de week van tal #4

moeten

Toen ik begin dit jaar een (langdradig) excuus artikel schreef over de muzikale impasse waarin ik me op dat moment bevond, had ik niet gedacht dat die impasse zo lang zou gaan duren. Sterker, na dit voorjaar lijkt de impasse een vrij permanent karakter te hebben gekregen. Het is geen writer’s block of zo. Nee, ik ben mijn enthousiasme kwijt, zowel voor liedjes maken als ze opnemen.

Goed, dat is allemaal voor een andere keer. In het artikel staat iets waarmee ik de laatste weken weer meer bezig ben:

Begin vorig jaar (2016) heb ik me voorgenomen alleen nog te doen 1) wat ik leuk vind, 2) wat geld oplevert, of 3) wat ik leuk vind en wat geld oplevert. Dat was met name een zakelijk voornemen. Maar eigenlijk geldt het ook voor privé. Van leuk, geld en leuk/geld is nog niet zoveel terecht gekomen, maar het voornemen staat.

“Het voornemen staat”. Nog altijd. Zakelijk blijft het een loffelijk streven. Privé speelt het steeds meer en steeds vaker een rol in de afwegingen en de keuzes die ik maak.

Niets moet. Ik moet niets. Ik ben aan het leren om het woord ‘moeten’ uit mijn vocabulaire te weren. Let maar eens op. Je zult in de recentere artikelen het woord ‘moeten’ niet veel tegenkomen. En geloof me, het verandert hoe je tegen ‘alles’ aankijkt.

Probeer het maar eens. Je zult merken dat het best moeilijk is. Het maakt je er bewust van dat heel veel eigenlijk niet een kwestie van ‘moeten’ is, maar van ‘willen’. Het is een keuze. Jij bepaalt.

Goed, ik moet (!) het me zelf ook nog blijven vertellen. Maar het gaat om de achterliggende gedachte, en die begint me stap voor stap duidelijker te worden.