weg uit die droom

weg uit die droom

Ik dwong mezelf wakker te worden. De droom was helder, de situatie herkenbaar, de aanleiding vaag, het gesprek vergeten. Ik wilde het eind niet herbeleven. Weg uit die droom!

Wakker. Ik heb het eind niet herbeleefd. Maar het deed er al niet meer toe. Want hoewel ik de situatie, de aanleiding en het gesprek was vergeten, was het eind me kristalhelder bijgebleven. Ook na al die jaren.

Die paar woorden. Een paar domme, ondoordachte woorden. En weg was ze.

Het duurde weken voor het goed tot me doordrong. En maanden om het mezelf te vergeven.

Ik ben haar een paar jaar later nog eens tegengekomen. We spraken even over koetjes en kalfjes, lachten over hoe de dingen soms gaan, een wat ongemakkelijke, net iets te lang durende knuffel, en dat was het.