Ik wou dat je hier was...

De week #25

In juli 2017 ben ik begonnen met hardlopen. Om een beeld te houden van de voortgang (en als stok achter de deur) houd ik sindsdien de trainingssessies in deze wekelijkse afleveringen bij. Inmiddels is het ook een kapstok voor andere zaken en gebeurtenissen.

Aan het begin van week #25

Ik loop deze weken zonder trainingsschema. Rondjes van circa vijf kilometer en misschien af en toe een speed run. Als en wanneer ik wil.

Deze week geen plannen, buiten een repetitie met YTMIDM. Een paar dingen regelen. Wat rust pakken.

De wens
is de vader
van de gedachte

Tegeltjeswijsheid

17/06/2019

Zoals ik in de vorige aflevering schreef, ik voel me niet helemaal jofel. Wat er precies aan scheelt weet ik niet. Buik van streek, hoofd wollig, onrustig, moe, last van mijn kaak.

Dat laatste is inmiddels een punt van zorg; het is exact boven de kies waar een jaar of negen terug een stuk van afbrak en waar ik na herstelwerkzaamheden en een daaropvolgende wortelkanaalbehandeling altijd een beetje last van ben blijven houden (‘littekens’), en precies op de plaats waar een paar jaar terug via een pittige ingreep een sluimerende ontsteking van mijn kaakbot is weggehaald.

Achilles zijn hiel, Tal zijn kies.

Een ontsteking zou al die andere dingen kunnen verklaren. Oorzaak en gevolg. Het lastige is dat ik er ‘s ochtends nauwelijks iets van merk. In de loop van de dag/avond wordt het gevoeliger en een beetje opgezet. En een bultje op het tandvlees. Da’s nooit goed. Maar geen pijn, geen bloed, geen vieze smaak. Het zeurt. Enfin, ik heb het een tijdje aangekeken. Morgen naar de tandarts.

De dag zelf? Stil. Administratie en betalingen. Projectadministratie. Terugbladeren.

18/06/2019

Het was een drukke nacht. Un peu chagrijnig. Et un peu nerveus, vanwege de perikelen met mijn kaak.

Desondanks: de glimlach. Weliswaar van een boer met kiespijn, letterlijk en figuurlijk, maar toch. Met dank.

Goed voorbeeld doet goed volgen
Goed voorbeeld doet goed volgen

Oké, de tandarts: paar vragen, foto’s, beetje prikken, beetje gejotter. Ja, er zit een ontsteking. Geen grote. Maar hoe en wat blijft gissen. Na die ingreep is het bot en weefsel goed hersteld. Dus dat lijkt niet het probleem te zijn. En de rest van mijn gebit en mijn kaak ziet er ook goed uit. Weliswaar is het tandvlees hier en daar een beetje onrustig, maar daar kan het niet aan liggen.

Er zijn twee mogelijkheden: óf er zit een (niet zichtbaar) verticaal scheurtje in de kies waardoor hij telkens opnieuw blijft vervelen, óf het tandvlees is ontstoken geraakt. Als het laatste het geval is, is het vooralsnog een kwestie van goed verzorgen, voorzichtig poetsen (borstel op de kies, kies voor kies, de borstel het werk laten doen) en extra aandacht aan die kies en dat gebied geven. Als de kies zelf de oorzaak is, dan valt er na al het voorgaande weinig eer meer te behalen en gaan we voor een implantaat. Liever niet.

“Als het mijn kies was, zou ik er voorlopig niets aan doen. Geef het wat tijd”, zegt de tandarts. Even aankijken, goed verzorgen, en rustig blijven. Duim je met me mee?


Paul McCartney wordt vandaag 77. Zijn recente platen behoren tot zijn betere werk. Hij speelt nog altijd shows van 2½ uur aan een stuk, zonder het podium te verlaten, zonder te drinken, zonder te rusten. Goed, de stem is niet meer wat ie was. Maar hij is de Mozart van onze tijd, dus boeien… Hoera!

Paul McCartney - geëmbed van The Philadelphia Inquirer
Paul McCartney – geëmbed van The Philadelphia Inquirer

De repetitie met YTMIDM is vooral een gesprek over de toekomst geworden. Buiten, op het terras, met een kop koffie en met vrienden. Zomer! Weinig echt nieuwe dingen, wel wat duidelijkheid en een soort van plan. Een goed gesprek. We hebben ook nog wat gerepeteerd. En daarna het terras weer opgezocht. Veel muggen. Goede derde helft met kameraad Ton. Inclusief food for thought.

19/06/2019

Om half vijf klaarwakker, na een hallucinante droom. Rondje lopen, glas water. De tweede helft is iets rustiger.

Als ik klaarsta om te gaan rennen, begint het net te regenen. Zin om te gaan lopen. Maar een nat pak is ook weer zoiets. Even afwachten. Als het droog is, waag ik het erop. Een paar kilometer verderop hangt een dreigende onweersbui. En in de verte dondert het. We zien wel.

Run #295
08:45u: Basic run 3,0 km – 16:44 min. –
Route Witteweg – 21C, onweer
Echt de polder in ga ik maar niet; weinig beschutting. Al snel zie ik dat de donkere wolken gestaag mijn kant opkomen. Dus de route gaat langs de hoeren en met het gas erop weer naar huis. Jammer dat het maar drie kilometer is, want wat ik al zei, ik heb er zin in. Als ik net thuis ben, is er donder, bliksem en een plens water.
Gemiddelde snelheid: 5’29”/km

Een lek in het warmwatercirculatiesysteem*. WTF?
(Dit huis… Kopen?)

* 21/06/19: Kapotte pakking in een koppeling. Leek opgelost, lekt nog een beetje. Zucht…
(Doe maar een bod)

Over de kaak: gisterenavond, onderweg naar ‘t Wild, was het bultje er ineens niet meer. Het gevoelige gebied werd vrij snel daarna minder gevoelig. En nu is het rustig. Geen idee hoe en wat. Ik juich nog niet, dat komt over een paar dagen. Ondertussen poets ik voorzichtig, met aandacht, en hoop op het beste.

American Dream

Er staat een aardig artikel in de Volkskrant: Touren in Amerika. Ik ken deze verhalen ook, zowel van Europese bandjes als de inheemse bandjes. Zo was het in de jaren zestig, en zo is het nu.

“Nederland staat bekend om zijn gastvrijheid bij zalen. Wilt u nog wat handdoeken? Een warme douche? Een kamer voor yoga-oefeningen? Het wordt geregeld. In Amerika is het spartaanser. Veel Amerikaanse zalen verwarren de term kleedkamer met ‘schoonmaakhok’, ‘drankopslag’ of ‘parkeerterrein’. Als band krijg je twee drankbonnen per persoon, een bank waarin je wegzakt en misschien een deur die dicht kan.”

Corto Blommaert

Of Corto speelt in andere zalen dan waar ik doorgaans verkeer(de), of ik heb onbedoeld in een Nederlands deel van Amerika opgetreden. Ik denk het eerste. Of tijden zijn veranderd. In Nederland. Vergeet niet dat in Amerika bandjes gerust een dag in zo’n krakkemikkig busje zitten om voor 50 dollar de man in zo’n zaaltje te spelen. En terug. En dat zijn niet per se beginnende bandjes.

“Touren is gewoon keihard werken (of ‘investeren’).”

Corto Blommaert

Keihard werken, ja. Investeren, nee. Noem mij één Nederlands bandje die in Amerika zijn doorgebroken. Echter, laat dat je op geen enkele wijze weerhouden. Misschien is jouw bandje wel die uitzondering. Je kunt het altijd proberen. Het is een avontuur, het is leergeld, je maakt vlieguren, je leert elkaar erg goed kennen, en je hebt sowieso een goed verhaal.


Film du jour
Sicario (2015)

Spannend, grauw, kil. Met glansrollen van Emily Blunt (is me nog nooit tegengevallen) en Benicio del Torro, over de American War on Drugs™. Een weinig vrolijkstemmend thema. Dijk van een film.

Sicario - geëmbed van imdb.com
Sicario – geëmbed van imdb.com

Hopla! Twee USB sticks met een goede 1500 foto’s van het MKB jubileum weekend om uit te zoeken. Leuke foto’s, mooie mensen. En geen enkele foto waar ik op sta. Wat -onbedoeld- aansluit bij hoe ik me -onbedoeld- die avond voelde.

Ik wou dat je hier was

20/06/2019

Oh god, ook nog koud water onder de douche. De waakvlam van de boiler blijkt uit te zijn. Vreemd.

Gisterenavond toch nog weer wat last van de kaak. Vandaag is het rustig. Vingers gekruist.


De geniale en getroebleerde Brian Wilson is jarig. Als Macca de Mozart van onze tijd is, dan is Wilson de Bach, Beethoven en Gershwin van onze tijd. Van die fantastische stem is weinig meer over. In hoeverre de man nog muziek in zich heeft, is al decennia lang een goed bewaard geheim. Hij speelt nog live (nu trouwens niet), duidelijk tegen zijn natuur. Ik gun hem rust, de rust die hij broodnodig heeft, de rust die hem helaas niet gegeven is. Hij heeft genoeg gegeven.

God only knows what I’d be without you

Brian Wilson - geëmbed van instagram.com
Brian Wilson – geëmbed van instagram.com

WK Voetbal
NED-CAN: 2-1. Het is misschien nog niet overtuigend, maar de cijfers liegen niet: negen uit drie. Op naar de volgende ronde. Japan – die kunnen ze hebben!


40 minuten zitmeditatie
In het donker. Ogen dicht. Ontspannen. Stilte. Aandacht naar de ademhaling, naar het lichaam, naar geluiden, naar gedachten, naar gevoelens en gemoedstoestand. Dan loslaten, zitten zonder doel, in het moment, in volledige aandacht. De theorie…

21/06/2019

Run #296
08:00u: Basic run 5,2 km – 29:59 min. –
Route De Linie – 13C, bewolkt
Hard werken, na een vlotte start. Ik voel de kracht (“Feel the force, Luke“) maar ook vermoeidheid en onrust. Flink harken.
Gemiddelde snelheid: 5’45”/km

Zorgelijk nieuws op wat een mooie dag had moeten worden.

Ik weet niet wat ik erger vind: dat de telefoon gaat of dat de telefoon zwijgt. Als een paar uur later de telefoon gaat, zijn het goede berichten. Gelukkig…


Een paar dingen op een rijtje gezet. Op persoonlijk vlak en in wat algemenere zin. Proberen het positieve de boventoon te laten voeren, te berusten in wat voor het negatieve zorgt. En dan zelf ook maar afstand nemen.

22/06/2019

Luie zaterdag.

Contact spray is voor krakende pots wat glijmiddel is voor uhm, voor ahem, je weet wat ik bedoel. Met andere woorden, voor beter contact gezorgd. En nu ik toch bezig ben met mijn pedalboard, ook even prutsen met klittenband.

ZEST

ZEST Magazine - Kompas Financiën

Leuk project voor Kompas Financiën: ZEST Magazine. Ik (Studio Tal) heb de teksten en redactie van de artikelen van Kompas verzorgd, de contacten met de uitgever gevoerd, en me er verder waar nodig tegenaan bemoeid. En nu ligt ZEST Magazine bij de Nh1816-klanten van Kompas op de deurmat (en hopelijk lees- of tuintafel).

Mooi geworden. Superblij met het eindresultaat!

De dag sukkelt op het gemak voorbij.

23/06/2019

Wat aan de late kant. Ik had om acht uur echt geen zin. Achteraf was het beter geweest om zin te maken. Als ik klaarsta is het al 23 graden.

Run #297
10:00u: Basic run 4,0 km – 23:06 min. –
Route Witteweg – 23C, zon
Ik vergis me in de afstand, dacht dat het vijf kilometer zou zijn. Het gaat oké. Wel net als vrijdag harken. En warm!
Gemiddelde snelheid: 5’46”/km

Met de hittegolf van komende week en vijf dagen achter het stuur voor de boeg, en omdat ik met dit weer levend verbrand, is de schaduw vandaag mijn vriend. De schaduw is mijn vriend; een mooie zin.

F1 Frankrijk: middagdutje.

Aan het einde van week #25

De week is anders verlopen dan verwacht. Gedoe met de kaak (nog niet over). Andere fysieke ongemakjes. En wat onrust in het hoofd. Geen gemakkelijke week. Ik doe mijn best. Excuus voor het zelfbeklag.

De komende twee weken neem ik mijn alter ego van Parts Pro invaller weer eens aan. Vroeg opstaan, kilometers vreten, hard werken, en ‘s avonds mijn ‘eigen’ werk. Repetities met de Nowhere Boys en YTMIDM. Volgend weekend een trouwerij met optreden. Een paar drukke weken. Inclusief begin volgende week de moeder aller hittegolven. Gelukkig zit er airco in die bus. En stroomt er water uit de kraan. Hopelijk lukt het om er een paar runs tussen te foefelen. Anders pik ik het daarna wel weer op.

Tot gauw.

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse