Stilte, juist als praten nodig is

De week #21

In juli 2017 ben ik begonnen met hardlopen. Om een beeld te houden van de voortgang (en als stok achter de deur) houd ik sindsdien de trainingssessies in deze wekelijkse afleveringen bij. Inmiddels is het ook een kapstok voor andere zaken en gebeurtenissen.

Aan het begin van week #21

Geen grote plannen deze week. Sport, repetitie, werk, misschien Den Haag. En ontspannen. Want ik voel onrust, al een tijdje. Tja.

NB Hieronder volgt een flinke lap tekst, ondanks schaven en schrappen. Dat je het weet.

You’ve got sadness in you, I’ve got sadness in me – and my works of art are places where the two sadnesses can meet, and therefore both of us need to feel less sad.

Mark Rothko

Film du jour

Al kijk ik niet al te veel tv in het algemeen of films in het bijzonder, ik houd van allerlei soorten films; psychologische thrillers, science fiction, klassieke drama’s, romantisch geneuzel, moeilijke cinema, spaghetti westerns, spionagegedoe, knøkfilms, absurdistische humor, noem maar op. Als het maar goed is. En alles met Monica Bellucci.

De Meimaand Filmmaand staat dit jaar geheel in het teken van ‘helden‘. Heldenfilms dus. Of ze bij Veronica onder ‘helden’ hetzelfde verstaan als wij normale stervelingen, valt aan het lijstje films te betwijfelen. Maar goed, veel actie, veel effecten, veel bombasme, en ongetwijfeld bizar veel dooien. En science fiction, superhelden, en een allegaartje van soldaten, huurmoordenaars en advocaten.

Anyway, voor alle soorten science fiction installeer ik mij graag voor de buis, en ook voor dit soort onzin-films heldenfilms. Alleen heb ik al aardig wat van de films van deze maand gezien. Inclusief de zogenaamde premières. Da’s dan weer jammer.

Suicide Squad

Zondagavond (19 mei) staat de DC Comics film “Suicide Squad” op de agenda. Eentje in de categorie ‘vorm boven inhoud’. In lijn met die “Superman v Batman” film van vorige week. Flinterdun verhaal, weinig humor, armoedig script. Gek genoeg is het begin veelbelovend. Maar snel daarna is het een warrige dreutelfilm. Geweld om de actie. Bij gebrek aan iets anders.

Hoe Cara Delevingne in deze film terecht is gekomen, weet ik niet. Deze rol, of beter, zelfs deze rol is te zwaar voor haar. En Jared Leto‘s Joker was ook niet best. Will Smith deed een willsmithje. Eigenlijk alleen Margot Robbie kwam goed uit de verf; Harley Quinn is een interessant character.

En toch heb ik ‘m afgekeken. Want verstand op nul kan af en toe best fijn zijn.
2½/5

Suicide Squad film poster - geëmbed van imdb.com
Suicide Squad – geëmbed van imdb.com

Na “Suicide Squad” volgde trouwens “Sucker Punch“. Heb ik al eens gezien, duurt te lang, maandag op tijd op. Anyway, ik was vergeten dat de soundtrack prima was (Spotify).


20/05/2019

Vroeg wakker na een onrustige nacht. Hoop. Verlangen. Vragen waarop antwoorden uitblijven. Draaien en keren, in meerdere opzichten.

De GoT finale

Voor zover ik weet heb ik nog nooit een aflevering van “Game of Thrones” gezien. Geen idee of ik iets heb gemist. Ik zal het ook nooit gaan weten.


Baudet

Jezus, die Baudet. Ik heb zijn essay over Houellebecq’s werk en diens recente boek gelezen. En da’s hard werken, zowel inhoudelijk als qua woordkeuze. Kern van het verhaal: vrouwen terug naar het aanrecht, euthanasie en abortus verbieden, en als beschaving terug naar de negentiende eeuw. En dat dan verpakt in een boel pseudo-intellectueel zwetserij. Het zal wel weer op persoonlijke titel zijn, of een academische betoog waarvoor wij normale stervelingen te dom zijn, of hij verbergt zich achter het essay zijnde een recensie van Houellebecq‘s “Sérotonine“.

Baudet mag dan weer de vermoorde onschuld spelen, feit is dat hij met zijn eigen denkbeelden over de rug van Houellebecq’s boek (waarover ook nog wel het een en ander te zeggen schijnt te zijn – ik heb het boek niet gelezen) uitvent. Bovendien is dit geheel in lijn met zijn eerdere schrijfsels, uitspraken, voorstellen, fascistisch geflirt, innige banden met rechts-extremistische gekkies en de veelal achterlijke kolder die doorlopend uit ‘s mans welbespraakte mond rolt. De ware aard van het beestje. Stuitend om het zo op papier te zien.

De kritiek is dan ook terecht. Om zo onverbloemd zijn denkbeelden over vrouwen (en over onze moderne maatschappij) te lezen, blijft toch surrealistisch. Alsof je een fundamentalische haat-imam of een SGP-er hoort. Gek genoeg staan die denkbeelden voor een flink deel haaks op de standpunten van zijn partij (al weet je dat ook nooit zeker). Ik ben benieuwd hoeveel van de FvD stemmers zich achter deze nonsens scharen. En hoe bang we als maatschappij moeten zijn voor dit soort fundamentalisten.

Maar goed, in de aanloop naar de Europese Verkiezingen heeft Baudet zich handig in de schijnwerpers gemanoeuvreerd. Het leidt mooi af van de campagne. Net als dat zotte debat tussen Rutte en diezelfde Baudet, op verkiezingsavond, over een onderwerp waarover zowel de verkiezingen als Europa niet gaan.


Brussel

Ik heb het debat tussen Weber en Timmermans bij Nieuwsuur overgeslagen. Persoonlijk zie ik liever Timmermans als opvolger van Jüncker dan welke Christendemocraat dan ook.

Maar. Daar. Gaan. Deze. Verkiezingen. Niet. Over.

De voorzitter van de Europese Commissie wordt niet gekozen door ons, ook niet door het Europees parlement, maar door de Europese Raad. Dus door de regeringsleiders van de EU-landen (minimaal 72 procent van de lidstaten die ook minstens 65 procent van de bevolking van de EU moeten huisvesten). En dan moet de beoogd Commissievoorzitter een meerderheid van het Europees Parlement achter zich zien te krijgen. Inderdaad, iedereen maakt kans. En het wordt voor u bepaald.

21/05/2019

Niki Lauda is overleden.

Niki Lauda (2018) - Geëmbed van Schweizer Illustrierte
Niki Lauda (2018) – Geëmbed van Schweizer Illustrierte

Klaar voor de wedstrijd – 5 km
Dag 7: Herstel run 2,5 km | Gemiddelde snelheid: 7’30”/km

08:15u: Looptraining #282 – 3,1 km – 17:38 min. –
Route Witteweg – 10C, grijs
Na één kilometer is het even pittig, de rest gaat prima.
Gemiddelde snelheid: 5’41”/km

Arno Hintjens wordt vandaag 70 jaar, net zo oud als de betreurde Niki Lauda is geworden. Ik voel me oud, heel eventjes. En daarna ben ik weer een joch van 17 dat van niets weet en alles nog moet gaan ontdekken. In een iets ouder lichaam, dat wel…

Over leeftijd gesproken: pa (80) heeft vandaag van de huisarts de uitslag gekregen van zijn jaarlijkse check-up. Op vrijwel alle punten beter dan bij de vorige check-up. En die lijn zit er al een tijd in. Goed bezig!


Tijd is een abstract, ongrijpbaar concept. Ieder kent zijn eigen tijd. En die tijd kent verschillende snelheden. Vandaag twee jaar geleden, aan het eind van de dag, ging een knop om. Het lijkt veel langer geleden, terwijl het moment zelf me kristalhelder voor de geest staat. Een optelsom. Het stille afscheid. Het waren de eerste stappen. Het heeft mijn leven -vooral in positieve zin- veranderd.

De terugblik doet me ook denken aan een wake-up call waarover we spraken. De boodschap die half verstaan werd. Maar ook het verstommen van het gesprek, toen het moeilijk werd. De stilte, juist toen praten nodig was. Ach ja, tijd…

22/05/2019

Klaar voor de wedstrijd – 5 km
Dag 8:
Speed run 4x 400 meter (+2:00 min. rust) | Gemiddelde snelheid: 5’24”/km
07:30u: Looptraining #283 – 1,61 km – 07:38 (18:00) min. –
Route Brandestraat – 10C, zon
Vrijwel vol gas, zonder kapot te gaan. Strak tempo. Lekker zonnetje. Goed.
Gemiddelde snelheid: 4’43”/km

Tandarts. Een klein beetje schaafwerk om de druk op een kroon te verlichten. Verder alles okidoki.

View this post on Instagram

Hello… #flowers #bloemen

A post shared by Antal Adriaanse (@antaladriaanse) on

De glimlach.


Cees Schrama is overleden. Wie? Cees Schrama. Jazzmusicus, studiomuzikant, radiomaker en jarenlang de presentator van het North Sea Jazz Festival. Jazz was zijn grote passie. Van 1973 tot 2004 presenteerde hij het radioprogramma Sesjun. Maar ook in de popmuziek was Schrama een drukbezet man. Als studiomuzikant speelde hij toetsen op duizenden popnummers. Dat pianotje in “Venus”? Cees Schrama. “Malle Babbe”? Cees Schrama. “De Glimlach van een Kind”? Cees Schrama. Zijn boek “It don’t mean a thing – Leven met Jazz” is verplicht leesvoer voor iedereen. Een sympathieke man. Schrama kampte met suikerziekte. Hij werd 82.

Cees Schrama - Geëmbed van parool.nl
Cees Schrama – Geëmbed van parool.nl

Repetitie met YTMIDM. Als we de gebaande paden verlaten, zijn we vaak op ons best. Vijf nieuwe liedjes, en ze hebben het stuk voor stuk gehaald. Of we ze allemaal op 1 juni al spelen zullen we nog zien. Voorlopig heb ik goede hoop. Prettige derde helft.

Bijkomend voordeel van vanavond repeteren is dat ik dat partijtje inhoudsloos ver pissen tussen Rutte en Baudet niet kan zien.

23/05/2019

Klaar voor de wedstrijd – 5 km
Dag 9: Herstel run 2,5 km | Gemiddelde snelheid: 7’30”/km

07:45u: Looptraining #284 – 3,11 km – 17:38 min. –
Route Witteweg – 11C, zon
Missie: bier van gisteren eruit lopen. Resultaat: geslaagd. Snel begonnen, tempo vastgehouden. Lekker buiten. Rust in het hoofd. Tevreden en een goed gevoel.
Gemiddelde snelheid: 5’40”/km

Nou nou, het gaat er toch van komen: vandaag naar Den Haag. Snel wat lopende dingetjes afwerken, naar Zevenbergen om te tanken, en dan als de wiedeweerga door naar de Hofstad. De dubbeltentoonstelling met de werken van Erwin Olaf in het Fotomuseum Den Haag en het Gemeentemuseum Den Haag (tevens buren) duurt nog tot 16 juni. En die wil ik niet gemist hebben.

Wat ik het liefst wil laten zien, is een perfecte wereld met een barst erin. Ik wil het beeld verleidelijk genoeg maken om mensen mijn verhalen in te trekken, en dan een klap uitdelen.

Erwin Olaf

Ik ben vorig jaar al eens naar het Gemeentemuseum geweest. Toen was er niet meer genoeg tijd voor het Fotomuseum. Dat wordt mijn eerste adres.

Het Fotomuseum zoomt in op Olafs liefde voor het ambacht en de transitie die hij doormaakte van analoog werkende fotojournalist naar digitale beeldmaker en verhalenverteller. Bovendien brengt hij hier zo’n twintig foto’s bijeen van fotografen die een inspiratiebron voor hem vormden. Het Gemeentemuseum toont het vrije werk van Olaf vanaf het jaar 2000 tot aan zijn nieuwste series, waaronder de serie die hij maakte in Shanghai én zijn meest recente, nog niet eerder getoonde serie Palm Springs. Hier toont Olaf zijn fotografie als installaties, in combinatie met film, geluid en sculptuur.

Gemeentemuseum|Fotomuseum Den Haag – Erwin Olaf from Gemeentemuseum on Vimeo.

Een kleine tegenvaller in het Fotomuseum: een deel van het museum is niet voor publiek toegankelijk, in verband met twee nieuwe exposities die zaterdag a.s. worden geopend. Tal en timing…

Het (vroege) werk van Olaf is -hoewel veelal geënsceneerd en gedetailleerd- direct en rauw. Het duistere karakter dat Olaf’s oeuvre typeert, is met name in de werken die hier hangen duidelijk aanwezig. Dat wordt nog versterkt doordat het merendeel van de foto’s in zwart-wit is, met meer zwart dan wit. Olaf: “Ik heb me altijd geïdentificeerd met de buitenbeentjes, de nachtvlinders, de rebellen.

Serie: Squares (1983 - 1993)
Titel: Joy (1985)
Geëmbed van erwinolaf.com
Serie: Squares (1983 – 1993)
Titel: Joy (1985)
Geëmbed van erwinolaf.com

Het heeft iets ongemakkelijks om lang naar de vaak expliciete foto’s te kijken. En omdat deze tentoonstellingen goed bezocht worden, lopen er ook constant mensen om je heen. Af en toe hinderlijk en luid, lomp, of jong, giechelig, of gewoon aanwezig. Bovendien heb ik het na een paar foto’s van goedgebouwde jongens met joekels van -ahem- joekels ook wel weer gezien. Achteraf had ik de audiotour moeten doen; Olaf vertelt dan zelf over de foto’s.

Na een goed half uur heb ik het gezien. Op naar het Gemeentemuseum.

Wat een schitterend weer. Even lonkt het Scheveningse strand. Even.

Terwijl ik naar het Gemeentemuseum wandel, loopt ook een groep van zo’n vijfentwintig scholieren het museum in. Benieuwd hoe Erwin Olaf’s werk gaat vallen, zeker bij de tien of zo moslim meisjes. Maar niet benieuwd genoeg om dat af te wachten. Ik vind het al vervelend genoeg dat ik die vier drukke oudere vrouwen (“Ik ben een gek mens, hoor“) niet heb weten af te schudden.

In het Gemeentemuseum hangen grotere stukken, vooral vrij werk. Minder expliciet, op een andere manier donker, gedetailleerd, groots, soms beklemmend, kil. Veel symboliek. Verhulde en ingehouden emotie. In vrijwel al het werk van Olaf zijn twee ondertonen te herkennen: eenzaamheid en het verglijden van de tijd. Ook zijn meest recente serie “Palm Springs” (2018) laat dit weer op aangrijpende wijze zien.

Serie: Palm Springs (2018)
Titel: American Dream, Self-Portrait with Alex I (2018)
Geëmbed van erwinolaf.com
Serie: Palm Springs (2018)
Titel: American Dream, Self-Portrait with Alex I (2018)
Geëmbed van erwinolaf.com
Serie: Skin Deep (2014 - 2016)
Titel: Reclining Nude No. 7 (2014)
Geëmbed van erwinolaf.com
Serie: Skin Deep (2014 – 2016)
Titel: Reclining Nude No. 7 (2014)
Geëmbed van erwinolaf.com

Eén zaal heb ik trouwens gemist: het koninklijk kabinet. Nu ben ik bepaald niet koningsgezind, maar ik had die koninklijke portretten eigenlijk wel willen zien. Jammer.

Nu we er toch zijn… Er is in het Gemeentemuseum natuurlijk meer te zien dan alleen Erwin Olaf. De bovenste verdieping huisvest met de tentoonstelling “Ontdek het moderne” een aantal stukken uit de collectie moderne kunst. Een deel had ik vorige keer al gezien, een deel is nieuw. Picasso, Schoonhoven, Monet, Van Gogh, Bacon, Constant, Appel, Schiele, mooi spul. Alighiero Boetti heeft een eigen zaal, met kleurrijke borduurwerken. En het museum heeft met “Topfloor” een aantal kunstenaars de ruimte gegeven om een eigen expositie samen te stellen. Soms interessant, soms schouderophalen.

Mondriaan & De Stijl” is een doorlopende tentoonstelling, met Mondriaan’s “Victory Boogie Woogie” als meest bekende schilderij. Maar er is veel meer te zien; naast ander werk van Mondriaan hangen er schilderijen van Van der Leck, Van Doesberg, Huszár en gelijkgestemden, zijn er maquettes en tekeningen van Rietveld, Oud en Berlage, en van alles wat grofweg binnen De Stijl valt.

Ga voor meer foto’s naar mijn Instagram

Als ik richting koffie loop, zie ik dat er op de begane vloer een retrospectief is van de werken van het kunstenaarsechtpaar Katarzyna Kobro en Władysław Strzemiński. En dat is indrukwekkend mooi. Met name Strzemiński’s werk. Beklemmend. Aangrijpend. Hypnotiserend. Fascinerend. Blij dat ik dit gezien heb. En ik wil meer weten.

Na de koffie loop ik voor de zekerheid nog een rondje door de overige zalen op de begane grond. Klei en keramiek, houten objecten, Het wonder Van Delfts Blauw, wat losse dingen; mooi, lelijk, boeiend, saai, bekend, onbekend. Dan is het tijd om te gaan.

Iets na drieën rijd ik weg. Het is druk tussen Den Haag en thuis, zoals verwacht. Maar dat maakt niet uit. Het is een mooie dag.

Op weg naar huis meteen even langs het stembureau. Met het hoofd gestemd, niet het hart. En kennelijk was ik niet de enige, want de PvdA heeft goed en D66 slecht gescoord. Tja, dat krijg je als je samen met de VVD in ALDE zit. En een verkeerde kandidaat hebt. Het beste nieuws is dat -volgens de exitpolls- anti-Europa grond verliest. Met je boreale wereld…

24/05/2019

Mooi, ‘voor’ wint het van ‘tegen’. Hopelijk geldt dat ook in de andere Europese landen.

Film du jour

Jack Reacher: Never Go Back

De mens Tom Cruise is een onaangenaam heerschap, met zijn kritiek op psychiatrie, zijn vreemde gedrag en zijn betrokkenheid bij de Church of Scientology*. Koekoek! De acteur Tom Cruise maakt, al is het -zeker de laatste vijftien of zo jaar- doorgaans tamelijk eenzijdig wat ie doet, vrij aardige tot goede (actie)films.

De eerste “Jack Reacher” film was goed. Sterk verhaal, goed gespeeld, juiste tempo. Cruise is wat aan de korte kant (170 cm) voor het Reacher personage (195 cm), maar daar is aardig omheen gewerkt.

Jack Reacher: Never Go Back“, de tweede film in deze serie, is meer van hetzelfde, dus minder. Cruise oogt vermoeid, een beetje vadsig. Cobie Smulders (die een grote rol in een grote film verdient, nog nooit slecht zien acteren) en Danika Yarosh dragen de film net zozeer. Alleen zijn hun personages ook nauwelijks uitgewerkt. Het had allemaal wat scherper, wat pittiger gemogen. Maar voor een actiefilm op de vrijdagavond best te doen.
3/5

Jack Reacher: Never Go Back - Geëmbed van imdb.com
Jack Reacher: Never Go Back – Geëmbed van imdb.com

* De ‘Church’ of Scientology is een schimmige ‘religieuze’ beweging met sektarische trekjes, die gebruik maakt van intimidatie, indoctrinatie en illegale activiteiten, en ook op zakelijk gebied schimmig en duister is. Het zit dicht tegen een criminele organisatie aan. Als je je verdiept in hun ‘religie’ mag je, nadat je bent uitgelachen na het lezen van zoveel nonsens, terecht vragen stellen over de geestesgesteldheid van de mensen dat achter deze idioterie aanhobbelt. Knettergek. En gevaarlijk.


En nog iets: 15% van de kiesgerechtigden is van mening dat NL uit de EU moet stappen. 85% van de kiesgerechtigden is dus van mening dat NL niet uit de EU moet stappen. Zullen we de komende jaren die 85% eens wat meer aandacht gaan geven, in plaats van het zeer beperkt aanwezige ongenoegen (vaak niet door feitelijke kennis gestaafd) constant een podium te bieden?

25/05/2019

Klaar voor de wedstrijd – 5 km
Dag 10: Duurloop 6,0 km | Gemiddelde snelheid: 7’15”/km

09:30u: Looptraining #285 – 5,5 km – 31:59 min. –
Route De Linie – 12C, grijs
Zwaar, zonder duidelijke reden. Na drie kilometer stop ik even. Daarna gaat het iets gemakkelijker. Het kost moeite om los te laten en te ontspannen.
Gemiddelde snelheid: 5’49”/km

Het is zaterdag: een flink deel van de week in één beeld gevangen
Het is zaterdag: een flink deel van de week in één beeld gevangen

#NP I Want YouMarvin Gaye (Spotify)
Sensuele late night muziek. Een prima album (eerste elf tracks, rest is bonusmateriaal).

26/05/2019

Klaar voor de wedstrijd – 5 km
Dag 11: Herstel run 8,0 km | Gemiddelde snelheid: 7’30”/km

10:30u: Looptraining #286 – 5,8 km – 37:09 min. –
Route Oud Drimmelen – 16C, bewolkt
Dus het is de bedoeling dat ik na die duurloop van gisteren er nog eens acht kilometer achteraan doe? Onder het mom van herstel run? Als dat maar goed gaat…
Rustig beginnen, rustig blijven. Veel meer zit er ook overigens ook niet in. En acht kilometer vandaag al helemaal niet. Wel tevreden. En bezweet.
Gemiddelde snelheid: 6’24”/km

Monaco! Wat een race!


Aan het einde van week #21

Klaar voor de wedstrijd – 5 km | Overzicht week 3
Doel: 5 runs / Gedaan: 5 runs
Doel: 20,6 km / Gedaan: 19,13 km
Gemiddelde snelheid: 5’36”/km

Met dat bezoek aan Den Haag, de films en een paar alinea’s over de actualiteit is het een flinke lap tekst geworden. Dus ik houd het verder kort. De week is beter verlopen dan ik aan het begin dacht. De onrust is er nog wel, maar weer op een meer acceptabel niveau. Het blijft stil, dat ook.

Komende week repetitie en optreden met YTMIDM, vrijdag rijden voor de broer, wat lopende zaken, en een privé-dingetje.

Antal

Instagram: @antaladriaanse
Facebook: @antaladriaanse


To be by myself and to have intercourse with myself is the outstanding characteristic of the life of the mind. The mind can be said to have a life of its own only to the extent that it actualizes this intercourse in which, existentially speaking, plurality is reduced to the duality already implied in the fact and the word ‘consciousness,’ or syneidenai–to know with myself. I call this existential state in which I keep myself company ‘solitude’ to distinguish it from ‘loneliness,’ where I am also alone but now deserted not only by human company but also by the possible company of myself.

The Life of the MindHannah Arendt