So close, no matter how far... Foto: Matthieu van Lent

Terugkeek #10: Bijzondere tijden

In juli 2017 ben ik begonnen met hardlopen. Sindsdien houd ik de trainingssessies in deze wekelijkse afleveringen bij. Inmiddels is het ook een kapstok geworden voor andere zaken en gebeurtenissen. Soms prietpraat, soms serieus.

Aan het begin van week #10

De negende en laatste week van mijn 5 km schema. Ik kan niet zeggen dat het een onverdeeld succes is gebleken, want die vijf kilometer duurloop gaat nog altijd niet van harte. De trainingen waren best aardig, en dat is ook wat waard. Bovendien heb ik het idee dat mijn conditie over de hele linie verbeterd is. En nu het voorjaar voor de deur staat, zal het ook weer wat gemakkelijker gaan.

Een week zonder Facebook. Rust.

The road will kill you

Robbie Robertson, The Last Waltz

De zondagnacht in met…

#NP The Art of Janine Jansen – Janine Jansen (2016) – Spotify
Een lichtvoetige maar aangename dwarsdoorsnede van Janine Jansen’s discografie tot 2016. Het begint met Bach en Vivaldi, om daarna goed op gang te komen met Fauré, Debussy et al. De afsluiter is een schitterende opname uit 2003 van “The Lark Ascending” van Ralph Vaughan Williams. Met mijn beperkte kennis van zowel klassieke muziek als vioolspel, is haar toets voor mijn gevoel anno 2020 inmiddels rijker en dieper dan tien of vijftien jaar geleden. Ik ben benieuwd naar alles wat gaat komen.
Oh, en heb je niet veel met klassieke muziek, maar wil je een teentje in het water dompelen, dan is dit een goed begin.

02/03/2020

Grieperigheid maakt plaats voor mwah-gevoel. Ook weer gehad.

Nutteloze feitjes:
Ik heb al sinds 1998 een hotmail account. En pas nu kom ik erachter waar die naam vandaan komt: HoTMaiL (html). Dûh!

Ulay

Performance artist Ulay is overleden. Ik had niet meteen door wie Ulay is, of was. Maar toen ik zijn foto zag, werd het me duidelijk. Echt bekend met zijn werk ben ik niet. Er zal ongetwijfeld binnenkort ergens een docu worden getoond, dus dat komt. Maar goed, ik herkende hem van het onderstaande filmpje. Geloof me, de volgende kleine zes minuten van je leven zijn welbesteed.

Lees hier meer over “The Artist Is Present”, een werk van Ulay’s ex-partner Marina Abramović. En hier meer over hun gezamenlijke werken.

03/03/2020

5 km week 9 – Duurloop 1,5 km (gemiddelde snelheid: 7’11”/km)
Run #378
08:30u: Duurloop 4,0 km – 23:01 min. – Route De Linie – 3C, zon
Na een paar dagen grieperig te zijn geweest, weer met enige tegenzin aan de slag. Een lang rondje. Het gaat stroef. Of dat met die mannengriep van een paar dagen geleden te maken heeft, betwijfel ik. De afgelopen twee maanden hebben me voor de kortere afstanden wel meer snelheid en power gegeven, maar het doel, vijf kilometer weer vlotjes lopen, dat is niet gelukt.
Gemiddelde snelheid: 5’45”/km

Polletiek 1: Hugo

Deze ochtend wordt op NPO Politiek een aflevering van een programma van De Balie, “Operatie Interview” van 1 maart j.l. getoond. Hoofdpersoon is minister Hugo de Jonge. Die van die schoenen, lange antwoorden en niet bovengemiddeld veel visie.

Meer over Hugo (klik/tap om te openen)

De eerste die hem interviewt, is sociaal-advocaat Carrie Jansen. Het onderwerp is jeugdzorg. Zelden zie je beter hoe groot de afstand tussen de Haagse en de echte werkelijkheid is. Ontluisterend.

Inge Diepman zoekt het vervolgens persoonlijk, de man achter de politicus of zoiets. Ik ben totaal niet geïnteresseerd in de ‘mens’ Hugo de Jonge. Hijzelf trouwens ook niet. En Guus Valk praat met De Jonge over de partij en het leiderschap van het CDA. Zoals te verwachten zijn het veel woorden en weinig (zeg maar geen) concrete zaken.

Terugkijken kan hier (interview met Carrie begint op 21:30). Het wordt er trouwens in de nazit niet beter op. Man, man, man, wat een boel gebakken lucht!

Polletiek 2: Super Tuesday

Amerika en ik zijn uit elkaar gegroeid. Het is geleidelijk maar gestaag gebeurd. We spreken nog wel dezelfde taal, maar bijna elk woord is voor tweeërlei uitleg vatbaar.

Meer over Trumpistan (klik/tap om te openen)

Vroeger volgde ik de Amerikaanse politiek, nu haal ik schamperend de schouders op. Maar het is Super Tuesday, een belangrijke dag in de aanloop naar de volgende presidentsverkiezingen. Verkiezingen die vanwege de verreikende invloed en macht van de POTUS ook voor ons van belang zijn. Nou ja, sla de krant open, zet het nieuws aan, kijk op twitter, en huiver bij wat die doorgesnoven oranje idioot nu weer aan kolder heeft uitgeslagen.

Je zou verwachten dat de Democraten die drie jaar sinds de dramatisch verlopen vorige presidentsverkiezingen goed gebruikt zouden hebben. Nee dus. Uiteindelijk zijn er tweeënhalve kandidaat overgebleven: Bernie Sanders, Joe Biden en (vrijwel kansloos) Elizabeth Warren. En om nou te zeggen dat dit sterke kandidaten zijn, nee. Begrijp me niet verkeerd, elke minuut met Trump als president is er één teveel. Maar of we echt zoveel beter af zullen zijn met Sanders of Biden weet ik nog niet.

En dan is er nog iets, en dat is best zorgwekkend: de leeftijd van de kandidaten. Kijk, ik heb er geen probleem mee dat ze ‘op leeftijd’ zijn. Wijsheid komt met de jaren, net als reflectie en relativering. Maar de vicepresident is de eerste in lijn van opvolging van de POTUS. En het enige waar de vicepresidentskandidaat (running mate) voor moet zorgen, is dat ie voor de senaat verkozen wordt. Dus waar de Amerikanen landelijk een president kiezen, hoeft de kandidaat vicepresident alleen in zijn eigen staat te winnen.

Joe Biden is 78. Als hij verkozen wordt, is de kans dat hij het eind van de rit niet haalt reëeler dan bij een kandidaat van bijvoorbeeld 58. Een mogelijke running mate is Major Pete (Buttigieg). Stel dat hij tussentijds tot president benoemd zou worden, dan moet ik het nog zien dat het aartsconservatieve land achter hem gaat staan. Een ‘zwarte’ was al enorm lastig (kijk naar de onophoudelijke shit die over Obama werd gekieperd) en een ‘vrouw’ nauwelijks mogelijk (kijk naar de onophoudelijke shit die over Clinton wordt gekieperd, zelfs al is ze niet verkozen). Maar een ‘homo’?

Hetzelfde geldt overigens voor Trump en Pence. Trump is onbetrouwbaar, onberekenbaar en absoluut onbekwaam. Maar Mike Pence gelooft dat de aarde plat is, dat hij een goddelijke taak heeft om de wereld terug te brengen naar ‘beter tijden’ (de middeleeuwen), én hij gelooft niet in gelijke rechten. Je houdt je hart vast als zo’n idioot het voor het zeggen krijgt. En met het voorbereidend werk onder Trump (hooggerechtshof, ontmanteling en ondermijning van allerlei beschermingslagen, buitenwerkingstelling onafhankelijke controlemechanismes) is dat niet langer een dystopisch scenario. Laat ik het anders zeggen: had jij vijf jaar geleden gedacht dat in 2020 de machtigste man op aarde Donald J. Trump zou zijn?

Het zegt veel over het land met de onbeperkte mogelijkheden (als je veel geld hebt) als dit het beste is wat zowel de Democraten als de Republikeinen kunnen voortbrengen.

De NAVO heeft zijn beste tijd gehad, we hebben al afscheid genomen van de Britten, en de Amerikanen zijn al een hele tijd geen betrouwbare partner meer. Tijd om als Europa een onafhankelijke en duidelijke machtspositie in te nemen.

04/03/2020

Schijt! Rug blijft pijn doen. Een spiertje denk ik. Is weg te masseren, maar ik kan er niet bij. Godver!

5 km week 9 – Intervalrun 2x 400 m/1:30 rust (gemiddelde snelheid: 5’33”/km)
Run #379
08:30u: Intervalrun 6x 400 m 2,4 km – 12:21 min. – Route Witteweg – 5C, zonnetje
Beetje last van mijn rug. Verder oké. Lekker zonnetje.
Gemiddelde snelheid: 5’02”/km

Morgen komt er nieuws. Hopelijk goed. Het mag onderhand wel.


Nothing Else Mattress

geëmbed van youtube - het zijn bijzondere tijden
geëmbed van youtube

Naar Herpen (achter Oss) voor een repetitie met de NEM All Star Band (door mij bedachte naam). Een fukking end rijden (een klein uur). En het was even zoeken want de TomTom liet mij op een rotonde stoppen (“u heeft uw bestemming bereikt”).

Traditie is dat leden van alle bands tijdens Nothing Else Matters samen het naamgevende lied spelen. En ik ben namens YTMIDM aangewezen. Ahem.

Goed. Ik vind dat “Nothing Else Matters” een draak van een lied. Dat maakt verder niets uit; een liedje voor je plezier spelen is iets anders dan een liedje voor je plezier luisteren. Maar dit… poeh. Lie back and think of England.

Ik ben niet zo goed in dit soort situaties. Daarvoor speel ik te weinig met anderen (dan mijn eigen bandjes). En ik vind het lastig om sociaal én muzikaal te zijn, zodat beide aspecten van (samen) muziekmaken daar onder lijden. Bovendien gaat het wat gehaast, vooral doordat ik om acht uur weer weg moet/wil, in verband met de YTMIDM repetitie. Kortom, niet op mijn best, vriendelijkst en vriendenmakerig.

Goede, ervaren muzikanten. Leuke zangeres. Nothing else matters. Komt goed.

Klokslag acht uur zit ik weer in de auto, op weg naar ‘t Wild, via Oss en door de eeuwigdurende polder. We repeteren vanavond zonder Luc (olé), spelen het setje van zaterdag door en zetten nog wat punten op de enkele muzikale i-tjes, en besteden de derde helft vooral aan het bespreken van het nationale en internationale voetbal.

Conclusie van de avond: ik speel te weinig (en ik zeur te veel). En het mag allemaal wat vriendelijker en socialer, Tal!

En och, mijn rug… Als ik sta gaat het. Zitten is minder. Een uur of zeven gestrekt zal goed doen.

05/03/2020

Geen goed nieuws.

06/03/2020

Lang wakker gelegen.

5 km week 9 – Intervalrun 2x 200 m/0:45 rust (gemiddelde snelheid: 5’15”/km)
Run #380
08:30u: Intervalrun 5x 200 m 1,0 km – 04:58 min. – Route Kerkdijk – 5C, grijs
Toch weer rugpijn. Tussen de schouderbladen. Bewegen is goed. Maar ‘t is een kort rondje.
Gemiddelde snelheid: 4’47”/km

Een paar mailtjes, een paar klusjes, een paar dingen afwerken. Het plan is om vanmiddag de strijk te doen, een paar vogelhokjes in de lak te zetten, en dan mijn arme rug rust te gunnen. Dat lukt maar deels; strijkijzer krijgt kuren, vogelhokjes wachten nog, en mijn arme rug ook.

En het coronavirus gaat stiekem een nieuwe fase in: Brabanders met (lichte) verkoudheids- of griepverschijnselen worden door het RIVM verzocht thuis te blijven. Geen reden voor paniek. ‘t is voor een steekproef. Morgen optreden in Heesch (no pun intended). Ben benieuwd… Het zijn bijzondere tijden waarin we leven.

07/03/2020

“Wedstrijddag”, volgens mijn 5 km hardloopschema. Toch maar niet. Misschien morgen, anders wordt het dinsdag, denk ik.

YTMIDM @ Nothing Else Matters, De Pas, Heesch

Foto: Matthieu van Lent
Foto: Matthieu van Lent

Ik heb mijn verslagje voor de YTMIDM site nog niet geschreven. Komt denk ik morgen. Hier alvast mijn hap snap persoonlijke versie:

Om drie uur van huis weg, zodat we om kwart vier de bus kunnen laden, en om half vijf kunnen opbouwen. Zoiets. We spelen om kwart over elf.

De Pas blijkt groter dan verwacht. En het ziet er goed uit. Opbouwen, soundcheck en dan op zoek naar een kleedkamer. Kennelijk is het de bedoeling dat we achter een gordijn in de zaal omkleden. Maar ik heb geen zin om meer dan zes uur achter een gordijn in de zaal te moeten wachten. Noll regelt dat we alsnog een kleedkamer krijgen. Yay!

Omdat ik met de NEM All Star Band (mijn naam voor de gelegenheidsband) een soundcheck en doorspeel van het speciale liedje heb (op ‘ons’ podium), laat ik het bezoek aan de pizzeria schieten en wacht in de kleedkamer af op wat gaat komen. Zeven uur, was volgens mij gezegd. Maar nee, niets. Als ik tegen achten getokkel hoor, besef ik dat niemand me komt halen, en rep mij naar het podium. Mijn kant is inmiddels bezet, dus met pedaaltjes naar een andere versterker, snel stemmen, en inhaken. Introotje, solo 1 en solo 2. Klaar. Straks scherp en bam!

Jamcat begint in het café. Daarna rond half tien spelen we “Nothing Else Matters” voor het echie. Dat gaat prima, buiten wat feedback aan het eind (mijn fout). Snel alles aan de kant, Outline gaat meteen door. Ik pik een deel van hun optreden mee vanuit de zaal. Ziet er goed uit. Als Outline klaar is, is het de beurt aan Co-Incidental in het café en kunnen wij het podium in orde maken.

We spelen een set van 50 minuten, veel nieuwe liedjes, messcherp en gas erop. De zaal leeft. Prima optreden.

Daarna een korte wedstrijdanalyse, podium leegmaken en spullen inpakken, en nog even het café in voor een flard Vanavond Niet Schat!, een pot bier en goede gesprekken met de harde kern. Leuk dat jullie er waren.

Foto: Matthieu van Lent
Foto: Matthieu van Lent

Kort na drie zijn we terug op ‘t Wild. De rest gaat naar huis, Ton en ik drinken nog een kop koffie (drie) en bespreken kleine en grote zaken van het leven. Om vijf uur thuis. Een mooie dag.

Er staan trouwens al foto’s op nothingelsematters.nl. Daar vind je ook meer informatie over het goede doel: Stichting Matchis.

08/03/2020

Ja, dan is het logisch dat je om acht uur wakker bent. Gelukkig lukt het uiteindelijk om nog wat slaap te vatten. Rustig dagje. Nazorg op de socials. Vogelkooitjes in de lak. Nieuw strijkijzer bij ‘buren’ in een andere straat (!) opgehaald. En dit.

Aan het einde van week #10

Het 5 km schema zit er dus na negen weken op, met een lichte anticlimax doordat ik de ‘wedstrijddag’ heb laten lopen. Die komt komende week wel. En dan gat ik meteen door, of herhaal deze training, of zoiets. Ik kreeg er gisteren bijna een nieuw wedstrijddoel bij, maar ik ben die dag al bezet. Volgende keer.

Ja, en dan de zorgelijke ontwikkelingen rond het coronavirus. Voor mezelf maak ik me niet veel zorgen, voor mijn pa iets meer, voor een vriendin vrij veel. En voor ons allemaal ook wel. Maar het blijft gissen waar dit gaat eindigen.

Komende week staat er in ieder geval een ingelast ritje op de Parts Pro bus op de planning. Daarnaast wat werkdingen. En als het weer het toelaat, zou er een middagje onkruid wieden bij kunnen komen. Of de deur uit, als dat nog mag…

Hoe dan ook, de zon gaat uiteindelijk weer schijnen.

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse