01/01/2018 - optreden the nowhere boys, het kaffee, rijsbergen

01/01/2018 – optreden the nowhere boys, het kaffee, rijsbergen

En na een prima afsluiting van het oude jaar (op een podium met Yoe Teek Mie In De Meeling, voor vrienden, bekenden en een boel leuke mensen) is ook het begin van het nieuwe jaar de moeite waard: op een podium met The Nowhere Boys. Alweer mijn derde optreden met de band. En het eerste volledige optreden.

In de aanloop hebben we het erover gehad om de rode en de blauwe dubbelaars integraal te spelen. Respectievelijk 26 en 28 liedjes. En dan aangevuld met andere “classics”. De aanvankelijke lijst met liedjes bevat in totaal 79 titels. Genoeg huiswerk dus. Gelukkig ben ik al een paar maanden geleden begonnen met het uitzoeken en uitwerken van Beatles liedjes. Want zo simpel als ze klinken, zijn ze niet. Bepaald niet.

Tijdens twee intensieve repetities nemen we de liedjes door. Vaste toetsenist Bart doet voorlopig niet mee, waardoor een deel van de liedjes zal afvallen. Bob -collega van Rudy en Joris- is bereid gevonden om een stuk of zes liedjes op piano mee te spelen. Enkele andere liedjes passen niet echt bij de rest. Gelukkig is er de lijst met classics, zodat we toch meer dan genoeg materiaal hebben.

Naast vaak essentiële toetsenpartijen neemt Bart normaal gesproken een flink deel van de (hoge) vocals voor zijn rekening. Het zingen van met name de McCartney harmonies en koortjes gaat mij vrij redelijk af, dus veel van die partijen komen bij mij. De samenzang klinkt sowieso verrassend goed. Het herverdelen van partijen gaat vrij gemakkelijk, ook omdat we allemaal goed bekend zijn met de liedjes en de arrangementen, en bovendien snel kunnen schakelen.

Joris, Maarten en Rudy
Joris, Maarten en Rudy tijdens de soundcheck

Maar toch, twee repetities voor een dikke 50 liedjes is eigenlijk niet genoeg, in ieder geval niet in mijn wereld. Dus als ik zondag na een uur of vijf slaap weer naast mijn bed sta, neem ik -na de nodige koffie- alles toch nog maar eens door.

En dan om vijf uur -door de zeikende regen- richting Rijsbergen. Leuke tent, het Kaffee. Compact, gezellig, gastvrij.

Omdat mijn Vox AC30 veel te luid zou zijn voor zowel het podium als de zaal, heb ik mijn Vox AC4 meegenomen. Voor het eerst gebruik ik die ukkepuk buiten mijn studio. Ik had er eigenlijk nooit bij stilgestaan, maar dat 4 watts versterkertje maakt meer dan voldoende herrie. Volume op 3.5 is al genoeg. De combinatie met mijn Epi is wat agressief. De Gretsch daarentegen kleurt wonderschoon. Goede keuze.

The office
The office: vlnr Epiphone Casino, Gretsch G5126, Vox AC4TVH/V112TV

Een investering in nieuwe, betere buizen en een kwaliteitsspeaker van het soort Alnico Blue o.i.d. staat al op het lijstje. En een kist. Met wieltjes.

Zo rond kwart voor negen gaan we het podium op voor de eerste set. Van “I Saw Her Standing There” in een kleine negentig minuten via de 1962-1966 verzamelaar naar “Girl”. Af en toe een uitglijertje of foutje, maar we weten ermee om te gaan.

De tweede set is moeilijker, al zorgen zowel het enthousiaste publiek (80-100 man, schat ik) en de onderlinge klik dat we meer ontspannen spelen. Toch ook nog bijna negentig minuten, inclusief enkele gasten en verzoeknummers.

Het is een leuk optreden. Leerzaam ook. Het is allemaal nog wat wennen, in ieder geval voor mij. En het speelt anders dan met YTMIDM; zachter, rustiger, minder show, en wat rommeliger. Dat past wel bij de muziek (behalve het rommelige, maar dat is een kwestie van repeteren), dus geen probleem. En de muziek is onderdeel van mijn DNA, zo vertrouwd, en toch zo spannend. Leuk hoor!

Dat The Nowhere Boys een wat rustiger bandje is, komt mij niet slecht uit. Want mijn vingers zijn rauw, mijn stem is vrijwel op, en benen, rug en schouders (en hoofd) zijn vermoeid. Maar ik kan, zonder te forceren, voluit gaan, dus het zit wel snor. Fijn gespeeld.

Na het optreden is het snel gedaan. Tal is moe. Met een goed gevoel rond een uur of één op huis aan. Twee uur in bed. Wordt hopelijk vervolgd.

Het Kaffee

(Ik heb geen foto’s van het optreden. Wel een video-tje, via Rudy, en die kun je vinden op mijn FB-pagina. Als je m’n FB friend bent.)