25/06/2018

one twee

Een half jaar terug bracht ik met “One” mijn eerste EP met Engelstalige songs uit. Hoewel ik het plan had (en heb) om dit de eerste in een serie te maken (een van de redenen waarom de titel van de EP “One” is), staat nummer twee (“Two”) momenteel nog niet in de steigers. Er staan er -nog steeds- opvolgers van de Nederlandstalige EP’s “Tegels” en “Gisteren” in de planning, maar ook deze zonder ETA.

(De links brengen je naar de kanalen waar de EP’s te beluisteren zijn)

Tegels Gisteren One

Ik heb sindsdien weinig meer geschreven, en nog minder opgenomen.

Deels omdat we momenteel bezig zijn met De Testpiloten. Waarover tzt meer.

Een andere reden is dat wat er uit m’n pen komt niet echt geschikt is voor liedjes. Ik vind inspiratie in wat er in mijn leven gaande is, of in mijn omgeving, of beiden. Niet altijd bronnen om vrijwillig aan te spreken. Althans, niet voor de liedjes die ik wil schrijven. En ik ben niet zo goed in het verzinnen van verhalen of meer abstracte vormen.

De belangrijkste reden is echter dat ik het plezier in schrijven en opnemen een beetje ben kwijtgeraakt. Zoals het plezier in veel dingen zoek is.

De centrale vraag is “Waar doe ik het voor?”.

Begin vorig jaar heb ik me voorgenomen alleen nog te doen 1) wat ik leuk vind, 2) wat geld oplevert, of 3) wat ik leuk vind en wat geld oplevert. Dat was met name een zakelijk voornemen. Maar eigenlijk geldt het ook voor privé. Van leuk, geld en leuk/geld is nog niet zoveel terecht gekomen, maar het voornemen staat.

Voor het schrijven en opnemen is de vraag “Waar doe ik het voor?” wel een dingetje.

Het schrijven -met name van teksten- is doorgaans pittig. Wat ik hierboven al opmerkte, ik schud de teksten niet zomaar uit mijn mouw. En al ben ik meestal tevreden met het eindresultaat (anders zou ik het niet als “af” bestempelen), de weg ernaartoe is vaak lang en vermoeiend, en soms pijnlijk. De muziek komt met horten en stoten, maar als het moet, dan heb ik iets.

Voor het schrijven van een liedje is het antwoord op de vraag “Waar doe ik het voor?” overigens duidelijk: voor mezelf. Niemand zit te wachten op mijn liedjes.

Het opnemen is een ander verhaal. Om een liedje op te nemen en af te maken, heb ik een deadline nodig, een eindpunt. Anders blijf ik prullen. Het opnemen van een liedje is een mooi avontuur. Dus daar heb je meteen je antwoord. Maar daarna is het klaar. En zo vaak luister ik daarna niet meer terug.

Die deadline zorgt er wel voor dat er een tweede antwoord is op de vraag. Namelijk u, het “publiek”. En dan is het kunnen inzien van verkoop- en luistercijfers ontnuchterend. Erg ontnuchterend.

Dus deadline nodig om het af te maken, om er vaart in te houden. Publiek nodig om mezelf een deadline op te leggen. Mooi avontuur + deadline = zin. Mooi avontuur -/- deadline = mañana.

Het goede nieuws is dat ik inmiddels weer wat geschreven heb. Een paar muzikale schetsen, een paar Engelstalige teksten, een paar Nederlandstalige teksten. De meeste in de 80% fase, vrij dicht bij voltooiing. Het komt van ver, maar ach.

Of ik ze ook op korte termijn ga opnemen, weet ik nog niet. Het heeft geen haast.