitors gaan hemelen. Ik heb ‘m nog wel ter reparatie bij iemand weggezet, maar die kreeg het niet voor mekaar. Het was te ingewikkeld, of hij had er geen zin in, zoiets. Inmiddels heb ik al een tijdje KRK’s staan, die het prima doen, al komen ze nog maar weinig in actie. En die oude Alesis set is mijn busje ingegaan, wachtend op een ritje milieustraat.

Eén van de nieuwe projecten is een 2 watts miniversterker. Die kan op een cabinet aangesloten worden, bijvoorbeeld mijn Vox V112TV. Maar hoewel compact, is die Vox ook nog best groot. Misschien koop ik een kleiner kastje. Of ik bouw er eentje. Ik heb nog een 12” Celestion liggen. Maar ja, ook meteen weer best groot. En dus gingen mijn gedachten naar die Alesis set. Vraag was alleen of ik (of de broer) die bij een vorig bezoek aan de milieustraat nu wel of niet had weggegooid.

Niet dus. En dus heb ik vanmiddag de kapotte gesloopt ontmanteld. Aanvankelijk alleen voor de speaker (30W, 4Ω), maar eenmaal bezig heb ik alles wat ik denk te kunnen gebruiken eruit gehaald. Voorlopig doe ik er niets mee. Eerst die miniversterker bouwen en dan zie/hoor ik verder wel wat er nodig is.

Oh ja, na een goed jaar prullen met soldeerbout en soldeertin heb ik me vandaag voor het eerst verbrand. Een schroeiplekje, net genoeg om van te schrikken. Kusje erop. Dus dat hebben we ook weer gehad.

17/11/2020

Run #470
08:45u Ochtend run 4,5 km – 27:36 min. – Route De Linie – 12C, grijs
Yo!
Gemiddelde snelheid: 6’08″/km

Barrett

Barrett, A Definitive Visual Documentation is een boek waarin het volledige visuele werk (voor zover bekend) van Roger ‘Syd’ Barrett is verzameld.

Naast een compacte biografie en flinke sectie met foto’s uit zijn Floyd- en korte solo-periode, bevat het boek een aantal (geïllustreerde) brieven en een uitgebreid, zo compleet mogelijk en waar mogelijk toegelicht overzicht van zijn oeuvre. Een prestatie want onderdeel van Barrett’s werkwijze was dat hij het schilderij (of de tekening) na voltooiing en documentatie vernietigde. Van zijn werk van na 1990 tot aan zijn dood in 2006 zijn alleen foto’s gemaakt door Barrett zelf bewaard gebleven. In totaal zijn er 49 nog bestaande werken bekend. En dus vele tientallen foto’s.

De gebonden versie is uitverkocht. De paperback is buiten de cover en slipcase identiek aan de gebonden versie. Binnen!

Ik heb het boek eerst eens doorgebladerd. Het is een ‘mixed bag’, niet alles is even denderend of spreekt tot de/mijn verbeelding. ‘Afwezigheid’ schiet al snel door mijn hoofd, nog voordat ik het ergens in de tekst benoemd zie worden.

Het voert nu te ver om het werk goed in me op te nemen en de teksten en toelichtingen te lezen. Bovendien merk ik dat de donkere sluier die over Barrett’s werk en leven hangt (hij is ergens in 1967 in een slechte trip terechtgekomen waaruit hij nooit meer is teruggekeerd, bovenop zijn al bestaande psychische problemen) me in de weg zit. Later.

Roger Barrett was een schilder. Dit is zijn nalatenschap. Het is fascinerend. Beklemmend. En triest. In- en intriest.

Film du jour: In a Valley of Violence (2016)

Ze worden niet zo vaak meer gemaakt, en je ziet ze ook niet zo vaak meer: westerns. In a Valley of Violence was ondanks de vrij positieve kritieken een enorme flop, volgens Wikipedia. Lastig, want als een film nauwelijks bezoekers trekt, zegt dat weinig over de film zelf. Sober en klassiek gefilmd, zonder poespas of opsmuk. Het verhaal is aan de dunne kant, da’s jammer, maar het kan net. Al die thuisblijvers hebben een aardige film gemist.

18/11/2020

My aim is true

Een paar dagen geleden kwam ik in het voorbijgaan een meisje van vroeger tegen. Hetzelfde gezicht, dezelfde blik, een half leven later. Zij op de fiets, ik hardlopend, dus “Hoi, alles goed?“, “Ja hoor, met jou ook?” en doorrr… Later dacht ik nog even aan vroeger en hoe en wat. Ik kon niet op haar naam komen. Telkens als ik een poging deed en in mijn geheugen aan het graven ging, liep ik vast. Een Engelse naam. Of Iers. Een liedje, het was een liedje. Het komt vanzelf wel. Vanmorgen, toen de wekker ging, hoorde ik een melodietje in mijn hoofd. En wist ik het weer.

Op stap met pa

Eigenlijk bedoelde ik een eindje lopen, maar een eindje rijden is ook goed. Eerst naar Hank, naar de Visserskade, waar oma geboren is. Ik was er -volgens mij- nog nooit geweest. Pa wilde een paar foto’s maken. Eigenlijk hadden we er misschien wat meer tijd aan moeten besteden. Maar het heeft ook iets ongemakkelijks, in een klein, schilderachtig maar ook vrij gesloten straatje foto’s maken van een vrij onaantrekkelijk huis. Pa vond het wel weer goed.

Visserkade, Hank
Visserkade, Hank (links het dak van het huis)

Daarna langs Oosteind en Dongen naar Rijen, en via Molenschot, Dorst en de Takkebijsters terug naar huis. Voor mij de laatste jaren allemaal bekend terrein geworden, voor pa veel vroeger-en-nu vergelijk. Korte verhalen, herinneringen ophalen, een glimlach, nostalgie.

Opnieuw een fijn uitstapje. Een mooie dag. ‘t Is nog wat zoeken naar het juiste tempo en de passende toon.

19/11/2020

Stand der zaken

Lichte, zeurende koppijn, al een paar dagen. Naast de tijd van het jaar en de gevolgen van de semi-quarantaine is een dieperliggende reden er eentje van -ahem- existentiële aard. Ofwel: “waarom, hoe, wie, wat?”

Gedachtenschema’s, positief denken, in het ‘nu’ leven, al die pseudowijsheden ten spijt, het liefste zou ik alles stopzetten en voor onbepaalde tijd onder de dekens kruipen. Niet dat ‘het’ daar beter van wordt, maar ik weet niet hoe ik ‘het’ dan wel beter kan laten worden. En wat ‘beter’ inhoudt.

Paris

Je zal maar ‘kind van’ zijn. Vraag het Sean Ono Lennon, Lisa Marie Presley, Dweezil Zappa, één van die Marleys, al die ‘kinderen van’ die vroeg, laat of continue herinnerd worden aan hun afkomst en vergeleken en beoordeeld worden met hun vader of moeder. Een paar jaar terug heb ik een mooie documentaire gezien over ‘kinderen van’, met o.a. een ploeterende zoon van Aretha Franklin (titel en verdere info ben ik even kwijt). De één gaat er beter mee om dan de ander. Of het echt verstandig is om je in dezelfde onbarmhartige arena te begeven, is de vraag.

Paris Jackson heeft deze maand een album uitgebracht, wilted. Ik las een positieve recensie. Dus maar eens luisteren. Inderdaad, qua stem ergens tussen Billie Eilish en Lana Del Rey. Erg veel ballads. Wat braafjes. Het zit allemaal best goed in elkaar. Een paar hele mooie liedjes. Maar ook een paar draken. Daar valt zeker winst te halen.

Rolling Stone: “There aren’t many signs of her father’s influence on the singer’s indie-pop debut”
Consequence of Sound: “Michael Jackson’s only daughter strikes out on her own”
New York Post: “Paris Jackson sounds nothing like dad Michael on new album ‘Wilted’”
Today: “The daughter of the King of Pop is cultivating her own alternative sound in her first solo debut.”
Parool: “Paris Jackson, dochter van, brengt debuutplaat Wilted uit”

Gelukkig lijkt het in niets op Michael Jackson’s werk. Kijk, nu doe ik het ook. Wijs en goed dat ze haar eigen weg volgt, of lijkt te volgen. Dapper dat ze het aandurft. Vraag is of ze op eigen kracht de airplay en publiciteit zou krijgen.

Cash

Je zal maar dood zijn. Vraag het Roy Orbison, Buddy Holly, The Carpenters (helft dood) en natuurlijk Elvis. Dat je dood bent is al vervelend, dat je nazaten/de rechthebbenden weinig respectvol met je werk omgaan is vrij pijnlijk.

Zoals het overgieten van een selectie van je liedjes met een kitscherig strijkje door het Royal Philharmonic Orchestra. In het beste geval voegt het niets toe, in het slechtste geval (en in meerderheid) is het alsof André Rieu over je muziek heen staat te kotsen. Het overkwam Orbison (2x!), Holly, Karen Carpenter, Elvis, Aretha, The Beach Boys (in dit geval -nog erger- willens en wetens).

Het wachten is op de erven Bowie…

Ondertussen hebben ze Johnny Cash te pakken genomen. Wat een doffe ellende. Meteen bij het eerste lied, Man in Black, gaat het mis. Niet alleen is het strijkje erg overbodig, het staat ook haaks op de boodschap van het liedje. Bij Galway Bay, een klein liedje, druipt de kitsch ervan af, inclusief gaelic klinkend fluitje. Girl from the North Country, met Dylan, slaat simpelweg nergens op. En zo kan ik doorgaan. Ik heb het album beluisterd. Zodat jij het niet hoeft te doen. Je bent me dankbaar, ik weet het.

20/11/2020

Run #471
08:35u Ochtend run 3,1 km – 17:55 min. – Route Witteweg – 5C, flauw zonnetje
Koud! Kort rondje, vlot tempo.
Gemiddelde snelheid: 5’46″/km

The band, Elwood! The band!

Stubru, mijn vaste popstation, is al een tijdje bezig een gouweouwezender te worden. Jammer, want voor gouweouwemuziek kan ik ook bij Radio 2, 3FM, en al die commerciële zenders terecht, als ik dat ooit zou willen. De dj’s maken het nog enigszins goed – geen geschreeuw of platte humor of drie kwartier gelul en krap tien minuten muziek. En gelukkig komt er ook nog geregeld iets nieuws, actueels, verrassends voorbij.

Enfin, dus hoor ik geregeld liedjes voorbijkomen die we (YTMIDM) spelen, hebben gespeeld, of zouden kunnen spelen. Het kriebelt. Niet alleen omdat ik de band en het spelen mis. Ook omdat ik allerlei dingen hoor die ik -nu- anders zou willen invullen. Ik wil met liedjes aan de slag, arrangeren, uitproberen, herrie maken. Ik wil spelen!

Zucht.


Uit het niets is ie daar: een splijtende hoofdpijn, inclusief dubbel zicht links. Geen directe aanleiding. Lenzen uit, ogen dicht, slapen. Hopen dat het wegtrekt. En ja, ik had een paracetamol kunnen pakken.

21/11/2020

Nou, splijtend is de hoofdpijn niet meer, maar weg is ie ook niet. Toch maar een paracetamol.

De krant lezen heeft de laatste jaren vooral veel weg van de krant doorbladeren. De zaterdageditie van BN DeStem (het AD plus nieuws uit de regio) lees ik met iets meer aandacht dan de weekedities. Maar verdieping en prikkeling zijn vaak ver te zoeken. Af en toe valt het in positieve zin mee.

Mooi interview met Joost Prinsen (premium) in AD Magazine, de zaterdagbijlage. Verstandige man. Lezen.

De tweede paracetamol helpt.

Helemaal verloren is de dag niet; na een potje troubleshooten (zonder succes, ongeveer door mijn opties heen), heb ik twee bouwprojecten in gang gezet. De enclosures zijn nog niet klaar, dus daar is het wachten op. Maar in ieder geval heb ik de eerste flinke stappen gezet.

22/11/2020

Hoera! Geen hoofdpijn meer! Oké, nog een klein beetje, maar dat kan ook andere redenen hebben. Zoals om acht uur opstaan op deze grijze zondag. Aanvankelijk was mijn plan om een eindje te gaan hardlopen, maar het regent. Waarom zo vroeg? Om tuinman P met koffie te kunnen verwelkomen. Gelukkig is het dan inmiddels droog. Een uur of vier later is de tuin winterklaar. Nogmaals hoera!

Leuke hobby

Tim Pierce is een fantastische sessiegitarist en een ervaren professional die goed over het vak weet te vertellen. Ik volg Tim al een paar jaar op YouTube. Dit soort video’s zijn de reden waarom. Je kunt hier ‘musician’ overigens vervangen door willekeurig welk artistiek beroep. Knoop het goed in de oren!

Want en maar ook: Billy Preston!

Pedalen van Tal

Hier had een stukje over een nieuw pedaal moeten staan. Ik heb er namelijk vanmiddag eentje afgebouwd, een Echoplex EP-3 Preamp. Maar dat verhaal hou je van me tegoed. De dag is voorbij, later dus.

Aan het einde van week #47

Herinneringen. Kunst. Ouwe meuk. Muziek. Nostalgie. Prietpraat. Koppijn. Pedaaltje. De week is voorbij.

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse


#NowPlaying

Zonder toelichting, alleen een waardering.

Barrett (Deluxe Version) (1970) – Syd Barrett – Spotify ****
The Madcap Laughs (Deluxe Version) (1970) – Syd Barrett – Spotify ****
Opel (Deluxe Version) (1988) – Syd Barrett – Spotify ****
Live at the Forum (2020) – The Teskey Brothers – Spotify ***½
wilted (2020) – Paris Jackson – Spotify ***
Johnny Cash & The Royal Philharmonic Orchestra (2020) – Johnny Cash – Spotify **
The Raging Wrath of the Easter Bunny Demo (2020) – Mr.Bungle – Spotify *****
Corpse Flower (2019) – Jean-Claude Vannier, Mike Patton – Spotify ****

*= niet te kanen | **= mwah | ***= oké | ****= aanrader | *****= top | *****=verplicht luisteren


Nog steeds een leuke clip. 40 jaar na dato.

Like a flower…