wat een week…

nou. het was een pittige week hier op het hoofdkantoor.

maandag een pittig gesprek.

woensdag had ik een belangrijk en teleurstellend gesprek met een grote klant.

belangrijk:
omdat ik al tijden (november 2008) wacht op informatie over de post-crisis plannen van deze klant.
omdat ik personeel en bedrijf draaiend moet houden.
omdat mij allerlei zorgwekkende berichten ter oren komen, die vervolgens door niemand officieel bevestigd (of officieel ontkracht) worden.
omdat ik het idee heb dat er met mijn voeten wordt gespeeld.
omdat ik graag op een fatsoenlijke manier te woord gestaan wil worden, en niet als de eerste de beste voetveeg.

teleurstellend:
omdat ik (“meneer de directeur“) in de bedrijfskantine in rotterdam werd ontvangen (na dik 30 minuten te hebben zitten wachten).
omdat de kern van het (korte – <10 min.) verhaal van kuik was: “het zijn -tja- lastige tijden, het is moeilijk iets te zeggen -tja vervelend-, neem maar contact op met kers, of anders met boog, succes.
omdat ik na zo’n 13 jaar hard bikkelen (voor zover ik weet naar beider tevredenheid) op begrip en vertrouwen had gerekend.
omdat mijn zorgen er kennelijk niet toe doen.
omdat mijn zorgen niet zijn weggenomen.

goed. ik neem het mee in de afwegingen.

woensdag was ook de sterfdag van mijn moeder. elk jaar weer een moeilijke dag.

donderdag een aarzelend begin met enkele scenario’s.

en vandaag afscheid van christine – rechterhand, steun en toeverlaat. ik ga haar missen.

wat een week…