Laat me niet lachen

De week #37: Laat me niet lachen

In juli 2017 ben ik begonnen met hardlopen. Om een beeld te houden van de voortgang (en als stok achter de deur) houd ik sindsdien de trainingssessies in deze wekelijkse afleveringen bij. Inmiddels is het ook een kapstok voor andere zaken en gebeurtenissen.

Aan het begin van week #37

Deze week staat in het teken van de tandarts. Ja, alweer. Nu voor die andere kies. Hopelijk komt er nu een eind aan negen jaar pijntjes, ontstekingen, wel/niet behandelen, ingrepen en andere ellende. Prima gebit. Op twee kiezen na.

Gelukkig heb ik deze week geen afspraken of verplichtingen, dus kan ik indien nodig wat tijd vrijaf nemen. Hetzelfde geldt voor het sporten. Even niet.

For a forest to be green, each tree must be green

Maharishi Mahesh Yogi

Zondagavond gekeken naar de eerste aflevering van “Brieven aan Andalusië“. Weer al zo’n mooie reisserie, zowel inhoud als vorm. Nederland 2, half 9. Aanrader.

09/09/2019

Terwijl ik me buig over een mail die vandaag of morgen naar een ‘klant’ gaat, realiseer ik me dat ik mijn enthousiasme voor dit geouwehoer aan het verliezen ben. En voor het ontbreken van continuïteit en een vast inkomen. En van dat alleen zijn begint de charme ook af te raken.

10/09/2019

Run #318
08:00u: Basis run 5,1 km – 30:25 min. –
Route De Linie – 5C, lichtbewolkt
Brrr… Gepast tempo. Gaat goed. Korte stop bij 3,5km. En door. Tevreden.
Gemiddelde snelheid: 5’58”/km

Klein leed: Ingreep #2

NB Als je niet van tandartsverhalen houdt, sla dan dit hele blauwe stuk maar over.

Terugkerende lezers weten inmiddels van mijn getob met twee kiezen. De ene kies is drie weken geleden onder handen genomen. Hoewel af en toe gevoelig (litteken) lijkt die ingreep verder geslaagd. De andere kies is een voortslepend drama, waaraan vandaag hopelijk een eind komt.

Wat voorafging: in 2010 is een stuk van de kies afgebroken. De kies kon worden opgelapt. Kort daarna bleek er een wortelkanaalontsteking in diezelfde kies te zitten. Kies opnieuw open, wortelkanaalbehandeling, kies weer opgelapt. Maar daarna is de kies altijd onrustig gebleven. Een combinatie van litteken, klemmen en spanning (stress – kaakspieren overbelast, jaartje orofaciale fysiotherapie), tegendruk van onderliggende kies, etc.

In 2015 kreeg ik een ontsteking aan het kaakbeen, op datzelfde punt. Waarschijnlijk een gevolg van het voorgaande. Het bleek dat we daar net op tijd bij waren, want de ontsteking had ook het bot bij mijn neusholte aangetast. Het was een flinke ingreep. Maar daarna namen de klachten vrij snel af.

Tot de kies een paar maanden geleden weer gevoelig werd. Iets leek ontstoken. Maar wat? De tandarts was voorzichtig, er was weinig te zien op de foto’s, en hij adviseerde om het nog even aan te kijken. De rest van mijn gebit, mijn tandvlees en mijn kaak prima in orde zijn. Alleen die ene kies. En naar later bleek die andere kies.

Goed, ik heb het wat tijd gegeven. En in eerste instantie werd het ook even rustiger. Maar de ontsteking bleef terugkomen. Niet zodanig dat het een acuut probleem was (lees: niet zo’n pijn als die andere kies). Maar het vreet energie. En er moest iets aan gebeuren. Aanvankelijk zou dat drie weken terug gebeuren, maar daar kwam die andere tussendoor.

Vandaag is het dan zover. De ellende wordt veroorzaakt door die ene wortel van eerder, aldus de tandarts. Die wortel is nu via de buitenkant van mijn tandvlees van de kies losgemaakt en uit het bot verwijderd. Er is ook wat aangetast bot weggehaald. Maar gelukkig in de verste verte niet zo ingrijpend als in 2015. Vervolgens is de hele boel gehecht, en dus zit ik met een flinke klos touw in mijn mond. Het is in ieder geval gegaan zoals het hoort te gaan. Tandarts tevreden, Tal tevreden.

Enige complicatie is dat de wonden zo kwetsbaar zijn dat het nog uren is blijven nabloeden. Harder dan gewenst. En dus aan het eind van de middag nog even terug. Tandarts wilde voor de zekerheid kijken. Maar het is oké. Bloeden mag, kennelijk. We kijken het even aan. Voorzichtig. Vanavond maar niet eten.

Overigens vrijwel geen pijn. Voor de zekerheid voor het slapen gaan wel een pijnstillertje.

Komende weken tweemaal daags spoelen met Perio-Aid Active Control. En over twee weken terug, controle, de hechtingen (voor zover ze er dan nog in zitten) eruit, en dan is het hopelijk klaar met die ellende. Dure grap. Prima gebit. Op twee kiezen na.

11/09/2019

Zowaar een rustige nacht. Geen pijn, geen bloed, geen verdoving. Er worden vanochtend tegelbladvangers op het dak geplaatst, dus om zeven uur op voor de ochtendrituelen. De dakmeneer is er vroeg bij en het klusje is snel geklaard.

Verder gaat alles de komende dagen voorzichtig: gapen en geeuwen, eten en kauwen, drinken, tanden poetsen, tillen, lachen, etc. Dat spoelen is bwegh. Het eindje van een hechting bij mijn gehemelte is stik irritant. En het lachen gaat als een boer met kiespijn. We komen er wel. Allemaal klein leed.


Mail verstuurd. Mail ontvangen. Ik stel me niet professioneel op, of zoiets. Laat me niet lachen!

De broer komt afscheid nemen. Vakaasie! Op naar de Dolomieten. Da’s het betere werk!


Daniel Johnston

Vandaag overleed Daniel Johnston. Ik ga er gemakshalve vanuit dat je hem niet kent. Kort samengevat: Daniel Johnston was een manisch depressieve, schizofrene man die grote delen van zijn leven doorbracht in psychiatrische instellingen, een geval apart die (dat?) leed onder verschrikkelijke angsten en periodes van agressie, een dwangmatige liedjesschrijver wiens teksten direct uit zijn getroebleerde brein kwamen, een cultfiguur die om -naar mijn mening- niet geheel zuivere redenen geroemd wordt. Een vreemde snuiter.

Maar misschien mis ik iets. Dat zou kunnen.

Een jaar of tien terug zag ik de documentaire “The Devil and Daniel Johnston“. Het was een lange en ongemakkelijke zit. Want hoewel Johnston als een (miskend) genie wordt geportretteerd, zijn het toch vooral zijn mentale ‘problemen’ die de boventoon voeren. Het is een portret van een psychiatrisch patiënt die af en toe op proefverlof mag. Ramptoerisme, apies kijken, de keizer en z’n kleren, zoiets.

Johnston wordt vergeleken met Brian Wilson. Dé Brian Wilson, die ook zijn hele leven te kampen heeft met psychiatrische problemen, en toch gezien mag worden als één van de grootste songschrijvers van de 20e eeuw. Het verschil is dat Wilson, ondanks zijn vele problemen (en tientallen jaren van misdiagnoses), redelijk kon en kan functioneren. En dat Wilson’s muziek niet lijdt onder de stemmen in zijn hoofd, maar juist de rust en helderheid brengt waaraan het hem verder zo vaak ontbreekt.

Daniel Johnston’s muziek is een weergave van de hel waarin Daniel Johnston’s geest zich beweegt. Wat niet helpt, is dat Johnston’s zang schril, dun en niet echt toonvast is, zijn liedjes vaak zeurderig, rommelig en onaf zijn, en hijzelf vooral eigenaardig is. Ontoegankelijk. En pijnlijk om te horen.

Maar ja, dan heb je dit bijvoorbeeld. En da’s dan weer mooi (ondanks de tekst):

Als er dan al een vergelijk te maken is, dan denk ik aan de neergang van Syd Barrett. Of John Frusciante‘s heroine/methadon periode. Wild Man Fischer. Roky Erickson. En ik moest ook denken aan de briljante maar ook behoorlijk verontrustende documentaire “Crumb“, over de illustrator/tekenaar R.Crumb en dan vooral diens ‘vreemde’ broers Charles en Maxon.

Hi, How Are You Daniel Johnston?” is een korte documentaire uit 2015, gemaakt door Gabriel Sunday en mogelijk gemaakt door Mac Miller en Lana Del Rey. Het poogt een beeld te schetsen van hoe het er in het hoofd van Johnston aan toe gaat.

Goed, terug naar wat me dwarszit. Wat doe je als iemand in feite zijn eigen kunst is (laten we het werk van Johnston gemakshalve ‘kunst’ noemen). Of hoe ga je om met iemand wiens kunst voorkomt uit zijn ‘gekte’. Mag je die kunst los zien van psychische of psychiatrische problemen, ziekte of beperking van de maker? Wanneer is het therapeutisch, wanneer is het geschikt voor het publiek? En wanneer wordt het exploiteren of uitbuiten? Ik weet het niet. Ik heb er moeite mee.

12/09/2019

Goh, zo veel last als ik na die vorige ingreep had (vooral kaakspieren), zo weinig merk ik van deze. Het is allemaal gevoelig, dat wel. Het tandvlees is rauw en nog opgezet. En die hechtingen vervelen. Maar verder valt het mee. Hoera!


Hoe uitnodigend de tuin er ook bij ligt, op kantoor ligt er werk te wachten. En ik mag een paar dagen niet zwaar tillen, al denk ik dat de hechtingen het ondertussen wel houden. De tuin komt dit weekend wel.


Vanavond voor het eerst “Chantals Pyjama Party” gezien. Bepaald niet mijn genre tv, maar ik vind Chantal Janzen leuk en dan is zo’n programma ineens best te pruimen. Dat had ik trouwens ook met “Chantal Blijft Slapen“. Zelfs Waylon wordt sympathiek. En Famke Louise -van wiens bestaan ik wist, maar niet wat ze doet- blijkt een bescheiden maar vastberaden meisje met een goed verhaal, en een bizarre kledingsmaak. Kortom, ik heb zowaar een uur naar RTL4 zitten kijken. En dat gebeurt niet vaak.

13/09/2019

Misschien te vroeg gejuicht. Boven de behandelde kies zeurt het. En rond de hechtingen is het tandvlees geïrriteerd. Er is flink gehakt en gesneden, dus het was te verwachten. Nou ja, zolang het niet bloedt of klopt of pijn doet…

Een paar mailtjes, een fijn gesprek, de glimlach en nuttig werk.


Vanavond is het zover: bandbespreking. Goed gesprek, goede plannen, goed gevoel. Er gaat iets veranderen, helaas. Daarover later meer. Voorwaartsch!

En wel ja, lekke band! Gelukkig bij Ton voor de deur, dus niet onderweg. Het is niet de eerste band die ik verwissel, maar de hulp van Luc en Edwin is welkom. Geen F1-pitsstop, maar toch best een snelle bandenwissel. Dat ‘een paar dagen niet tillen’ is tijdelijk opgeschort.

14/09/2019

Sporten? Ik doe het nog even rustig aan. Komende week weer, denk ik.

Gisterenavond al gevoelig, vandaag pijnlijk: rond de hechtingen lijkt het niet goed te zitten. Aan het eind van de middag wordt duidelijk wat er aan de hand is: de hechtingen zijn aan het oplossen en de eerste stukjes komen los. Meteen is de pijn minder. En wat er nog is, voelt als een aft (bekend terrein). Dat trekt wel weg.

Lachen doet nog wat pijn, zingen gaat nog wat lastig. Maar ik kan weer zonder pijnscheuten eten. En het bijna onophoudelijke zeuren is weg. En dat is lang geleden.

God bless Brian Wilson

En wel hierom:

15/09/2019

De tuin in.


Aan het einde van week #37

Nou, dat was me het weekje weer wel. Klein leed. Komt goed.

Tot gauw!

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse


The (first) Four Lies Of The Devil
The first lie of the Devil: tomorrow!
The second lie of the Devil: there’s nothing you can do!
The third lie of the Devil: it’s all up to me!
The fourth lie of the Devil: it’ll take care of itself!

R.Fripp