Niet alles is zwart-wit

De week #48: Aftellen naar…

In juli 2017 ben ik begonnen met hardlopen. Om een beeld te houden van de voortgang (en als stok achter de deur) houd ik sindsdien de trainingssessies in deze wekelijkse afleveringen bij. Inmiddels is het ook een kapstok voor andere zaken en gebeurtenissen.

Aan het begin van week #48

Na een drukke week met wat te veel hooi op de vork, tijd om een paar projecten af te ronden en misschien iets nieuws op te starten. Oefenen voor het optreden van zaterdag met The Nowhere Boys. Repetitie met YTMIDM. En tijd om me wat te ontspannen. Hardlopen, dat ook.

RULE NUMBER ONE:
FUCK WHAT THEY THINK

25/11/2019

Er staat een boel op het lijstje. Eén voor één, stap voor stap.

Het is prima weer, er liggen twee flinke stapels met snoeiafval, dus karretje laden en op naar de milieustraat. En nog een keer! Ik ben geen ster in het achteruitrijden met een aanhanger, zeker als die aanhanger niet in de spiegels te zien is. Regel nummer één is hier van toepassing.


Vandaag kwamen de laatste benodigde componenten voor een paar pedaalbouw projectjes binnen. Iets voor de donkere dagen voor kerst. Met enig chagrijn heb ik vandaag ook een order gecanceld: de componenten voor enkele cable looms die ik wil gaan maken, blijven mij te lang weg. Al heeft ook dit geen haast, twee weken is lang genoeg om een order verzendklaar te maken. Zelfs in China.

Aftellen naar zaterdag #1

Oh man… Omdat ik vorige week een paar keer zat te knoeien met partijen die eigenlijk niet zoveel moeite zouden mogen kosten, heb ik besloten om de breaks, solo’s, zang en de rest staande te oefenen. De hoek is anders als ik zittend oefen (ja, er komt veel bij kijken). Gisteren had ik vrij weinig last van mijn schouders. Vandaag des te meer, zeker na anderhalf uur oefenen. En ook mijn vingers hebben het afgelopen zaterdag flink te verduren gehad. Rauw en stroef. Auw!

26/11/2019

Run #342
08:30u: Basis run 3,9 km – 22:30 min. –
Route De Linie – 9C, grijs
Twee weken? Dan mag het onderhand wel weer! Het kost even om de gang te pakken te krijgen. Daarna gaat het beter. We zijn er weer!
Gemiddelde snelheid: 5’46”/km

The long and winding road
That leads to your door
Will never disappear 
I've seen that road before
It always leads me here
Lead me to your door
“I’ve seen that road before”

O ja, de strijk.

Aftellen naar zaterdag #2

Hoe mijn avond eruit zag? Nou, ik heb een kleine drie uur lang Beatles-liedjes zitten doornemen. Deels zoekend naar andere manieren om die hoge tweede stemmen en koortjes te zingen, want ja hoor, beetje keelpijn. En al die gitaarpartijen in mijn vingers proberen te krijgen. Stiekem zijn die partijen best lastig. Aan het eind van deze week heb ik meer eelt op mijn vingers dan eelt op mijn ziel. En dat is best een prestatie!

En even contact met een goede vriendin.

Hoe was jij toen je 17 was?

Beste plaat van dit jaar.

27/11/2019

Dat “beetje keelpijn” is inmiddels “keelpijn”. Er valt niet langer aan die verkoudheid te ontsnappen. Dus dan er maar aan toegeven en zo snel mogelijk door de verschillende fasen heen zien te komen. Hopelijk kan ik zaterdag gewoon zingen en zo.

Aftellen naar zaterdag #3

Ik laat de repetitie met YTMIDM schieten. Niets forceren nu. Het geeft me ook wat ruimte voor mijn Beatles huiswerk. Zingen lukt, maar die partijen ken ik, hoef ik niet te oefenen. Dus loop ik de moeilijkere gitaarpartijen nog eens door. Normaal gesproken zou ik me daar niet druk om maken. Maar bij een aantal van die Beatles liedjes zijn de solo’s net zo “definitief” als de zanglijnen.

Ik maak me wel wat zorgen over de algehele voorbereiding. Drie repetities om meer dan 50 liedjes (verdeeld over die drie repetities) te oefenen, met een andere drummer, een extra toetsenist, en een aantal gasten, vind ik karig. Als dat maar goed gaat…

28/11/2019

Sterren komen
sterren gaan
Alleen Elvis blijft bestaan
Mia heeft nooit afgezien
Ze vraagt
Kun jij nog dromen

Mia – Gorki

Regen. De hele dag. En binnen heeft de keelpijn plaats gemaakt voor gesnotter. Ik zit op schema. Ik verwacht dat morgen de moeilijkste dag wordt, als de holtes vol zitten en het gekuch begint. En dan zaterdag nog wat gebulder en zelfbeklag. Zolang ik maar kan zingen.

Het lukt redelijk om me door de dag te worstelen. Werk leidt af.

Aftellen naar zaterdag #4: Repetitie met The Nowhere Boys & Friends

Het liefst zou ik op de bank gaan liggen, maar dit is een gevalletje “het-mot-mar”. Dus om zeven uur naar Breda, opbouwen en wachten op wat gaat komen. Het is een wat rommelige avond, met gastmuzikanten, zangers en zangeressen, en zoeken naar wie wat gaat doen. Tegelijkertijd klinken veel liedjes bij de eerste en tweede doorspeel een stuk grootser en meer als een bandje dan ik had gehoopt. Ben benieuwd hoe dat zaterdag gaat zijn.

Waarschijnlijk ben ik één van de weinigen uit West Brabant die nog niet met Jan de Bruijn samengespeeld had. Nou, die kan ik nu ook afvinken.

En ik ben mijn lievelingscapo kwijt. Een ding van een tientje of zo. Maar handiger dan al die ingewikkelde klemmen en andere dure dingen. Misschien heb ik ‘m bij het afbouwen in Lith ergens laten liggen. Misschien ligt ie nog op mijn versterker. In de kist. In ‘t Wild. Waar ik niet ben.

29/11/2019

View this post on Instagram

Remembering George

A post shared by George Harrison (@georgeharrisonofficial) on

Ik had willen gaan lopen. Het gesnotter en gekuch weerhoudt me.


Vandaag of morgen gaat het gebeuren: iemand begint te zwetsen over immigranten zus, vroeger alles beter zo, traditie dit, onze cultuur dat, en dan ga ik er met gestrekt been in. De kolder die uit de monden van de FvD-ers, PVV-ers en andere uitsluiters en onverdraagzamen komt, vraagt erom. Vandaag bij het ontbijt Nanninga en bij de avondsluiting Baudet. Geen oplossingen, alleen maar wijzen en anderen de maat nemen. Gat-ver-dam-me!

Ondertussen in de echte wereld:

Enfin, deel twee van het winterklaar maken van de tuin zit er ook op. Deze rol is mijn rol beperkt tot thee zetten en “doe maar” en “hoeft niet” zeggen. Veel meer zinnigs komt er trouwens tussen het gehoest en gesniffer niet uit.


Groot nieuws uit Suriname: Bouterse tot 20 jaar veroordeeld voor de Decembermoorden. Dat we dat bijna veertig jaar na dato nog zouden meemaken. Ik ben benieuwd naar het verdere verloop. Het laatste dat Suriname kan gebruiken, is een nieuwe strijd tussen de politieke stromingen.

30/11/2019

Nieuwe snaren op de gitaren. Pak in de zak. Spullen in de bus. Nog niet in topvorm, maar we doen het ermee. Op naar Rijsbergen.

Optreden The Nowhere Boys & Friends – Koutershof, Rijsbergen

The Nowhere Boys & Friends - Koutershof, Rijsbergen 30/11/2019 foto: Raymond Merkx
foto: Raymond Merkx
The Nowhere Boys & Friends - Koutershof, Rijsbergen 30/11/2019 foto via Bart Donkers
foto via Bart Donkers
The Nowhere Boys & Friends - Koutershof, Rijsbergen 30/11/2019 foto: Raymond Merkx
foto: Raymond Merkx

Het zag er mooi uit.

01/12/2019

Om tien uur op. Hoesteproest. Wie weet. Ik ga vandaag even helemaal niets doen. Een bankdag. De F1 Grand Prix van Abu Dhabi, de laatste van het seizoen.

Wakker gebleven. Ongeveer. Weinig spanning. En de spanning die er was (in het middenveld), werd niet voldoende in beeld gebracht.

geëmbed van formula1.com
geëmbed van formula1.com

Ik vind het nog steeds lastig in te schatten hoe “groot” Lewis Hamilton is. Hij is errug goed. Maar hij rijdt ook al vanaf zijn debuut bij teams met de beste wagen. Zou hij met een mindere wagen ook een titel kunnen halen?

Aan het einde van week #48

Even geen Beatles meer. Even geen repetities meer. Even geen aftellen meer. Tijd voor wat andere dingen. En eens goed nadenken.

Van hardlopen is weinig gekomen. Dinsdag? Zou zo maar eens kunnen.

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse


Fuck all that
We’ve got to get on with these